کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
موی چینیست رگ ابر سیاه خشکش
بیسخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکیست که آتش به کلاه خشکش
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفتهست به فوارهٔ آه خشکش
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیند
نیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «خشکش» بر تصویر خشکی و بیحاصلی بنا شده است. شاعر از کشتزار خشکیدهٔ عاشق آغاز میکند، سپس ثروتمندِ بیبخشش و پادشاهِ خسیس را نکوهش میکند و ستمگر را از آه سوزان مظلوم میترساند. در پایان به خود بازمیگردد و میگوید گناهِ بیاشکِ پشیمانی، رحمت الهی را به بارش درنمیآورد.
هوش مصنوعی: کشتزار عاشق را که گیاهش خشکیده است چه کسی به داد میرسد؟ ابر سیاهی که بر آن سایه انداخته، باریکیِ رگش مانند ترکِ مویی بر ظرف چینی است و بارانی از آن نمیبارد. یعنی امید عاشق به باران مهر بیهوده است.
هوش مصنوعی: ثروتمندِ بیبخشش با گردنفرازی به هیچ کمالی نمیرسد. سر او سری خشک و بیبار است و کلاه خشکش تنها سزاوار آتش است.
هوش مصنوعی: از سر غفلت در برابر آه ستمدیده گردنکشی نکنید. در فوارهٔ آهِ خشک و سوزان او آذرخشی خفته است که ناگهان شعله میکشد و میسوزاند.
هوش مصنوعی: اگر پادشاه از سر خسّت دامن بخشش را جمع کند و نبخشد، سپاهش مانند مهرههای شطرنج بیجان و بیاثر میشود و در روز نیاز به کارش نمیآید.
هوش مصنوعی: بیدل از خود میپرسد که غفلتش تا کی گرد و غبار برانگیزد. گناه او خشک است و اشک پشیمانی همراهش نیست، از این رو ابر رحمت الهی با آن تر نمیشود و بر او نمیبارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.