بلاکشان محبت گل چه نیرنگند
شکستهاند به رنگی که عالم رنگند
چه شیشه و چه پری خانهزاد حیرت ماست
به آرمیدگی دلکه بیخودان سنگند
ز عیبپوی ابنای روزگار مپرس
یکیگر آینه پرداخت دیگران زنگند
فریب صلح مخور ازگشادهرویی خلق
که تنگ حوصلیگیهای عرصهٔ جنگند
به وادیی که طلب نارسای مفصد اوست
بهوش باش که منزل رسیدن لنگند
نوای پرده ی بیتابی نفس این است
که عافیتطلبان سخت غفلت آهنگند
تو هر شکست که خواهی به دوش ما بربند
وفا سرشته حریفان طبیعت رنگند
ز وهم بر سر مینای خود چه میلرزی
شنو ز شیشهگران در شکستن سنگند
به بستن مژه انجامکار شد معلوم
که آب آینهها جمله طعمهٔ زنگند
حباب نیمنفس با نفس نمیسازد
ز خود تهیشدگان بر خود اینقدر تنگند
ز خلق آنهمه بیگانه نیستی بیدل
تو هرزهفکری و این قوم عالم بنگند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ ناپایداری و فریب جهان و مردم آن است. شاعر از رنگباختگی عاشقان، عیبجویی و گشادهرویی فریبنده مردم و غفلت عافیتطلبان سخن میگوید. او با تصویرهای شیشه و آینه و حباب نشان میدهد که هر صفا و هستیای سرانجام میشکند و زنگار میگیرد. در پایان به خود میگوید که او هم با بیهودهاندیشیاش از مردمِ بیخبر چندان جدا نیست.
هوش مصنوعی: عاشقانی که رنج محبت را میکشند مانند گل پر از نیرنگ و رنگارنگیاند؛ چنان رنگباخته و شکستهاند که گویی همهٔ رنگهای عالم از آنان است.
هوش مصنوعی: شیشه و پری هر دو پروردهٔ حیرت ما هستند؛ بیخودان از آرامش دل مانند سنگ ساکن و بیحرکتاند.
هوش مصنوعی: از عیبجویی مردم روزگار چیزی مپرس؛ اگر یکی آینه را صیقل دهد و پاکی پیدا کند، دیگران همچون زنگار بر آن مینشینند.
هوش مصنوعی: از خوشرویی و گشادهرویی مردم فریب آشتی نخور، زیرا آنان از کمحوصلگی و تنگنظری اهل میدان جنگاند.
هوش مصنوعی: در راهی که طلب هرگز به مقصد نمیرسد، آگاه باش که رسیدن به منزل لنگ و ناممکن است.
هوش مصنوعی: آوازی که از پردهٔ بیقراری نفس برمیخیزد این است که عافیتطلبان سخت در غفلت فرو رفتهاند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، هر شکستی که میخواهی بر دوش ما بگذار؛ ما وفا در سرشتمان است و دیگران طبعی رنگبهرنگ و بیثبات دارند.
هوش مصنوعی: چرا از خیال و پندار بر سر شیشهٔ خود میلرزی؟ از شیشهگران بشنو که در شکستن، خود آنان همچون سنگاند؛ یعنی آفرینندگان شیشه خود شکنندهٔ آناند.
هوش مصنوعی: با بستن چشم در پایان کار روشن شد که صفا و آب همهٔ آینهها سرانجام خوراک زنگار است؛ یعنی روشنی دیده با مرگ از میان میرود.
هوش مصنوعی: حباب که تنها نیمنفسی هستی دارد با نفس سازگار نیست؛ کسانی که از خود تهی شدهاند اینچنین بر خود تنگاند و تاب خود را ندارند.
هوش مصنوعی: بیدل به خود میگوید: تو چندان هم با مردم بیگانه نیستی؛ تو بیهودهاندیشی و این مردم سرمست و بیخبرِ بنگاند، پس هر دو در بیخبری شریکید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
درین دیار عجب مطربان یک رنگند
که دل برند به صد راه و بر یک آهنگند
ز صحن سینه گشایند چشمه چشمه نور
به زخمه صیقل آیینه های پرزنگند
کلید شادی و شمشیر غم به کف دارند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.