زان تغافلگر چرا ناشاد باید زیستن
ای فراموشان به ذوق یاد باید زیستن
بلبلان نی الفت دام است اینجا نی قفس
بر مراد خاطر صیاد باید زیستن
من نمیگویم بهکلی از تعلقها برآ
اندکی زین دردسر آزاد باید زیستن
خواه در دوزخ وطن کن خواه با فردوس ساز
عافیت هرجا نباشد شاد باید زیستن
چون سپندم عمرها در کسوت افسردگی
بر امید یک تپش فریاد باید زیستن
نیست زین دشوارتر جهدی که ما را با فنا
صلح کار عالم اضداد باید زیستن
زندگی بر گردن افتادهست یاران چاره چیست
چند روزی هرچه باداباد باید زیستن
موج گوهر در قناعتگاه قسمت خشک نیست
تردماغ شرم استعداد باید زیستن
هر سر مویت خم تسلیم چندین جانکَنیست
با هزاران تیشه یک فرهاد باید زیستن
بیدل این هستی نمیسازد به تشویش نفس
شمع را تا کی به راه باد باید زیستن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ شیوهٔ زیستن در جهانی است که آسودگی در آن نیست. شاعر به تسلیم در برابر خواست صیاد، کمی رهایی از تعلقها، قناعت و شادی در هر حال سفارش میکند. زندگی را باری بر گردن میداند که باید آن را با صبر و بیپروایی به سر برد. در پایان، هستی را به شمعی در گذرگاه باد مانند میکند که با هر نفس در خطر خاموشی است.
هوش مصنوعی: چرا باید به سبب بیاعتنایی آن معشوق غافلنما غمگین زندگی کرد؟ ای کسانی که از یاد او افتادهاید، باید با لذتِ یادکردن او زندگی کنید.
هوش مصنوعی: ای بلبلان، در این جهان نه دام جای انس گرفتن است و نه قفس. باید به همان گونه زیست که خواست صیاد است، یعنی تسلیم ارادهٔ او بود.
هوش مصنوعی: نمیگویم یکسره از همهٔ وابستگیها بیرون بیا، اما دستکم باید اندکی از این دردسرِ تعلقها آزاد زندگی کرد.
هوش مصنوعی: چه در دوزخ جای بگیری و چه با بهشت کنار بیایی، آسودگی هیچجا نیست. پس در هر حال باید شاد زندگی کرد.
هوش مصنوعی: مانند اسپند که مدتی خاموش و افسرده است، باید سالها در جامهٔ افسردگی زیست به امید یک لحظه جنبش و ناله، همانگونه که اسپند بر آتش یک بار میجهد و صدا میدهد.
هوش مصنوعی: هیچ تلاشی دشوارتر از این نیست که ما با وجود فنا و نیستی که در پیش داریم، ناچاریم در جهانِ اضداد با سازش و آشتی زندگی کنیم.
هوش مصنوعی: ای یاران، زندگی بار گردن ما شده و چارهای جز این نیست. باید چند روزی هرچه پیش آید، بیپروا زندگی کرد.
هوش مصنوعی: موج و آب گوهر در آن جایگاه قناعتی که روزی او است خشک نمیشود. پس باید با شرم و حیای ذاتی خود شاداب و تر و تازه زندگی کرد و قانع بود.
هوش مصنوعی: هر تار موی تو خمیدگی تسلیم در برابر رنجهای جانکاه بسیار است. باید مانند فرهاد بود که با هزاران ضربهٔ تیشه، یکتنه زندگی را به سر برد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، این هستی با پریشانی و آشفتگی نفسها سازگار نیست. شمع تا کی باید در گذرگاه باد زندگی کند؟ یعنی عمر در برابر نفسهای بیقرار شکننده و ناپایدار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.