ای زلف تو سرمایه سودای من
روشن به توست این چشم خون پالای من
گیرم که بر من دل نمیسوزد تو را
میکن حذر از ناله شبهای من
در من نظر کن یک رهی از روی لطف
تا کور گردد دیده اعدای من
جایی که شاهان خاک کویت گشتهاند
خود کی بود ای جان تو را پروای من
گر چاره کارم نسازد وصل تو
شیراز را بر هم زند غوغای من
ناصر ز غم دیوانه شد یک ره بگو
کآخر کجا شد عاشق شیدای من
دوری مجو رنجم مکن خوارم مدار
کاندر جهان کمتر بود همتای من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل معشوق را خطاب میکند و از بیاعتنایی او گله دارد. او را از اثر نالهٔ شبانهٔ خود میترساند و یک نگاه مهرآمیز از او میخواهد. میپذیرد که پادشاهان خاک کوی معشوقاند و او را پروای عاشق نیست، اما هشدار میدهد که بیوصال، فریادش شیراز را برمیآشوبد. در پایان از معشوق میخواهد خوارش ندارد، چون کمتر کسی در جهان همتای اوست.
هوش مصنوعی: ای کسی که زلفت مایهٔ عشق و شیدایی من است، این چشم من که از گریه خون میبارد تنها به دیدار تو روشن است.
هوش مصنوعی: فرض کنم که دلت به حال من نمیسوزد، دستکم از آه و نالهٔ شبانهٔ من بترس و پرهیز کن، که اثر دارد.
هوش مصنوعی: یک بار از سر مهربانی به من نگاه کن تا دشمنانم از حسد کور شوند.
هوش مصنوعی: ای جان، در جایی که پادشاهان خاک کوی تو شدهاند، تو کی به من اهمیت میدهی و در اندیشهٔ من هستی؟
هوش مصنوعی: اگر وصال تو درد مرا چاره نکند، فریاد و آشوب عشق من شهر شیراز را به هم میریزد.
هوش مصنوعی: ناصر از غم عشق دیوانه شد؛ یک بار هم که شده بگو آن عاشق شیدای من کجا رفت و چه شد.
هوش مصنوعی: از من دوری مکن، آزارم مده و خوارم مشمار، زیرا در جهان کمتر کسی مانند من یافت میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.