تعالی الله زجانانی که دارم
ز جانان است این جانی که دارم
به سیر سرو بستانم چه حاجت
از این سرو خرامانی که دارم
به نور ماه وخورشیدم چه خواهش
از این شمع شبستانی که دارم
از آن ترسم که شهری را برد سیل
از این چشمان گریانی که دارم
عجب نی گر بسوزد خشک وتر را
زهجرت آه سوزانی که دارم
به من گفتی که چون بخت توآمد
من این برگشته مژگانی که دارم
بلند اقبال هم گوید ز زلفت
بود حال پریشانی که دارم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و زیباییهای جانان اشاره دارد و از دلتنگیها و عشق عمیقش صحبت میکند. او جان خود را از جانان میداند و به زیباییهای طبیعی مانند سرو و نور اشاره میکند، اما به دلتنگی و غم نیز اشاره دارد. شاعر از ترسهای خود به خاطر معشوق و وضعیت درونیاش میگوید و حالاتی از پریشانی و توان عشق را توصیف میکند. در نهایت، او به زلف محبوب و دردهای ناشی از جدایی میپردازد.
هوش مصنوعی: خداوند بزرگ است، زیرا این زندگیای که من دارم از محبوبم سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: نیازی به زیباییهای دیگر ندارم، زیرا آنچه که در کنارم هست، کافی و دلنشین است.
هوش مصنوعی: چرا از شمعی که در شبستان دارم خواستهای داشته باشم، وقتی نور ماه و خورشید در اختیارم هست؟
هوش مصنوعی: میترسم که به خاطر اشکهای زیاد من، خسارتی بزرگ به شهری بیفتد و آن را ویران کند.
هوش مصنوعی: عجب نیست اگر من از دلتنگی و دوری تو، به شدت متاثر شوم و احساساتی شوم که همه چیز را در آتش میسوزاند.
هوش مصنوعی: به من گفتی زمانی که قسمت خوب تو سر برسد، من این مژگان پلک را که به حالت ناراحتی دارم، تغییر خواهم داد.
هوش مصنوعی: خوش بختی و شانس هم میگوید که حال پریشانی که من دارم، به خاطر موهای تو است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.