بحی اندرون بد یکی دلبری
یکی حور چهره پری پیکری
بد از حال گلشاه او را خبر
از آن راز آگاه بد سر به سر
ببخشود بر ورقهٔ تنگ دل
ز بس نالهٔ زار آن سنگ دل
به دل گفت برهانم او را ز بند
که بس زاروارست و بس مستمند
ز گلشاهِ او نیست او را خبر
که اینجا نیابد ز گلشه اثر
بر ورقه آمد پریرویِ راد
بگفتار با او زبان برگشاد
بگفتا که چندین چه جوشی همی
چرا بر صبوری نکوشی همی
ز نزدیک خود ورقهاش دور کرد
دلش را به گفتار رنجور کرد
بگفتا هلا دور باش از برم
نخواهم که در هیچ زن بنگرم
کنیزک بگفت ای سر سرکشان
ز گلشه نخواهی کی یابی نشان؟
ترا مژده دارم ز گلشاه تو
ترا ره نمایم برِ ماه تو
چو ورقه ازو نام گلشه شنید
چو آشفتگان زی کنیزک دوید
بگفتا چه گویی؟ دگر ره بگوی!
بکن کار من خوب، ای خوبروی!
چه داری خبر ز آن دلارام من
از آن دل گسل ماه پدرام من
کنیزک همه رازهای نهفت
همه هرچ دانست او را بگفت
از احوال شامی و حال هلال
وز آن دلگسل لعبت مشک خال
وزان زرق وز حال آن گوسفند
پدیدار کردش بر آن مستمند
بگفتش کز احوال آن سرو بن
نمی خواستم راند با تو سخن
بدان تا دل از عشق بی غم کنی
کنی صبر و زاری و غم کم کنی
چو حال تو هر روز دیدم بتر
ترا کردم آگه ز حال و خبر
کنون سوی شامست گلشاه تو
حقیقت نمودم به تو راه تو
و گر استوارم نداری برین
سر گور بگشای و نیکو ببین
عجب ماند ورقه ز گفتار اوی
از آن مهربانی و کردار اوی
پدیرفت بسیار منت ازوی
کجا دید راه سلامت ازوی
گشاد آن زمان ورقهٔ مستمند
سر گور و دید اندرو گوسفند
شد آگه که بشکست پیمان اوی
عمش خورد زنهار بر جان اوی
از آن گور برگشت مسکین خجل
سراسیمه و خسته و برده دل
به نزدیک عم آمد آن دل فکار
بدو گفت ای عمِّ ناباکدار
بدادی نگار مرا تو به شوی
بکردی جهانی پر از گفت و گوی
ز حال تو کردند آگه مرا
نمودند زی آن صنم ره مرا
بگفتند در تیره خاک نژند
نهادست عمّت یکی گوسفند
برو گور آن باز کن بنگرا
ببین گوسفندی بدو اندرا
برفتم، بکردم، بدیدم ببند
به گور اندرون کشته یک گوسفند
درین خاک کرده نهان ای عجب
نگویی مرا تو ز حال و سبب؟
ز گلشه چه داری تو اکنون خبر
که در خاک ازو می نبینی اثر
بیا تا ببینی تو این گوسفند
به کرباس پیچیده کرده به بند
ازین کردهٔ خود تو را شرم نیست؟
کسی را به نزد تو آزرم نیست؟
که فرزند خود را تو بفروختی
به ننگ اندرون دوده اندوختی
تو گفتی مرا شو به نزدیک خال
کی گردد ز خالت ترا نیک حال
چو رفتم بر خال خود ای عجب
بسی رنج دیدم ز درد و تعب
مرا خال بنواخت و در برگرفت
بسی مردمیها بکرد ای شگفت
همه مال خالم مرا داد و گفت
چو گلشاه گردد تو را نیک جفت
دگر پاره باز آی و دیگر ببر
بگفتم ترا این سخن مختصر
به گیتی چنین کار هرگز که کرد
که کردی تو ای ناخردمند مرد
چه گویی تو پیش خداوند خویش
که بشکستی این عهد و پیوند خویش
نگویم به کس من ز کردار تو
بدانند آخر مهان کار تو
به کرباس پیچیده آن گوسفند
فگندش به پیش عم آن مستمند
سوی مام گلشاه رفت و بگفت
سخنها که بودش سراسر نهفت
از آن حیلت و مکر و آن گوسفند
که بودند در خاک کرده به بند
بگفتا نترسیدی از کردگار
که کردی تو گلشاه را دلفکار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ورقه از مکر عم خود آگاه میشود و از درد فراق گلشاه غمگین است. کنیزکی با او صحبت کرده و او را به آرامش دعوت میکند و میگوید خبری از گلشاه دارد. ورقه با شنیدن نام گلشاه به هیجان میآید و کنیزک همه احوال او را برایش بازگو میکند. کنیزک به ورقه هشدار میدهد که از عم دور باشد و به او خبر میدهد که گلشاه در انتظار اوست. ورقه متوجه میشود که عم پیمان را شکسته و به او نیرنگ زده است و در نهایت، ورقه درباره عم و کردار ناپسند او به او اعتراض میکند. در این میانه، ورقه به عم میگوید که از کردار خود شرم کند و گوسفند کشته شدهای که به خاک سپرده از عواقب کار ناپسند اوست را به او نشان میدهد.
هوش مصنوعی: در آن قبیله دلبری بود با چهرهای چون حور و اندامی چون پری.
هوش مصنوعی: او از حال گلشاه خبر داشت و از آن راز پنهان بهطور کامل آگاه بود.
هوش مصنوعی: از بس نالهٔ زار ورقه را شنید، دلش بر ورقهٔ دلتنگ سوخت؛ «سنگدل» احتمالاً برای سختی و گرانی ناله یا صفت غمدیدگی ورقه آمده است.
هوش مصنوعی: با خود گفت او را از این بند غم رها میکنم، زیرا بسیار زار و درمانده است.
هوش مصنوعی: ورقه از گلشاه خود هیچ خبری ندارد و نمیداند که در اینجا هیچ نشانی از گلشاه نخواهد یافت.
هوش مصنوعی: آن پریروی جوانمرد نزد ورقه آمد و با او سخن آغاز کرد.
هوش مصنوعی: گفت چرا اینهمه بیتابی و جوش میزنی و چرا برای صبر کردن نمیکوشی؟
هوش مصنوعی: ورقه او را از کنار خود راند و با سخنانش دل او را آزرده کرد.
هوش مصنوعی: ورقه گفت: هان، از من دور شو؛ نمیخواهم به هیچ زنی نگاه کنم.
هوش مصنوعی: کنیزک گفت: ای سرور گردنکشان، اگر از گلشاه خبر نخواهی، کی نشانی از او خواهی یافت؟
هوش مصنوعی: برای تو از گلشاهت مژده دارم و تو را به سوی آن ماهروی راهنمایی میکنم.
هوش مصنوعی: وقتی ورقه نام گلشاه را از او شنید، مانند شوریدگان به سوی کنیزک دوید.
هوش مصنوعی: گفت: چه میگویی؟ دوباره بگو! ای زیباروی، کار مرا سامان بده.
هوش مصنوعی: از آن آرامبخش دلم، آن ماه فرخنده که دلم را از جا کنده، چه خبر داری؟
هوش مصنوعی: کنیزک همهٔ رازهای پنهان و هرچه میدانست را به او گفت.
هوش مصنوعی: از ماجرای مرد شامی و حال هلال و از آن دلبر عروسکمانند خالمشکین سخن گفت.
هوش مصنوعی: آن نیرنگ و ماجرای گوسفند را برای آن مرد درمانده آشکار کرد.
هوش مصنوعی: به او گفت: نمیخواستم دربارهٔ حال آن سروقامت با تو سخن بگویم.
هوش مصنوعی: به این امید که دلت از غم عشق آزاد شود، صبر پیشه کنی و زاری و اندوهت کم شود.
هوش مصنوعی: اما چون دیدم حالت هر روز بدتر میشود، تو را از ماجرا و خبر آگاه کردم.
هوش مصنوعی: اکنون گلشاه تو در شام است؛ حقیقت را گفتم و راهت را به تو نشان دادم.
هوش مصنوعی: اگر سخنم را باور نداری، سر گور را بگشای و خوب نگاه کن.
هوش مصنوعی: ورقه از سخن او و از آن مهربانی و رفتارش در شگفت ماند.
هوش مصنوعی: بسیار از او سپاسگزاری کرد، زیرا راه رهایی و سلامت را از او یافته بود.
هوش مصنوعی: ورقهٔ اندوهگین همان دم سر گور را گشود و دید که درون آن گوسفندی است.
هوش مصنوعی: ورقه فهمید که عمویش پیمانش را شکسته و به جان او خیانت کرده و امانش را زیر پا گذاشته است.
هوش مصنوعی: ورقهٔ بیچاره، شرمگین، پریشان، زخمیدل و دلباخته از کنار آن گور بازگشت.
هوش مصنوعی: آن دلآزرده نزد عمویش آمد و به او گفت: ای عموی بیپروا و بیشرم.
هوش مصنوعی: تو معشوق مرا به شوهر دادی و جهانی را پر از گفتوگو و رسوایی کردی.
هوش مصنوعی: مرا از کار تو آگاه کردند و راه رسیدن به آن معشوق را به من نشان دادند.
هوش مصنوعی: به من گفتند که عمویت در این خاک تیره و غمانگیز گوسفندی را دفن کرده است.
هوش مصنوعی: گفتند برو آن گور را باز کن و نگاه کن تا گوسفندی را در آن ببینی.
هوش مصنوعی: رفتم و چنین کردم و دیدم که در گور گوسفندی کشته و بستهشده نهادهاند.
هوش مصنوعی: شگفتا که آن را در این خاک پنهان کردهای؛ آیا علت و ماجرایش را به من نمیگویی؟
هوش مصنوعی: اکنون از گلشاه چه خبری داری، وقتی در این گور هیچ نشانی از او دیده نمیشود؟
هوش مصنوعی: بیا و این گوسفند را ببین که در پارچهٔ کرباس پیچیده و بسته شده است.
هوش مصنوعی: آیا از این کارت شرم نداری؟ آیا در نزد تو برای هیچکس حرمتی نیست؟
هوش مصنوعی: چون تو فرزند خودت را فروختی و برای خاندانت ننگ اندوختی.
هوش مصنوعی: تو به من گفتی نزد داییات برو تا از کمک او حالت خوب شود.
هوش مصنوعی: شگفتا، وقتی نزد داییام رفتم، رنج و درد و سختی بسیار کشیدم.
هوش مصنوعی: داییام مرا نواخت و در آغوش گرفت و بزرگواریهای بسیار و شگفت کرد.
هوش مصنوعی: دایی همهٔ مالش را به من داد و گفت: وقتی گلشاه بهخوبی همسرت شد،
هوش مصنوعی: بار دیگر بازگرد و باز هم مال ببر. این سخن را کوتاه به تو گفتم.
هوش مصنوعی: ای مرد نابخرد، چه کسی در جهان هرگز چنین کاری کرده است که تو کردی؟
هوش مصنوعی: در پیشگاه خداوند چه پاسخی خواهی داد که این عهد و پیوند خود را شکستی؟
هوش مصنوعی: من کار تو را به کسی نمیگویم، اما سرانجام بزرگان از کارت آگاه خواهند شد.
هوش مصنوعی: آن اندوهگین، گوسفندِ پیچیده در کرباس را جلوی عمویش انداخت.
هوش مصنوعی: سپس نزد مادر گلشاه رفت و همهٔ سخنانی را که در دل پنهان داشت گفت.
هوش مصنوعی: از آن نیرنگ و فریب و آن گوسفندی که بسته در خاک دفن کرده بودند برایش گفت.
هوش مصنوعی: به او گفت: آیا از آفریدگار نترسیدی که گلشاه را دلآزرده کردی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.