چه ممکن است که راحت سری برآورد از ما
مگر نفس رود و دیگری برآورد از ما
به عرصهٔ دو نفس انقلاب فرصت هستی
گمان نبود که دل لشکری برآورد از ما
چو رنگ عهدهٔ ناموس وحشتیم به گردن
ز خویش هرکه برآید پری برآورد از ما
شرار کاغذ اگر در خیال بال گشاید
جنون به حکم وفا مجمری برآورد از ما
دماغ ما سر غواصی محیط ندارد
بس است ضبط نفس گوهری برآورد از ما
فلک ز صبح قیامت فکنده شور به عالم
مباد پنبهٔ گوش کری برآورد از ما
فسردهایم به زندان عقل، چاره محال است
جنون مگر که قیامتگری برآورد از ما
به رنگ غنچه نداریم برگ عشرت دیگر
شکستِ شیشه مگر ساغری برآورد از ما
بهار بیخودی افسوس گل نکرد زمانی
که رنگ رفته چمن پیکری برآورد از ما
در انتظار رهایی نشستهایم که شاید
به روی ما مژه بستن دری برآورد از ما
چو بیدلیم همه ناگزیرِ نامهسیاهی
جبین مگر به عرق کوثری برآورد از ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از ناتوانی انسان در رسیدن به آسودگی در فرصت کوتاه هستی میگوید. شاعر رهایی را نه در کوشش عقل، که در فنا، خاموشی، جنون عشق و شکستن خود میبیند. ردیف «برآورد از ما» در هر بیت امیدی تازه را نشان میدهد که از نیستی و شکست برمیخیزد. غزل با امید به شرم و عرق پیشانی پایان مییابد که شاید گناه را بشوید.
هوش مصنوعی: چگونه ممکن است که آسودگی از وجود ما سر بزند و آشکار شود؟ مگر آنکه نفس و جان از ما برود و کسی دیگر از ما پدید آید؛ یعنی تا این هستی برجاست راحتی نیست.
هوش مصنوعی: فرصت هستی میدان کوتاهی به اندازهٔ دو نفس و پر از دگرگونی است. گمان نمیکردیم که دل در این فرصت اندک از ما لشکری از آرزوها و غوغاها برانگیزد.
هوش مصنوعی: ما مانند رنگ چهره مسئولیت آبروی رمیدن و ناپایداری را بر گردن داریم. هر کس از خود بیرون رود و از خودی بگذرد، از ما بال پرواز میسازد.
هوش مصنوعی: اگر جرقهٔ کاغذ سوخته در خیال بال بگشاید و پرواز کند، جنون به فرمان وفاداری از وجود ما آتشدانی پدید میآورد؛ یعنی ما برای سوختن آمادهایم.
هوش مصنوعی: ما حوصلهٔ غواصی در دریا را نداریم. همین که نفس را نگه داریم و خاموش بمانیم، از درون ما گوهر پدید میآید.
هوش مصنوعی: آسمان با صبح قیامت در جهان غوغا افکنده است. مبادا این غوغا پنبه از گوش کر ما بیرون آورد؛ یعنی ما همچنان ناشنوا و غافل میمانیم.
هوش مصنوعی: در زندان عقل افسرده و بیجان شدهایم و رهایی ممکن نیست، مگر آنکه جنون عشق از ما کسی بسازد که قیامت برپا کند.
هوش مصنوعی: مانند غنچه جز همین برگها سازوبرگ شادی دیگری نداریم. مگر شکستن شیشهٔ وجود ما جامی بسازد، همچنانکه غنچه با شکفتن جام میشود.
هوش مصنوعی: افسوس که بهار بیخودی هرگز شکوفا نشد تا رنگِ از چهرهرفتهٔ ما، از ما پیکری چون چمن بسازد.
هوش مصنوعی: در انتظار رهایی نشستهایم، به امید آنکه بستن مژهها و چشمپوشی از دیدن، دری به روی ما بگشاید.
هوش مصنوعی: بیدل میگوید: ما همه مانند او ناچار گنهکار و سیهنامهایم. مگر عرق شرم بر پیشانی، از ما چشمهٔ کوثری پدید آورد و گناه را بشوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.