بگفت این و آمد ز پیشش برون
ز دیده روان کرده دو جوی خون
بگفتار با خلق نگشاد لب
بپوشید دستی سلیح و سلب
ز خشم عم و بهر ننگ و نبرد
نشست از بر بارهٔ ره نورد
ز حی بنی شیبه بنهاد روی
سوی شام از بهر آن مهرجوی
گهی راند نرم و گهی راند گرم
به رخ برچکان از مژه آب گرم
دلش چون دو زلف بتان تافته
ز دل دار خود کام نایافته
بدین سان همی رفت بیگاه و گاه
بسه روز پوینده ده روزه راه
چو نزدیکی شام آمد فراز
برو گشت کوتاه راه دراز
در آن وقت گیتی دگر گشته بود
همه ره زدزدان پر از کشته بود
جهان از بد خلق ایمن نبود
ابی دزد و ره دار ممکن نبود
چو ورقه بر شهر نزدیک شد
برو روز رخشنده تاریک شد
ز دزدان چهل مرد گم بودگان
ازین راه داران بیهودگان
همه از کمین گاه برخاستند
به پرخاش تن را بیاراستند
همه پیش ورقه برون آمدند
طلب کار و جویای خون آمدند
یکی پیشش آمد از آن چل سوار
کشیده یکی خنجر آب دار
چنین گفت مر ورقه را کای جوان
مرا باد مال و ترا بادجان
فرود آی ز اسپ وره خویش گیر
مده جان، بده مال، پندم پذیر!
ستور و سلیحت همین جا بنه
ز چنگال مرگ ار حکیمی بجه
چو در پیش ورقه چنین کرد یاد
به پاسخش ورقه زبان برگشاد
بگفت ای فرومایهٔ تیره کیش
ترا بهتر از مال من جان خویش
شما هر چهل ار چهل لشکرید
به نزد من از کودکی کمترید
همی خواست از وی تمامی سلیح
ستور و سلب با حسام و رمیح
بدیشان چنین گفت آن سرفراز
که من شیر چنگم شما چون گراز
چو در کینه یازم به شمشیر چنگ
چه یک تن چه صد تن به پیشم به جنگ
ز دزدان نیندیشم و دزد را
بشایدش کشت از پی مزد را
بیا گر سلب خواهی و اسب و ساز
سوی کینه و جنگ ما دست یاز
که من ساختم دل به جنگ شما
کنم کند در جنگ چنگ شما
بگفت این و از بهر ننگ و نبرد
بر آن هر چهل مرد بر حمله کرد
بهر رخم مردی بدونیم کرد
چو زد تیغ با مرگ تسلیم کرد
چهل مرد صعلوک شمشیر زن
همه کشور آرای و لشکر شکن
گشادند بر یک تن از کینه دست
دمان در میان ورقه چون پیل مست
به نوک سر رمح و شمشیر تیز
برآورد از آن هر چهل رستخیز
ز چل مرد صعلوک سی را بکشت
دگردر هزیمت نمودند پشت
چو با دشمنش جنگ پیوسته شد
بده جای افزون تنش خسته شد
ز خونش دل خاک بیرنگ شد
ز سستی جهان بر دلش تنگ شد
همی رفت ازو خون چکان بر زمین
شده پر ز خونش نمد زین و زین
بدان حال شد تا در شهر شام
دلش ریش از عشق و تن از حسام
به دروازهٔ شهر دربنگرید
درختی و دو چشمهٔ آب دید
سوی چشمه راند اسپ را همچو باد
ز سستی که بود از فرس درفتاد
بدین حال در سایهٔ بید برگ
بیفتاد و بنهاد دل را به مرگ
جدا گشت ازو هوش و دور از خرد
چو شخصی کزو جان ز تن برپرد
ستوره ره انجام او رهبرش
بپای ایستاده فراز سرش
قضای خداوند را شاه شام
که بد شوی گلشاه فرخنده نام
همی آمد از دشت نخچیرگاه
ابا باز و با یوز و خیل و سپاه
چو از ره به نزدیک چشمه رسید
یکی مرد مجروح سرگشته دید
جوانی نکو قامت و خوب روی
همه روی رنگ و همه موی بوی
ز سنبل دمید خطی گرد ماه
فگنده بر آن خاک زار و تباه
شده غرقه در خون ز سر تا قدم
بپیچید مر شاه را دل ز غم
برو بر دل شاه کشور بسوخت
همی جانش از مهر او برفروخت
جوانمردیی بود در شه ز نسل
ابا نسل نیکو بود فضل و اصل
بفرمود تا بر گرفتند زود
مرو را از آن جایگه همچو دود
چو برداشتندش برفتند و برد
به قصر شه او را به خادم سپرد
کنیزک بد او را یکی کاردان
خردمند و هشیار و بسیاردان
مرو را به دست پرستار داد
بدو گفتش و مال بسیار داد
بگفتا برو بر همی بر بکار
دلش دور کن از غم روزگار
چو مسکین تن ورقه آمد بهوش
دل و دیده و مغزش آمد به جوش
بگفت ای جوامرد فرخنده روی
چه نامی تو و از کجایی بگوی
بر ورقه شد در زمان شاه شام
بخوشی بپرسید و کردش سلام
نهان کرد نام خود آن سرفراز
که بودش بدیدار آن بت نیاز
بدان تا کس او را نداند که کیست
نداند که احوال آن شیر چیست
بگفتش که من نصر بن احمدم
بحی خزاعه درون بخردم
به بازارگانی کنم قصد راه
به هر شهر و هر حی و هر جایگاه
کنون چون رسیدم بدین حد و بوم
به من باز خوردند دزدان شوم
به شمشیر کردند بر من کمین
بخستندم ای پادشاه زمین
به دم یک تن و راه داران بسی
نبد جز خداوند یارم کسی
زمانی به کینه برآویختم
چو بسیار گشتند بگریختم
ببردند گم بودگان مال من
چنین بود ایا پادشه حال من
به نزدیک گلشاه شد شاه شام
بگفت ای دلارام فرخنده نام
بره بر یکی خسته دل یافتم
مفاجا زِرَه سوی او تافتم
جوانی نکو روی و فرخنده رای
سرشته تنش زآفرین خدای
بیاوردم آن زار دل خسته را
مر آن گشته مجروح دل خسته را
ز چاهش مگر سوی گاه آوریم
به درمان تنش سوی راه آوریم
سزد گر برو مهربانی کنی
ورا چند گه میزبانی کنی
بدو گفت گلشاه چونین کنم
من این کار را خود به آیین کنم
کجا بر غریبان رنج آزمای
ببخشود باید ز بهر خدای
کی گلشاه از ایزد پدیرفته بود
بدانگه کجا ورقه زو رفته بود
کی هر گه کی آید غریبیش پیش
مرو را بداردش چون جان خویش
مگر ورقه را دیده باشد براه
ویا کرده باشد برویش نگاه
پرستنده ای بود گلشاه را
که ماننده بودی مر آن ماه را
بدو گفت گلشاه رو زی جوان
ز دل باش بر جان او مهربان
هر آنچ از تو خواهد ز بخت و سرشت
ز تلخ و ز شیرین و از خوب و زشت
نگر سر نتابی ز فرمان اوی
به خدمت گری تازه کن جان اوی
شه شام رفتش بر ورقه شاد
بگفت ای جوانمرد فرخ نژاد
همه انده از دل ستردم ترا
بدین هر دو خادم سپردم ترا
دو فرخ پرستار نام آورند
به خدمت ترا روز و شب درخورند
یکی چند گه باش مهمان من
فدای تو باد این تن و جان من
که بر مستمندی و مجروح و سست
از ایدر مرو تا نگردی درست
کنیزک به پیشش به خدمت میان
ببست آن پری چهرهٔ مهربان
به هر ساعتی چند ره سوی اوی
شدی و بدیدی نکو روی اوی
بگفتی که ای خستهٔ سال و ماه
ز من حاجتی و آرزویی بخواه
بدو ورقهٔ عاشق مبتلا
دعا کردی و گفتی اندر دعا
رساناد کدبانوت را خدای
بهرچ آن ورا آرزویست ورای
کنیزک چوزی بانوی بانوان
شدی یاد کردی حدیث جوان
سبک باز دادیش گلشه جواب
که ایزد کناد این دعا مستجاب
برآمد برین حال بر روز چند
ابر ورقه بر سخت تر گشت بند
بفرسود در عشق، صبرش نماند
پرستار گلشاه را پیش خواند
بگفتا بپرسم حدیثی ترا
چو گفتم جوابی بده مر مرا
کنیزک بگفت آنچه گویی بگوی
هر آنچ آرزویست از من بجوی
بگفتا که در شهر در حد شام
یکی خوب رویست گلشاه نام
تو جایی خبر یافتتی از وی؟
و یا هیچ دیدستی او را بروی؟
کنیزک بگفتا چه گویی همی!
بدین آرزو در چه جویی همی!
که این قصر گلشاه را مسکنست
زن شاه شامست و تاج منست
دل ورقه در بر تپیدن گرفت
سرشک از دو چشمش دویدن گرفت
بهریک که از شاه شام او ستد
یکی را بدو دادم امروز سد
ازین روی زاری همی کرد و گفت
که تا چون بود حال من در نهفت
بگفت ای کنیزک ز بهر خدای
برین خسته دل بر مشو تیره رای
مرا نزدت امروز یک حاجتست
که جان مرا اندرین راحتست
کنیزک بگفتا چه حاجت؟ بگوی!
چنین گفت ورقه که ای خوب روی
چه باشد که این نغز انگشتری
بگیری و نزدیک گلشه بری
کنیزک بگفتا که ای تیره رای
نداری همی هیچ شرم از خدای
که می بدسگالی بدین خاندان
ز تو زشت تر من ندیدم جوان
مرا یارگی کی بود کاین سخن
کنم عرضه در پیش آن سروبن
که او خود شب و روز از رنج و پیچ
نیاساید از درد وز ناله هیچ
ز ورقه شب و روز یاد آورد
گه و بیگه از بهر او غم خورد
نیارد ازو یاد کردنش شوی
زورقه است اورا همه گفت و گوی
ازین نام گوید همه روز و شب
نگوید جزین نام خود ای عجب
تو دانی که ورقه که باشد؟ بگوی
به میدان درافکن هلا زود گوی
بگفت این و از ورقه برتافت روی
بگفت این کی گفتی دگر ره مگوی
ز گفتار آن مهربان پرستار
ببد ورقه غمناک و بگریست زار
ز شادی هم آنگه به رخ برشکفت
ز دلبر به دل بر حدیثان بگفت
به سجده درافتاد و گفت ای خدای
ازین گفته روشن تو کردیم رای
درین کار صبری ده اکنون مرا
که تا روز و شب شکر گویم ترا
ز عم من اکنون تو دادم بخواه
که وقتست تا عمر باشد تباه
که بشکست عهد من آن سنگدل
که گشتم از آن سنگدل تنگدل
نیامد بکار آن زر و سیم و مال
که من آوریدم ز نزدیک خال
ز تیمار دل دار سرگشته بود
زمین ز آب چشم وی آغشته بود
دل آن پرستار بر وی بسوخت
ز نالیدن او رخش برفروخت
نگفت این سخن هیچ در پیش اوی
برون رفت و از وی بتابید روی
چو سه روز ازین حال بگذشت بیش
دگر ره پرستار را خواند پیش
ز بهر کنیزک برآمد به پای
بگفت ای کنیزک ز بهر خدای
سخن بشنو و حاجتم کن روا
رها کن رهی را ز محنت رها
بگفتش همه حجت تو رواست
جز آن یک سخن کآن طریق خطاست
چنین گفت ورقه یکی جام شیر
به نزد من آر ای بت دست گیر
کی بر تو سخن گفتن و داوری
نهفته کنم در وی انگشتری
چو شیر آرزو آیدش پیش بر
به نزدیک کدبانوی خویش بر
که خورد عرب شیر و خرما بود
ازین دو عرب ناشکیبا بود
مگر چون خورد شیر بی داوری
ببیند به جام اندر انگشتری
همین است حاجت مرا سوی تو
ایا جان من بندهٔ روی تو
کنیزک بگفتا چو بیند چنین
چه گوید که چون اوفتادست این
بدو گفت ورقه که گفتی صواب
ازین خسته دل باز بشنو جواب
چو کدبانوت بیند انگشتری
اگر با تو جوید ره داوری
چنین گوی با بانوی بانوان
همانا فتادست ازین میهمان
که می شیر خوردست از لاغری
فتادست از انگشتش انگشتری
برو آنچ گفتم تو فرمان بکن
کزین شاد گردد دل سرو بن
کنیزک بدو گفت کاو مر ترا
چه داند و یا تو چه دانی ورا
نباید که بر جانت آید گزند
بخود بر ببخشای ای مستمند
که کدبانوم هست والامنش
گریزنده از مردم بد کنش
ولیکن مرا بر تو ای دل کئیب
همی رحمت آید کنون ای غریب



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ورقه، جوانی شجاع، عازم شام میشود و با دو جوی خون از چشمانش، از عشق خود به گلشاه در سفر است. در طول مسیر، با چهل دزد مواجه میشود که با او به جنگ میپردازند. ورقه با شجاعت و قدرت زیاد، سی نفر از آنان را میکشد اما در نهایت به شدت مجروح میشود و به زمین میافتد. شاه شام، در حالی که به شکار میرود، او را پیدا کرده و به قصر خود میبرد تا به او رسیدگی کند و از او مراقبت نماید. ورقه همچنان به گلشاه فکر میکند و در دل غم عشق به او را دارد.
هوش مصنوعی: ورقه این سخن را گفت و از پیش او بیرون آمد، در حالی که از چشمانش دو جوی اشک خونین روان بود.
هوش مصنوعی: با هیچکس سخن نگفت و یک دست جنگافزار و جامهٔ نبرد پوشید.
هوش مصنوعی: از خشمی که از عمویش داشت و برای پاسداشت نام و آمادگی نبرد، بر اسب راهوار خود سوار شد.
هوش مصنوعی: از قبیلهٔ بنیشیبه به سوی شام روانه شد تا در پی آن معشوق (گلشاه) برود.
هوش مصنوعی: گاه آهسته و گاه تند میراند و اشک گرم از مژگانش بر چهرهاش میچکید.
هوش مصنوعی: دلش مانند زلف خوبرویان پیچوتاب خورده و پریشان بود، زیرا از دلدار خود به کام نرسیده بود.
هوش مصنوعی: اینگونه شب و روز پیوسته میرفت و راه دهروزه را در سه روز پیمود.
هوش مصنوعی: وقتی به نزدیکی شام رسید، آن راه دراز در نظرش کوتاه شد و به پایان نزدیک گشت.
هوش مصنوعی: در آن زمان روزگار دگرگون شده بود و سراسر راه از کشتگان دست راهزنان پر بود.
هوش مصنوعی: جهان از بدی مردمان در امان نبود و راه بیدزد و راهزن یافت نمیشد.
هوش مصنوعی: هنگامی که ورقه به شهر نزدیک شد، روز روشن بر او تیره گشت، یعنی گرفتاریای پیش آمد.
هوش مصنوعی: چهل مرد از دزدان گمراه و راهزنان تبهکار و بیهودهکار در آنجا بودند.
هوش مصنوعی: همهٔ آنان از کمینگاه برخاستند و خود را برای جنگ و ستیز آماده کردند.
هوش مصنوعی: همه در برابر ورقه بیرون آمدند و در پی ریختن خون او بودند.
هوش مصنوعی: یکی از آن چهل سوار با خنجری تیز و آبدار پیش او آمد.
هوش مصنوعی: به ورقه گفت: ای جوان، مال تو از آنِ من باشد و جانت برای خودت بماند.
هوش مصنوعی: از اسب پیاده شو و راه خود را بگیر و برو؛ جانت را از دست مده و مالت را بده، پند مرا بپذیر.
هوش مصنوعی: اسب و جنگافزارت را همینجا بگذار و اگر خردمندی خود را از چنگال مرگ برهان.
هوش مصنوعی: چون دزد این سخنان را در برابر ورقه گفت، ورقه به پاسخ او زبان گشود.
هوش مصنوعی: گفت: ای پستفطرت بدآیین، برای تو جان خودت از مال من بهتر است؛ یعنی به فکر جان خود باش.
هوش مصنوعی: شما چهل تن، حتی اگر هر کدام لشکری باشید، در نظر من از کودکی هم کمترید.
هوش مصنوعی: آن دزد همهٔ جنگافزار او را، از اسب و جامه و شمشیر و نیزه، از او میخواست.
هوش مصنوعی: آن مرد سربلند به ایشان گفت: من چون شیر چنگآورم و شما مانند گراز هستید.
هوش مصنوعی: وقتی در کینخواهی دست به شمشیر ببرم، یک تن یا صد تن در برابرم یکسان است.
هوش مصنوعی: از دزدان نمیترسم و کشتن دزد سزاوار است و پاداش و ثواب دارد.
هوش مصنوعی: اگر جامه و اسب و ساز مرا میخواهی، بیا و دست به جنگ و کین با من دراز کن.
هوش مصنوعی: من دل خود را برای جنگ با شما آماده کردهام و در نبرد دست و پنجهٔ شما را سست و ناتوان میکنم.
هوش مصنوعی: این را گفت و برای حفظ نام و نبرد، بر هر چهل مرد حمله برد.
هوش مصنوعی: با هر ضربه مردی را دو نیم کرد و هر که را شمشیر زد به دست مرگ سپرد.
هوش مصنوعی: آن چهل مرد، راهزنانی شمشیرزن و دلاور بودند که گویی کشورگیر و لشکرشکن بودند.
هوش مصنوعی: آن چهل مرد از روی کینه همه با هم به یک تن حمله کردند و ورقه مانند فیل مست، خروشان در میان آنان میجنگید.
هوش مصنوعی: ورقه با نوک نیزه و شمشیر تیز، از آن چهل تن قیامتی برآورد و آشوب و هلاکت در میانشان انداخت.
هوش مصنوعی: از آن چهل راهزن سی تن را کشت و بقیه پشت کردند و گریختند.
هوش مصنوعی: چون نبردش با دشمن ادامه یافت، تن او در بیش از ده جا زخمی شد.
هوش مصنوعی: خاک از خون او رنگین شد و از ضعف و ناتوانی، جهان بر دلش تنگ آمد.
هوش مصنوعی: خون از تنش بر زمین میچکید و نمد زین و خود زین از خون او پر شده بود.
هوش مصنوعی: با همین حال رفت تا به دروازهٔ شهر شام رسید؛ دلش از عشق زخمی بود و تنش از شمشیر.
هوش مصنوعی: کنار دروازهٔ شهر نگاه کرد و درختی و دو چشمهٔ آب دید.
هوش مصنوعی: اسب را مانند باد به سوی چشمه راند و از شدت ضعف از اسب بر زمین افتاد.
هوش مصنوعی: با این حال در سایهٔ درخت بید افتاد و دل به مرگ سپرد و از زندگی ناامید شد.
هوش مصنوعی: هوش و خرد از او رفت و مانند کسی شد که جان از تنش پرواز کرده باشد.
هوش مصنوعی: اسبش که در راه رهبر و همراه او بود، بالای سرش ایستاده ماند.
هوش مصنوعی: به خواست و تقدیر خداوند، پادشاه شام که شوهر گلشاه خوشنام بود،
هوش مصنوعی: از دشت شکارگاه باز میگشت، همراه باز و یوز شکاری و همراهان و سپاهیان.
هوش مصنوعی: چون در راه به نزدیک چشمه رسید، مردی زخمی و بیخود افتاده دید.
هوش مصنوعی: جوانی خوشقامت و زیبارو که چهرهاش پر رنگ و زیبایی و مویش خوشبو بود.
هوش مصنوعی: خط نورستهای چون سنبل گرد چهرهٔ ماهمانندش روییده بود و او زار و تباه بر آن خاک افتاده بود.
هوش مصنوعی: از سر تا پا غرق خون بود و دل شاه از دیدن او از غم به درد آمد.
هوش مصنوعی: دل پادشاه بر او سوخت و جانش از مهر و محبت او گرم و برافروخته شد.
هوش مصنوعی: شاه جوانمردی را از نسب خود داشت؛ زیرا کسی که نژاد نیکو دارد، فضیلت و اصالت نیز دارد.
هوش مصنوعی: دستور داد که او را بیدرنگ و به شتاب از آن جا بردارند.
هوش مصنوعی: چون او را برداشتند، به راه افتادند و شاه او را به کاخ خود برد و به خدمتکار سپرد.
هوش مصنوعی: شاه کنیزی کاردان، خردمند، هوشیار و بسیاردان داشت.
هوش مصنوعی: ورقه را به آن پرستار سپرد، سفارش او را کرد و مال بسیاری به او داد.
هوش مصنوعی: به او گفت: برو و به تیمار و درمان او مشغول شو و غم روزگار را از دلش دور کن.
هوش مصنوعی: چون ورقهٔ بیچاره به هوش آمد، دل و چشم و جانش به جوش و هیجان آمد.
هوش مصنوعی: گفت: ای جوانمرد خجستهروی، نامت چیست و از کجایی؟ بگو.
هوش مصنوعی: در همان هنگام پادشاه شام نزد ورقه آمد، با مهربانی احوالش را پرسید و به او سلام کرد.
هوش مصنوعی: ورقهٔ سرافراز نام خود را پنهان کرد، زیرا آرزو داشت آن معشوق زیبا، یعنی گلشاه، را ببیند.
هوش مصنوعی: نام خود را پنهان کرد تا کسی نفهمد او کیست و از حال آن دلاور باخبر نشود.
هوش مصنوعی: به شاه شام گفت: من نصر پسر احمد هستم و در قبیلهٔ خزاعه مردی خردمند و سرشناسم.
هوش مصنوعی: برای بازرگانی سفر میکنم و به هر شهر و قبیله و جایی میروم.
هوش مصنوعی: اکنون که به این سرزمین رسیدم، دزدان بدشگون سر راهم پیدا شدند.
هوش مصنوعی: ای پادشاه، آنان با شمشیر بر من کمین کردند و زخمیام ساختند.
هوش مصنوعی: من تنها بودم و راهزنان بسیار، و جز خدا یاوری نداشتم.
هوش مصنوعی: مدتی با خشم با آنان جنگیدم، اما چون شمارشان زیاد بود، گریختم.
هوش مصنوعی: آن گمراهان مالم را بردند؛ ای پادشاه، سرگذشت من چنین است.
هوش مصنوعی: شاه شام نزد گلشاه رفت و گفت: ای محبوب نیکنام.
هوش مصنوعی: در راه مردی زخمی و دلشکسته یافتم و ناگهان از راه به سوی او رفتم.
هوش مصنوعی: جوانی خوشچهره و نیکاندیش است که گویی تنش از آفرینش نیکوی خدا سرشته شده است.
هوش مصنوعی: آن جوان زار و زخمی و دلشکسته را با خود آوردم.
هوش مصنوعی: تا شاید او را از سختی و تباهی به جایگاه آسایش برسانیم و با درمان، تنش را بهبود دهیم.
هوش مصنوعی: شایسته است که با او مهربانی کنی و مدتی میزبانش باشی.
هوش مصنوعی: گلشاه گفت: چنین میکنم و این کار را بهدرستی و به شایستگی انجام میدهم.
هوش مصنوعی: زیرا بر غریبان رنجدیده باید برای رضای خدا بخشایش و مهربانی کرد.
هوش مصنوعی: گلشاه از هنگامی که ورقه از او جدا شده بود، با خدا عهد کرده بود.
هوش مصنوعی: که هر وقت غریبی نزد او بیاید، او را مانند جان خود گرامی بدارد.
هوش مصنوعی: به امید آنکه شاید آن غریب ورقه را در راه دیده یا به رویش نگاه کرده باشد.
هوش مصنوعی: گلشاه کنیزی داشت که در زیبایی به آن ماهروی شبیه بود.
هوش مصنوعی: گلشاه به او گفت: نزد آن جوان برو و از صمیم دل با او مهربان باش.
هوش مصنوعی: هرچه از تو بخواهد، تلخ یا شیرین، خوب یا بد.
هوش مصنوعی: مبادا از فرمانش سرپیچی کنی؛ با خدمت کردن، جان او را تازه و شاد کن.
هوش مصنوعی: شاه شام شادمان نزد ورقه رفت و گفت: ای جوانمرد نیکتبار.
هوش مصنوعی: همهٔ اندوه را از دلت پاک کردم و تو را به این دو خدمتگزار سپردم.
هوش مصنوعی: این دو خدمتگزار نیکبخت و نامدارند و شایستهٔ آناند که شب و روز به تو خدمت کنند.
هوش مصنوعی: مدتی مهمان من باش؛ تن و جانم فدای تو باد.
هوش مصنوعی: چون اندوهگین و زخمی و ناتوانی، تا بهبود نیافتهای از اینجا مرو.
هوش مصنوعی: آن کنیز پریروی مهربان کمر به خدمت ورقه بست.
هوش مصنوعی: هر ساعت چند بار نزد او میرفت و چهرهٔ زیبایش را میدید.
هوش مصنوعی: کنیزک به ورقه میگفت: ای کسی که روزها و ماهها زخمی و بیمار بودهای، هر نیاز و خواستهای داری از من بخواه.
هوش مصنوعی: ورقهٔ عاشقِ گرفتار در پاسخ او را دعا میکرد و در دعایش چنین میگفت:
هوش مصنوعی: خداوند بانوی تو را به هرچه آرزو دارد و بیش از آن برساند.
هوش مصنوعی: کنیزک هرگاه نزد بانوی بانوان، یعنی گلشاه، میرفت، سخن و دعای آن جوان را برایش بازگو میکرد.
هوش مصنوعی: گلشاه بیدرنگ پاسخ میداد که خداوند این دعا را برآورده کند.
هوش مصنوعی: چند روز بر همین حال گذشت و بند عشق بر ورقه سختتر شد.
هوش مصنوعی: ورقه در عشق فرسوده شد و دیگر شکیبایی نداشت، پس خدمتکار گلشاه را نزد خود خواند.
هوش مصنوعی: به او گفت: میخواهم چیزی از تو بپرسم؛ وقتی پرسیدم، پاسخم را بده.
هوش مصنوعی: کنیزک گفت: هرچه میخواهی بگو و هر آرزویی داری از من بخواه.
هوش مصنوعی: ورقه گفت: در شهری در سرزمین شام زیبارویی به نام گلشاه هست.
هوش مصنوعی: آیا از جایی از او خبری داری، یا هرگز روی او را دیدهای؟
هوش مصنوعی: کنیزک با شگفتی گفت: این چه سخنی است که میگویی و با این آرزو در پی چه هستی؟
هوش مصنوعی: این کاخ جایگاه گلشاه است؛ او همسر شاه شام و بانوی من است.
هوش مصنوعی: با شنیدن این سخن، دل ورقه در سینه به تپش افتاد و اشک از دو چشمش روان شد.
هوش مصنوعی: گویا ورقه با خود میاندیشد که در برابر هر یک لطفی که از شاه شام دیده، امروز صد رنج و اندوه نصیبش شده است؛ معنای بیت روشن نیست و متن شاید آسیب دیده باشد.
هوش مصنوعی: از این رو زاری میکرد و با خود میگفت: حال من در این پنهانکاری چگونه خواهد شد؟
هوش مصنوعی: به کنیزک گفت: تو را به خدا، با این دلِ زخمی بدگمان و بداندیش مباش.
هوش مصنوعی: امروز از تو یک خواهش دارم که آسایش جانم در آن است.
هوش مصنوعی: کنیزک گفت: چه خواهشی؟ بگو. ورقه گفت: ای زیبارو،
هوش مصنوعی: چه میشود اگر این انگشتری زیبا را بگیری و نزد گلشاه ببری؟
هوش مصنوعی: کنیزک گفت: ای بداندیش، هیچ از خدا شرم نداری؟
هوش مصنوعی: که دربارهٔ این خاندان بدخواهی میکنی؟ جوانی زشتکارتر از تو ندیدهام.
هوش مصنوعی: من کجا جرئت دارم که چنین سخنی را پیش آن بانوی سروقامت بگویم؟
هوش مصنوعی: زیرا او خود شب و روز از رنج و پریشانی، از درد و ناله لحظهای آرام ندارد.
هوش مصنوعی: شب و روز به یاد ورقه است و هر گاه و بیگاه برای او غم میخورد.
هوش مصنوعی: شوهرش نیز جرئت نمیکند از ورقه نزد او یاد کند، و همهٔ گفتوگوی گلشاه دربارهٔ ورقه است.
هوش مصنوعی: شب و روز تنها همین نام را بر زبان میآورد و، شگفتا، جز این نام چیزی نمیگوید.
هوش مصنوعی: کنیزک میگوید: آیا تو میدانی ورقه کیست؟ بگو، و زود حقیقت را آشکار کن و گوی سخن را به میدان بینداز.
هوش مصنوعی: این را گفت و روی از ورقه برگرداند و گفت: سخنی را که گفتی، دیگر بار تکرار مکن.
هوش مصنوعی: ورقه از سخنان آن خدمتکار مهربان غمگین شد و سخت گریست.
هوش مصنوعی: اما همان دم از شادی چهرهاش شکفت، زیرا فهمید که دلبرش هنوز به یاد اوست، و با دل خود از معشوق سخن گفت.
هوش مصنوعی: به سجده افتاد و گفت: خدایا، با این سخن اندیشه و کار مرا روشن کردی.
هوش مصنوعی: اکنون در این کار به من صبر بده تا شب و روز تو را شکر گویم.
هوش مصنوعی: خدایا، اکنون داد مرا از عمویم بستان، که هنگام آن است که عمرش تباه شود.
هوش مصنوعی: زیرا آن سنگدل پیمانش را با من شکست و از او دلتنگ و آزرده شدم.
هوش مصنوعی: آن همه زر و سیم و مالی که از نزد داییام آوردم، به کاری نیامد.
هوش مصنوعی: ورقه از اندوه دلدار سرگشته بود و زمین از اشک چشمش خیس شده بود.
هوش مصنوعی: دل آن خدمتکار برای او سوخت و از نالهاش چهرهاش برافروخت.
هوش مصنوعی: خدمتکار در برابر او چیزی نگفت، روی گرداند و بیرون رفت.
هوش مصنوعی: چون بیش از سه روز از این ماجرا گذشت، ورقه دوباره خدمتکار را نزد خود خواند.
هوش مصنوعی: به احترام کنیز از جا برخاست و گفت: ای کنیز، تو را به خدا.
هوش مصنوعی: سخنم را بشنو و حاجتم را برآور و این بنده را از رنج رها کن.
هوش مصنوعی: کنیز گفت: همهٔ خواستههایت پذیرفتنی است، جز آن یک سخن که راه خطاست.
هوش مصنوعی: ورقه گفت: ای زیباروی یاریگر، یک جام شیر نزد من بیاور.
هوش مصنوعی: تا بیآنکه تو ناچار به سخن گفتن و گفتوگو شوی، انگشتری را پنهانی در آن بیندازم.
هوش مصنوعی: هرگاه بانویت هوس شیر کرد، آن جام را نزد او ببر.
هوش مصنوعی: زیرا خوراک عرب شیر و خرماست و عرب بی این دو آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: شاید چون بیگفتوگو شیر را بنوشد، انگشتری را در جام ببیند.
هوش مصنوعی: خواستهٔ من از تو همین است، ای جان من که بندهٔ روی توام.
هوش مصنوعی: کنیز گفت: اگر بانو این را ببیند، خواهد پرسید این انگشتری چگونه در جام افتاده است؟
هوش مصنوعی: ورقه گفت: درست گفتی؛ پاسخ را از این دلخسته بشنو.
هوش مصنوعی: اگر بانویت انگشتری را دید و با تو به بازخواست برخاست،
هوش مصنوعی: به آن بانوی بانوان چنین بگو: گویا این انگشتری از این مهمان افتاده است،
هوش مصنوعی: که از این شیر مینوشید و از لاغری انگشتری از انگشتش افتاد.
هوش مصنوعی: برو و آنچه گفتم انجام بده، که از این کار دل آن سروقامت شاد خواهد شد.
هوش مصنوعی: کنیز گفت: او تو را از کجا میشناسد و تو او را از کجا میشناسی؟
هوش مصنوعی: مبادا آسیبی به جانت برسد؛ ای بیچاره، بر خودت رحم کن.
هوش مصنوعی: زیرا بانوی من بلندهمت است و از مردم بدکار گریزان است.
هوش مصنوعی: ولی ای غریب اندوهگین، اکنون دلم بر تو میسوزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.