دگر باره خیاط باد صبا
بر اندام گل دوخت رنگین قبا
بسی حله آورد و ببرید و دوخت
به نوروز، خیاط باد صبا
یکی را به بر ارغوانی سلب
یکی را به تن خسروانی ردا
ز اصحاب بستان که یکسر بدند
برهنه تن و مفلس و بینوا
به دست یکی بست زیبا نگار
به پای یکی بست رنگین حنا
بیاراست بر پیکر سروبن
یکی سبز کسوت ز سر تا به پا
برافکند بر دوش بید نگون
ز پیروزه درّاعهای پربها
بسی ساخت بازیچه و پخش کرد
به اطفال باغ از گل و از گیا
به دست یکی پیکری خوبچهر
به چنگ یکی لعبتی خوشلقا
یکی بسته شکلی به رخ بلعجب
یکی هشته تاجی به سر خوشنما
یکی را به بر طرفهای مشگبیز
یکی را به کف حلقهای عطرسا
پس آنگه بسی عقد گوهر ز هم
گسست و پراکندشان بر هوا
درخت شکوفه ده انگشت خویش
فراپیش کرد و ربود آن عطا
سیه ابر توفنده کز جیش دی
جدا مانده در کوه جفت عنا
بر آن شد که آید به یغمای باغ
بتاراجد آن ایزدی حلهها
برآمد خروشنده از کوهسار
بپیچید از خشم چون اژدها
که ناگاه باد صبا دررسید
زدش چند سیلی همی بر قفا
بنالید از آن درد ابر سیاه
شد آفاق از نالهاش پرصدا
تو گفتی سیه بندهای کرده جرم
دهد خواجه اکنون مر او را جزا
ببارد ز مژگان سرشک آنچنان
کزان تر شود باغ و صحن سرا
گه از خشم دندان نماید همی
بتابد ز دندانش نور و ضیا
ببالد چمن زان خروش و غریو
بخندد سمن زان فغان و بکا
جنان کز خروشیدن کوس رزم
بخندد همی لشکر پادشا
نگه کن به ایران ز ده سال پیش
ز آشوب و غوغا و قحط و غلا
خزینه تهیتر ز مغز وزیر
ذخیره تهیتر از آن هر دوتا
ادارات، ویرانه و بیحقوق
سپاهی، برهنه تن و بینوا
سر ماه، دولت به دریوزگی
شده بر در اجنبی چون گدا
روان هر طرف جیش بیگانگان
به یغمای این ملک داده صلا
به هر گوشهای ظالمی مقتدر
به هر دستهای مفسدی مقتدا
شنیده خردمند هر بامداد
ز نابخردان تهمت و ناسزا
ز مردم کشان خون مردم هدر
ز غارتگران مال ملت هبا
شده ملک گیلان و مازندران
به تاراج بیگانه و آشنا
به هر برزن و کوی گرد آمده
پی مفسدت لشگری ز اشقیا
بهشهر ری اندر به هر یک دو ماه
شده چند بیچاره فرمانروا
وطندوستان سر ز خجلت به زیر
ولی سفگان گرم چون و چرا
درین حالت زار ناگه ز غیب
برآمد یکی دست زورآزما
نجنبید از هیبتش آب از آب
لهیب فتن سرد شد جابجا
تو بودی که در جنگ خونین رشت
سپر ساختی تن به تیر بلا
تو بودی که کردی به رزم جنوب
به دربا و صحرا تن خود فدا
تو بودی که گرگان ز نیروی تو
تهی شد ز یک گله گرگ دغا
توبودی کز آن پست و تیره مغاک
رساندی وطن را به اوج علا
همیدون به شرح هنرهای تو
زبان رهی قاصر است از ثنا
مگر وام خواهم ز تیمورتاش
زبانی فصیح و بیانی رسا
هم ازکلک او مایه خواهم همی
مگر کلک او مایه بخشد مرا
پس آنگه زصد دفتر مدح تو
توانم مگر کرد سطری ادا
دریغا جدا ماندم از مهر شاه
ز بس گفت دشمن بدم در قفا
چو من نیکخواهی کم آید بهدست
سخن گستر و ثابت و باوفا
نروبیده اندر دلش بیخ آز
نخشکیده در چشمش آب حیا
وطنخواه و بیدار و باتجربت
نوبسنده و ناطق و پارسا
به کار سیاست صدیق و دلیر
گریزان ز زرق و فریب و ربا
برون ز اختصاصی که دارم به شعر
ببستم زٍ هر علم طرفی جدا
ز اصل لغات و ز اصل خطوط
ز اصل ملل کامدند ازکجا
ز پیدایش خاک و استارگان
ز حیوان و انسان و آب و گیا
زگفتار داروبن و سر حیواه
ز تبدیل و از نشو و از ارتقا
ز تصنیف الحان و از صرف و نحو
ز تشریح و تاریخ و جغرافیا
فزون زین هنرها که از هر یکش
مرا خاست خصمی پلید و دغا
مرا این هنرها ز درگاه تو
جداساختای شاه کشورگشا
چه غم گر بمیرم به کام حسود
که ماند پس از من ز من شعرها
همه پخته مانند سیم رده
همه سخته مانند زر طلا
گر از شعر شاید که پوشش کنند
بپوشد زمانه ز شعرم کسا
حسودان ما هم بمیرند نیز
منزه شود دستگاه قضا
قضاوت ز روی عدالت شود
نه از روی بیداد وبخل و جفا
سخنهای ما خود ز دل خاسته است
در آن نیست یکذره ریو و ریا
به نیک و بدکار ما پی برند
پس از ما، چو خوانند اشعار ما
بر آنم که شعرم نگوید دروغ
وگر چندگوبد سخن در قفا
بوبژه که در شعرم اغراق نیست
صریح است و پاکیزه و جانفزا
به لفظ ار به کس اقتفا کردهام
به معنی نکردم به کس اقتفا
تنحل نکردم به شعر اندرون
نسازد به دریوزه اهل غنا
تتبع بسی کردهام لاجرم
توارد اگر شد تفضل نما
بلای توارد بلایی است صعب
به یزدان گریزم من از این بلا
ببین دفتر فرخی و سروش
که مصراعها نیست از هم جدا
من اینسان توارد ندارم به شعر
که نبود مرا حافظه بیوفا
مرا عیب کردند در سبک نظم
که این باستانی سخن تاکجا
همم عیب کردند درکار نثر
که این شیوه ی تازه باری چرا
ندانند کان باستانی سخن
کلیدیاستدرفضل ،مشگل گشا
زبان را نگه دارد از انحطاط
سخن را نگه دارد از انحنا
ولی نثر پیشین چنان ابتر است
که مقصود را کرد نتوان ادا
هماننظم، خاص است و نثر است عام
نداند کس ار شعر، باشد روا
ولی نثر را گر ندانند خلق
ابا معرفت کی شوند آشنا
در ایران به تازی نبشتند نثر
که در نثر تازی فراخ است جا
به نثر اعتنایی نبوده است پیش
که بوده است افزون به شعر اعتنا
بود سخت، بنیان نظم دری
ز آرایش و لون و برگ و نوا
ولی نثر تازی ز نثر دگر
بسی بیش دارد جمال و بها
بجز چند دفتر ز پیشینیان
که تقلید از آنان بود نابجا
نشان ده اگر هست نثری تمام
که بر جای پایش توان هشت پا
ازبرا به نثر نوبن تاختم
کز آن حاجت قوم گردد روا
گر این طرز تحریر بودی گزاف
نراندی بر آن هرکسی مرحبا
نکردی به هر مغز چون مل اثر
ندادی به هر بزم چون گل صفا
هرآن چیز کان را پسندند خلق
سراسر صوابست و جز آن، خطا
دربغا که خیره است چشم حسود
نبیند به جز عیب خلق خدا
گرت صد هنر باشد و عیب یک
صدت عیب گیرد حسود دغا
حسودان به پیغمبر هاشمی
ببستند از اینگونه بس افترا
که شعر استقرآن و بیمعنیست
الف لام میم و الف لام را
چو گرک حسد مصطفی را گزید
تو گوبی که آهو نگیرد مرا؟!
الا تا گلستان به فصل بهار
چو روی نکوبان شود دل گشا
سرت سبز باد و تنت زورمند
تو را دولت و دولتت را بقا
وطن باد در سایهٔ عدل تو
برومند و بالنده و باصفا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر فخریه از ملکالشعرا بهار تصویر زیبا و پرشور بهاری را به تصویر میکشد که در آن خیاط باد صبا با ظرافتی دلانگیز آمادهسازی طبیعت را به عهده دارد و گلها را به رنگهای مختلف میپوشاند. طبیعت به زینتهای مختلف زیبایی میآراسته میشود و با شور و شادی اطفال باغ را شاداب میکند. در ادامه، به تدریج از ناامیدی و بیحالی موجود در اوضاع اجتماعی و سیاسی سخن به میان میآید، که بدحالی و فساد را در جامعه نشان میدهد و از ظلم و ستم حاکم بر مردم میگوید. شاعر به ستایش از شخصیتهای ملی و وطندوست میپردازد و به این نکته اشاره میکند که اگرچه حسودان در پی عیبجویی و انتقاد هستند، عشق به میهن و حقیقت در دلها باقی میماند. در نهایت، شاعر آرزوی بهرهوری و آرامش برای وطن را در سایه عدالت خود ابراز میکند.
هوش مصنوعی: باز دیگر باد صبا مانند خیاطی بر تن گل جامهای رنگارنگ دوخت.
هوش مصنوعی: باد صبای خیاط در نوروز پارچههای فاخر بسیاری آورد و برید و دوخت.
هوش مصنوعی: بر تن یکی جامهٔ ارغوانی پوشاند و بر تن دیگری ردایی شاهانه.
هوش مصنوعی: این جامهها را به گیاهان باغ داد که همه در زمستان برهنه و تهیدست و بیچیز بودند.
هوش مصنوعی: بر دست یکی نقش و نگار زیبا کشید و بر پای دیگری حنای رنگین بست؛ یعنی گلها را آراست.
هوش مصنوعی: بر اندام درخت سرو جامهای سبز از سر تا پا آراست.
هوش مصنوعی: بر دوش بید سرافکنده جامهای گرانبها به رنگ فیروزهای انداخت.
هوش مصنوعی: از گل و گیاه بازیچههای بسیار ساخت و میان کودکان باغ، یعنی گیاهان نورسته، پخش کرد.
هوش مصنوعی: به دست یکی پیکری زیباروی و به دست دیگری عروسکی خوشسیما داد.
هوش مصنوعی: یکی نقابی شگفت بر چهره بسته و دیگری تاجی زیبا بر سر نهاده است؛ اشاره به شکلهای گوناگون گلها.
هوش مصنوعی: بر سینهٔ یکی چیزی بدیع و مشکافشان و در دست دیگری حلقهای خوشبو قرار داد.
هوش مصنوعی: سپس رشتههای بسیاری از گوهر را از هم گسست و دانههایش را در هوا پراکند؛ یعنی شکوفهها را افشاند.
هوش مصنوعی: درخت پرشکوفه ده انگشت خود را پیش آورد و آن بخشش را ربود؛ یعنی شاخههایش پر از شکوفه شد.
هوش مصنوعی: ابر سیاه خروشانی که از سپاه زمستان جا مانده و در کوه گرفتار رنج بود،
هوش مصنوعی: تصمیم گرفت به غارت باغ بیاید و آن جامههای خدادادی را به تاراج ببرد.
هوش مصنوعی: غرّان از کوهسار برآمد و از خشم مانند اژدها به خود پیچید.
هوش مصنوعی: ناگهان باد صبا رسید و چند سیلی بر پشت گردنش زد.
هوش مصنوعی: ابر سیاه از درد آن سیلی ناله کرد و همهٔ آفاق از نالهاش پر از صدا شد؛ یعنی رعد غرید.
هوش مصنوعی: گویی غلام سیاهی گناه کرده و اکنون اربابش او را کیفر میدهد.
هوش مصنوعی: ابر چنان از مژگانش اشک میبارد که باغ و حیاط خانه از آن خیس میشود؛ یعنی باران میبارد.
هوش مصنوعی: گاهی از خشم دندان نشان میدهد و از دندانش نور و روشنی میتابد؛ یعنی برق میزند.
هوش مصنوعی: چمن از آن غرش و فریاد میبالد و گل سمن از آن ناله و گریه میخندد و میشکفد.
هوش مصنوعی: همانگونه که سپاه پادشاه از غرش طبل جنگ شاد و خندان میشود.
هوش مصنوعی: به حال ایران در ده سال پیش بنگر که گرفتار آشوب و هیاهو و قحطی و گرانی بود.
هوش مصنوعی: در آن روزگار خزانهٔ کشور از مغز وزیر هم خالیتر بود و اندوختهٔ دولت از هر دوی آنها خالیتر. شاعر به طنز هم از بیپولی دولت میگوید و هم از نادانی وزیران.
هوش مصنوعی: ادارههای دولتی ویران بود و کارمندان حقوق نمیگرفتند. سربازان نیز برهنه و درمانده بودند.
هوش مصنوعی: هر سر ماه، دولت برای گرفتن پول مانند گدایی به در خانهٔ بیگانگان میرفت و دریوزگی میکرد.
هوش مصنوعی: سپاهیان بیگانه در هر سو روان بودند و همه را به غارت این کشور فرا خوانده بودند.
هوش مصنوعی: در هر گوشهای ستمگری قدرت به دست داشت و هر گروهی پیشوایی فتنهانگیز و تبهکار داشت.
هوش مصنوعی: انسان خردمند هر صبح از نادانان تهمت و دشنام میشنید.
هوش مصنوعی: آدمکشان خون مردم را بیبها میریختند و غارتگران دارایی ملت را بر باد میدادند.
هوش مصنوعی: سرزمین گیلان و مازندران به دست بیگانه و خودی غارت شده بود.
هوش مصنوعی: در هر محله و کوچهای سپاهی از بدکاران برای فتنه و تبهکاری گرد آمده بود.
هوش مصنوعی: در تهران (شهر ری) هر یکی دو ماه چند حاکم ناتوان و بیچاره یکی پس از دیگری بر سر کار میآمدند. شاعر به ناپایداری پیاپی دولتها اشاره دارد.
هوش مصنوعی: میهندوستان از شرم سر به زیر افکنده بودند، ولی فرومایگان سرگرم بحث و ایرادگیری و جدل بودند.
هوش مصنوعی: در این وضع اسفناک ناگهان از عالم غیب دستی نیرومند و پهلوان پدیدار شد.
هوش مصنوعی: از هیبت او چنان آرامشی پدید آمد که آب از آب تکان نخورد و شعلهٔ فتنهها در همهجا خاموش شد.
هوش مصنوعی: خطاب به ممدوح: تو بودی که در جنگ خونین رشت تن خود را سپر تیرهای بلا کردی.
هوش مصنوعی: تو بودی که در جنگ جنوب، در دریا و صحرا، جان خود را در راه کشور به خطر انداختی.
هوش مصنوعی: تو بودی که با نیروی خود سرزمین گرگان را از گروهی گرگصفت حیلهگر و یاغی پاک کردی.
هوش مصنوعی: تو بودی که وطن را از آن گودال پست و تاریک بیرون کشیدی و به اوج بلندی و سربلندی رساندی.
هوش مصنوعی: اکنون زبان من، که بندهٔ توام، از ستایش و شرح هنرهای تو ناتوان است.
هوش مصنوعی: مگر آنکه از تیمورتاش زبانی شیوا و بیانی رسا وام بگیرم.
هوش مصنوعی: از قلم او نیز مایه و توان میخواهم، به این امید که قلمش به من مایه ببخشد.
هوش مصنوعی: آنگاه شاید بتوانم از صد دفتری که در مدح تو باید نوشت، تنها یک سطر را ادا کنم.
هوش مصنوعی: افسوس که چون دشمنان پشت سرم بسیار بدگویی کردند، از مهر و لطف شاه دور ماندم.
هوش مصنوعی: خیرخواهی مانند من کمتر پیدا میشود که هم سخنپرداز باشد و هم استوار و وفادار.
هوش مصنوعی: کسی که ریشهٔ آز در دلش نروییده و آب شرم و حیا در چشمش نخشکیده است. شاعر از پاکدامنی و بیطمعی خود میگوید.
هوش مصنوعی: شاعر در ادامهٔ وصف خود میگوید که میهندوست، هشیار و باتجربه است و نویسنده، سخنور و پرهیزگار نیز هست.
هوش مصنوعی: در کار سیاست راستگو و بیباک است و از ریاکاری، نیرنگ و فریبکاری دوری میکند.
هوش مصنوعی: جز تخصصی که در شاعری دارد، از هر دانشی نیز بهرهای جداگانه برده است.
هوش مصنوعی: از ریشهٔ واژهها و خطها آگاه است و میداند ملتها از کجا آمدهاند و چه اصلی دارند.
هوش مصنوعی: دربارهٔ پیدایش زمین و ستارگان و جانوران و انسان و آب و گیاه نیز دانش دارد.
هوش مصنوعی: از نظریهٔ داروین و راز زندگی آگاه است و تبدیل انواع و رشد و تکامل موجودات را میشناسد.
هوش مصنوعی: آهنگسازی و دستور زبان، کالبدشناسی، تاریخ و جغرافیا را نیز آموخته است.
هوش مصنوعی: افزون بر این، هنرهای دیگری هم دارد که هر کدام دشمنی پلید و نیرنگباز برایش پدید آورده است.
هوش مصنوعی: ای شاه کشورگشا، همین هنرها بود که مرا از درگاه تو دور کرد، چون حسادت دشمنان را برانگیخت.
هوش مصنوعی: اگر به آرزوی حسودان بمیرم غمی نیست، زیرا شعرهایم پس از من باقی میماند.
هوش مصنوعی: این شعرها همه مانند نقرهٔ ناب پخته و مانند زر خالص سنجیده و استوارند.
هوش مصنوعی: اگر بشود از شعر جامه ساخت، زمانه از شعر من برای خود جامهای میپوشد؛ یعنی شعرم مایهٔ زینت روزگار است.
هوش مصنوعی: حسودان من نیز روزی خواهند مرد و آنگاه دستگاه داوری از غرض پاک میشود.
هوش مصنوعی: آنگاه داوری بر پایهٔ عدالت انجام میشود، نه از روی ستم و تنگنظری و آزار.
هوش مصنوعی: سخنان من از دل برآمده و ذرهای نیرنگ و ریا در آن نیست.
هوش مصنوعی: آیندگان وقتی شعرهای ما را بخوانند، به نیکی و بدی کار ما پی خواهند برد.
هوش مصنوعی: باور دارم که شعرم دروغ نمیگوید، حتی اگر پشت سر من سخن بگوید و پس از من داوری کند.
هوش مصنوعی: بهویژه که در شعرم گزافهگویی نیست و روشن، پاکیزه و جانبخش است.
هوش مصنوعی: اگر در لفظ از کسی پیروی کرده باشم، در معنا از هیچکس پیروی نکردهام.
هوش مصنوعی: شعر دیگران را به نام خود نبستهام، چون توانگر و بینیاز به گدایی تن نمیدهد.
هوش مصنوعی: در شعر پیشینیان بسیار جستوجو و پیروی کردهام، پس اگر ناخواسته سخنم با سخن کسی یکسان شد، بزرگواری کن و ببخش.
هوش مصنوعی: یکسان شدن ناخواستهٔ سخن با سخن دیگران گرفتاری سختی است و من از آن به خدا پناه میبرم.
هوش مصنوعی: دیوان فرخی و سروش را ببین که مصراعهایشان چنان به هم شبیه است که گویی از هم جدا نیست.
هوش مصنوعی: من در شعر چنین یکسانیای ندارم، چون حافظهام بیوفا نیست و میدانم چه از دیگران است.
هوش مصنوعی: در شیوهٔ شاعری مرا عیب گرفتند و گفتند این سخن کهنه و باستانی تا کی؟
هوش مصنوعی: در کار نثر هم بر من خرده گرفتند و پرسیدند که این شیوهٔ تازه در نوشتن دیگر برای چیست.
هوش مصنوعی: نمیدانند که آن زبان کهن و استوار در شعر، کلید دانش و ادب است و دشواریها را میگشاید.
هوش مصنوعی: آن سبک کهن زبان را از تباهی و فرومایگی حفظ میکند و سخن را از کژی و انحراف نگه میدارد.
هوش مصنوعی: اما نثر گذشتگان چنان ناقص و نارساست که با آن نمیتوان مقصود را بیان کرد.
هوش مصنوعی: شعر ویژهٔ خواص است و نثر برای همهٔ مردم؛ اگر کسی شعر را نفهمد عیبی ندارد.
هوش مصنوعی: ولی اگر مردم نثر را نفهمند، چگونه با دانش و معرفت آشنا شوند؟
هوش مصنوعی: در ایران نثر را بیشتر به زبان عربی مینوشتند، چون نثر عربی میدانی گسترده داشت.
هوش مصنوعی: در گذشته به نثر فارسی توجهی نمیشد، زیرا توجه به شعر بسیار بیشتر بود.
هوش مصنوعی: بنیاد شعر فارسی دری با آرایهها و رنگها و زیورها و آهنگش استوار است.
هوش مصنوعی: اما نثر عربی از نثرهای دیگر، از جمله نثر فارسی، زیبایی و ارزش بسیار بیشتری دارد.
هوش مصنوعی: جز چند کتاب از پیشینیان که پیروی از آنها هم در این روزگار بجا نیست، نثر درخوری نمانده است.
هوش مصنوعی: اگر نثر کامل و بیعیبی هست نشانم بده تا بتوان پا جای پای آن گذاشت و از آن پیروی کرد.
هوش مصنوعی: از همین رو به سوی نثر نو شتافتم تا نیاز مردم و ملت با آن برآورده شود.
هوش مصنوعی: اگر این شیوهٔ نگارش بیهوده بود، همه بر آن آفرین نمیگفتند.
هوش مصنوعی: در آن صورت مانند شراب در هر ذهنی اثر نمیکرد و مانند گل به هر مجلسی صفا نمیبخشید.
هوش مصنوعی: هر چیزی که مردم آن را بپسندند یکسره درست است و جز آن نادرست.
هوش مصنوعی: افسوس که چشم حسود کور و تیره است و جز عیب بندگان خدا چیزی نمیبیند.
هوش مصنوعی: اگر صد هنر داشته باشی و یک عیب، حسود فریبکار صد عیب بر تو میگیرد.
هوش مصنوعی: حسودان به پیامبر هاشمی نیز از همین گونه تهمتهای بسیار بستند.
هوش مصنوعی: میگفتند قرآن شعر است و حروف مقطعهای چون «الم» و «الر» معنایی ندارند.
هوش مصنوعی: وقتی گرگ حسد حتی پیامبر را گزید، گمان میکنی بر من عیبی نمیگیرند؟ «آهو» هم به معنای عیب است و هم در برابر گرگ به معنای غزال آمده است.
هوش مصنوعی: تا هنگامی که گلستان در بهار مانند چهرهٔ زیبارویان دلانگیز میشود (دعای پایانی آغاز میشود).
هوش مصنوعی: سرت سبز و تنت نیرومند باد؛ بخت و دولت از آن تو باشد و دولتت پایدار بماند.
هوش مصنوعی: میهن در سایهٔ دادگری تو آباد و بالنده و باصفا باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
برافکند پیری ضیا بر سرت
به چشم بتان ظلمت است آن ضیا
نبینی که باز سپیدی کنون
اگر کبک بگریزد از تو سزا
نبینی سمن برگ نسرین شده
[...]
چو خواهی که یابی زِ هَر بَد رَها
سَر اَندر نَیاری به دامِ بَلا
بفرمود تا آسنستان پگاه
بیامد بنزدیک رخشنده ماه
بدو داد فرخنده دخترش را
بگوهر بیاراست اخترش را
چنان کن کنون تا به روز قضا
نگردد ضِرامش زمانی جدا
به کارش درون نیست چون و چرا
نپرسد از او، او بپرسد ز ما
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.