چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش
بس است از موج خون بیگناهان جوهر تیغش
به آیینیکه شاخگل هجوم غنچه میآرد
چرا خونم حمایل نیست یا رب در بر تیغش
محبت گر دلیلت شد چه امکانست نومیدی
کف خون هم بجایی میرساند رهبرتیغش
به صد تسلیم میباید رضا جوی قدر بودن
چو ابرو بر سر چشمست حکم لنگر تیغش
به بال طایر رنگ از رگگل رشته میباشد
رهایی نیست خونمرا ز دام جوهرتیغش
اگر خورشید در صد سال یک لعل آورد بیرون
بدخشانها به یک دم بشکفاند جوهر تیغش
خطی از عافیت در دفتر بسمل نمیگنجد
مزن بر صفحهٔ دلهای ما جز مسطر تیغش
به حسرت عالمی بیتاب رقص بسمل است اما
که دارد آنقدر خونی که گردد زیور تیغش
دماغ دستاز آب،خضر شستنبرنمیدارم
بلند است از سرم صد نیزه موج گوهر تیغش
درین میدان مشو منکر تلاش ناتوانان را
مهنو هم سری میآرد آخر بر سر تیغش
چه مقدار آبرو سامان کند خون من بیدل
به دریا تر نمیگردد زبان اژدر تیغش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل یکسره در وصف شمشیر معشوق است و کشتهشدن به دست او را آرزوی عاشق میداند. شاعر خون بیگناهان را جوهر شمشیر میشمارد، تسلیم در برابر حکم آن را لازم میداند و آن را از آب حیات برتر مینهد. در پایان، بیدل خون خود را برای سیرابکردن آن شمشیر ناچیز میشمارد، زیرا تشنگی آن با دریا هم فرو نمینشیند.
هوش مصنوعی: شمشیر معشوق نیازی به جوهر و نقش دیگری ندارد؛ موج خون بیگناهانی که با آن کشته شدهاند، خود بهترین جوهر و زینت آن است.
هوش مصنوعی: همانگونه که شاخهٔ گل انبوه غنچهها را بر خود دارد، خدایا چرا خون من مانند حمایل بر پیکر شمشیر او آویخته نیست؟ شاعر آرزوی کشتهشدن به دست معشوق را دارد.
هوش مصنوعی: اگر عشق راهنمای تو باشد، ناامیدی راه ندارد؛ راهنمایی شمشیر او حتی مشتی خون را هم به مقصد میرساند.
هوش مصنوعی: باید با تسلیم کامل جویای رضای تقدیر بود؛ زیرا فرمان شمشیر او مانند ابرو بر بالای چشم مستقر است و گریزی از آن نیست.
هوش مصنوعی: همانطور که بال پرندهٔ رنگِ گل به رگ گل بسته است و نمیپرد، خون من هم از دام جوهر شمشیر او رهایی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر خورشید در صد سال تنها یک لعل پدید آورد، جوهر شمشیر او در یک لحظه کانهای بدخشان را از لعلِ خون میشکوفاند.
هوش مصنوعی: در دفتر کشتهٔ عشق هیچ سطری از آسودگی جا ندارد؛ پس بر صفحهٔ دل ما جز خطکش شمشیر او خطی مکش.
هوش مصنوعی: جهانی از سر آرزو بیتاب رقصِ کشتهشدن است، اما کیست که آنقدر خون داشته باشد که زیور شمشیر او شود؟
هوش مصنوعی: اشتیاقی به شستن دست در آب حیات خضر ندارم، زیرا موج گوهر شمشیر او صد نیزه از سرم بالاتر است؛ یعنی کشتهشدن به شمشیر او از عمر جاودان برتر است.
هوش مصنوعی: در این میدان تلاش ناتوانان را انکار مکن؛ ماه نو نیز سرانجام سر خود را به پای شمشیر او میآورد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، خون من چه اندازه میتواند آبرو فراهم کند؟ زبان اژدهای شمشیر او حتی با دریا هم تر نمیشود؛ یعنی خون من در برابر عطش آن هیچ است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به رنگیکجکلاه افتاده خم در پیکر تیغش
که از حیرت محرف میخورد صورتگر تیغش
به جوی برگ گل آب از روانی دست میشوید
به سعی خون ما نتوان گذشت از معبر تیغش
در این محفل بساط راحتی دیگر نمیباشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.