فریاد از این جهان و از این دنیا
وین رسم ناستودهٔ نازیبا
برباد رفته قاعدهٔ موسی
و از یاد رفته توصیهٔ عیسی
توراهٔ گشته توریهٔ بدعت
انجیل گشته واسطهٔ دعوا
خُلق محمدی شده مستنکر
دستور ایزدی شده مستثنی
هامون به خود نبیند جزکوشش
دریا به خود نبیند جز غوغا
گرد قتال خیزد از این هامون
طوفان مرگ خیزد از این دربا
بر ماهتاب، تیر زند کتان
بر آفتاب، تیغ کشد حربا
خون میچکد زکلک سیاسیون
جان میطپد ز رای ذویالارا
جور و فساد سرزده درگیتی
صلح و سدادگم شده از دنیا
قومی پلنگ خوی ز هرگوشه
درهم فتادهاند پلنگآسا
گرگان آدمی رخ و آدمخوار
دیوان آهنین دل و آهنخا
آن خون این مکد ز ره پلتیک
این جان آن کند به ره یاسا
ملک خدای گشته دو صدپاره
هر ملک را گروهی گنجآرا
وآنکه به خیره بر زبر هرگنج
میران نشستهاند چو اژدرها
هریک به دل گرفته بسی امید
هریک به سر نهفته بسی سودا
هر ساعتی به آرزوی این قوم
صد جوی خون روان شد ازصحرا
اوکام دل نیافته وز هر سوی
بینی نشسته با دل خون پالا
چندین هزار مادر بیفرزند
چندین هزار بچهٔ بیبابا
ای خود بر نهاده پی پرخاش
وی تیغ برکشیده پی هیجا
این خون پاک ملت یزدان است
چندین چنین چهپزی بیپروا
این باغ ایزد است و درختانش
با دست حق دمیده چنین زیبا
ای خیره باغ را چه زنی آتش
وی خر درخت را چهخوری بیجا
مشکن درخت یزدان را مشکن
منما تهی گلستان را، منما
*
*
هان ای حکیم چندکنی لابه
هان ای ادیب چند کنی غوغا
لابه به پیش کور نیارد مرد
غوغا به پیش کر نکند دانا
مردم کرند نیمی و نیمی کور
ازکور وکر، چه خواهی جز حاشا
آنکو شنید، باد بر او نفرین
گر خود شنید وکارنبست آن را
وانکو بدید، باد بر او توبیخ
گر زانکه دید و بار نبست آنجا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بهار در این قصیده از جهانی مینالد که در آن آموزههای موسی و عیسی و محمد فراموش شده و در خشکی و دریا جنگ و خونریزی برپاست. او سیاستمداران و فرمانروایان گنجاندوز را گرگان آدمخوار میخواند که برای آرزوهای خود هزاران مادر را بیفرزند و کودک را یتیم کردهاند، و از جنگافروزان میخواهد که باغ خدا را نسوزانند. در پایان رو به خود میکند و میگوید التماس و فریاد در برابر مردمی که نیمی کر و نیمی کورند بیحاصل است و نفرین بر کسی که شنید و دید و کاری نکرد.
هوش مصنوعی: فریاد از دست این جهان و این دنیا و از این رسم و روش ناپسند و زشتی که در آن رواج یافته است.
هوش مصنوعی: آیین و شریعت موسی از میان رفته و سفارشهای عیسی به محبت و صلح فراموش شده است.
هوش مصنوعی: تورات وسیلهٔ پردهپوشی و نیرنگ بدعتگذاران شده و انجیل بهانه و ابزار جنگ و ستیز گشته است.
هوش مصنوعی: اخلاق پیامبر اسلام ناپسند شمرده میشود و فرمان خداوند کنار گذاشته و از اجرا بیرون نهاده شده است.
هوش مصنوعی: در دشتها جز تلاش و ستیز دیده نمیشود و در دریاها جز هیاهو و آشوب نیست.
هوش مصنوعی: از دشتها گرد و غبار جنگ برمیخیزد و از دریاها طوفان مرگ به پا میشود؛ یعنی جنگ هم در خشکی است و هم در دریا.
هوش مصنوعی: کار جهان وارونه شده است: کتان که در برابر مهتاب میپوسد بر مهتاب تیر میاندازد و آفتابپرست بر خورشید شمشیر میکشد؛ یعنی ناتوانان و فرودستان بر بزرگان و اصل خود میشورند.
هوش مصنوعی: از قلم سیاستمداران خون میچکد و از تصمیم و رأی صاحبنظران و فرمانروایان جان مردم به لرزه و تپش افتاده است.
هوش مصنوعی: ستم و تباهی در جهان پدیدار شده و آشتی و درستی از دنیا گم شده است.
هوش مصنوعی: گروههایی با خوی پلنگ از هر سو مانند پلنگان به جان هم افتادهاند.
هوش مصنوعی: اینان گرگانی آدمچهره و آدمخوارند و دیوانی سنگدل که حتی آهن را میجوند.
هوش مصنوعی: یکی از راه سیاست خون دیگری را میمکد و دیگری به نام قانون و فرمان جان آن یکی را میگیرد.
هوش مصنوعی: سرزمین خدا به پارههای بسیار تقسیم شده و در هر سرزمینی گروهی به گردآوری گنج و ثروت مشغولاند.
هوش مصنوعی: و فرمانروایان بیهوده مانند اژدها بر سر هر گنجی نشستهاند و از آن پاسداری میکنند.
هوش مصنوعی: هر یک از آنان امیدهای فراوان در دل دارد و آرزوها و خیالهای بسیار در سر پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: هر ساعت برای رسیدن به آرزوی این گروه، صدها جوی خون در دشتها روان میشود.
هوش مصنوعی: با این همه، او به آرزوی خود نرسیده و از هر سو او را میبینی که با دلی پر از خون و اندوه نشسته است.
هوش مصنوعی: نتیجهٔ این جنگها هزاران مادر فرزندمرده و هزاران کودک یتیم است.
هوش مصنوعی: ای کسی که برای ستیز کلاهخود بر سر نهادهای و برای جنگ شمشیر از نیام کشیدهای!
هوش مصنوعی: این خون پاک بندگان خداست؛ چرا اینگونه بیپروا آن را بر زمین میریزی؟
هوش مصنوعی: این جهان باغ خداست و درختانش به دست خداوند چنین زیبا رستهاند.
هوش مصنوعی: ای نادان، چرا این باغ را آتش میزنی و ای خر، چرا بیجا درخت آن را میخوری و نابود میکنی؟
هوش مصنوعی: درختان خدا را مشکن و گلستان را از گل و درخت تهی مکن.
هوش مصنوعی: این نشانه جداکنندهٔ دو بخش شعر است و متنی ندارد.
هوش مصنوعی: شاعر خود را خطاب میکند: ای حکیم، تا کی التماس میکنی و ای ادیب، تا کی فریاد برمیآوری؟
هوش مصنوعی: خردمند پیش کور التماس نمیبرد و پیش کر فریاد نمیزند، چون بیفایده است.
هوش مصنوعی: نیمی از مردم کرند و نیمی کور؛ از کور و کر جز انکار چه انتظاری داری؟
هوش مصنوعی: هر کس این سخن را شنید و به کار نبست، نفرین بر او باد.
هوش مصنوعی: و هر کس این وضع را دید و از آنجا بار نبست و کناره نگرفت، سرزنش بر او باد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای کرده قال و قیل تو را شیدا
هیچ از خبر شدت به عیان پیدا؟
تا غره گشتهای به سخنهائی
کاینها خبر دهند همی زانها!
تا گوش و چشم یافتهای بنگر
[...]
بالای او به سرو سهی ماند
مژگان او بخت رهی ماند
بینی گر آن دو برگ شقایق را
دانی بلای خاطر عاشق را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.