زین سخن مرغان وادی سر به سر
سرنگون گشتند در خون جگر
جمله دانستند کین شیوه کمان
نیست بر بازوی مشتی ناتوان
زین سخن شد جان ایشان بیقرار
هم در آن منزل بسی مردند زار
وان همه مرغان همه آن جایگاه
سر نهادند از سر حسرت به راه
سالها رفتند در شیب و فراز
صرف شد در راهشان عمری دراز
آنچ ایشان را درین ره رخ نمود
کی تواند شرح آن پاسخ نمود
گر تو هم روزی فروآیی به راه
عقبهٔ آن ره کنی یک یک نگاه
بازدانی آنچ ایشان کردهاند
روشنت گردد که چون خون خوردهاند
آخر الامر از میان آن سپاه
کم رهی ره برد تا آن پیش گاه
زان همه مرغ اندکی آنجا رسید
از هزاران کس یکی آنجا رسید
باز بعضی غرقهٔ دریا شدند
باز بعضی محو و ناپیدا شدند
باز بعضی بر سر کوه بلند
تشنه جان دادند در گرم و گزند
باز بعضی را ز تف آفتاب
گشت پرها سوخته، دلها کباب
باز بعضی را پلنگ و شیر راه
کرد در یک دم به رسوایی تباه
باز بعضی نیز غایب ماندند
در کف ذات المخالب ماندند
باز بعضی در بیابان خشک لب
تشنه در گرما بمردند از تعب
باز بعضی ز آرزوی دانهای
خویش را کشتند چون دیوانهای
باز بعضی سخت رنجور آمدند
باز پس ماندند و مهجور آمدند
باز بعضی در عجایب های راه
باز استادند هم بر جایگاه
باز بعضی در تماشای طرب
تن فرو دادند فارغ از طلب
عاقبت از صد هزاران تا یکی
بیش نرسیدند آنجا اندکی
عالمی پر مرغ میبردند راه
بیش نرسیدند سی آن جایگاه
سی تن بیبال و پر، رنجور و سست
دل شکسته، جان شده، تن نادرست
حضرتی دیدند بیوصف وصفت
برتر از ادراک عقل و معرفت
برق استغنا همی افروختی
صد جهان در یک زمان میسوختی
صد هزاران آفتاب معتبر
صد هزاران ماه و انجم بیشتر
جمع میدیدند حیران آمده
همچو ذره پای کوبان آمده
جمله گفتند ای عجب چون آفتاب
ذره محوست پیش این حساب
کی پدید آییم ما این جایگاه
ای دریغا رنج برد ما را به راه
دل به کل از خویشتن برداشتیم
نیست زان دست این که ما پنداشتیم
آن همه مرغان چو بیدل ماندهاند
همچو مرغ نیم بسمل ماندهاند
محو میبودند و گم، ناچیز هم
تا برآمد روزگاری نیز هم
آخر از پیشان عالی درگهی
چاوش عزت برآمد ناگهی
دید سی مرغ خرف را مانده باز
بال و پرنه، جان شده، در تن گداز
پای تا سر در تحیر مانده
نه تهی شان مانده نه پر مانده
گفت هان ای قوم از شهر کهاید
در چنین منزل گه از بهر چهاید
چیست ای بیحاصلان نام شما
یا کجا بودست آرام شما
یا شما را کس چه گوید در جهان
با چه کارآیند مشتی ناتوان
جمله گفتند آمدیم این جایگاه
تا بود سیمرغ ما را پادشاه
ما همه سرگشتگان درگهیم
بیدلان و بیقراران رهیم
مدتی شد تا درین راه آمدیم
از هزاران، سی به درگاه آمدیم
بر امیدی آمدیم از راه دور
تا بود ما را درین حضرت حضور
کی پسندد رنج ما آن پادشاه
آخر از لطفی کند در ما نگاه
گفت آن چاوش کای سرگشتگان
همچو در خون دل آغشتگان
گر شما باشید و گرنه در جهان
اوست مطلق پادشاه جاودان
صد هزاران عالم پر از سپاه
هست موری بر در این پادشاه
از شما آخر چه خیزد جز زحیر
بازپسگردید ای مشتی حقیر
زان سخن هر یک چنان نومید شد
کان زمان چون مردهٔ جاوید شد
جمله گفتند این معظم پادشاه
گر دهد ما را به خواری سر به راه
زو کسی را خواریی هرگز نبود
ور بود زو خواریی از عز نبود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سی مرغ به سوی سیمرغ سفر کردند، اما در طول راه، بسیاری از آنها در اثر سختیها و چالشهای گوناگون از بین رفتند یا به مشکلات مختلفی دچار شدند. در نهایت، تنها عدهای بسیار کمی به مرز پیشگاه سیمرغ رسیدند. وقتی به آنجا رسیدند، با تعجب متوجه شدند که پادشاهی که به دنبالش بودند، بسیار برتر و عظیمتر از آن چیزی است که در تصور داشتند. پس از دیدن مقام سیمرغ، متوجه شدند که آنچه انتظار داشتند، تنها یک خیال و درک ناکافی از حقیقت بوده است و در این راه زحماتی که کشیدهاند، به نوعی بیهوده بوده است، زیرا بزرگی پادشاهی سیمرغ فرای تصور و کلام آنها است.
هوش مصنوعی: از این سخن مرغان، همه به طور کلی در غم و اندوه و افسردگی افتادند و دلهایشان پر از درد و عذاب شد.
هوش مصنوعی: مرغان فهمیدند که این روش، به مانند کمانی نیست که بر روی بازوی گروهی ضعیف و ناتوان قرار بگیرد.
هوش مصنوعی: سخن آنها باعث شد که جانشان بیقرار شود و در آن مکان بسیاری از آنها به شدت گریه کردند و مردند.
هوش مصنوعی: همه پرندگان در آن مکان سرهای خود را به علامت حسرت بر زمین گذاشتند و از این که نتوانستهاند به مقصد برسند، ناراحت و افسرده شدند.
هوش مصنوعی: سالها گذشت و آنها در سختیها و راحتیها زندگی کردند و عمرشان در پیمودن این راه طولانی سپری شد.
هوش مصنوعی: آنچه که در این راه به مرغان (یا مقام سیمرغ) آشکار شد، هیچکس نمیتواند آن را به وضوح توضیح دهد.
هوش مصنوعی: اگر تو هم روزی به این مسیر بیایی، باید به مرور و با دقت به هر یک از مراحل آن نگاه کنی.
هوش مصنوعی: اگر تو هم روزی به جایی برسی که در آنجا موجودات دیگر را ببینی، متوجه خواهی شد که آنان چگونه با خون و رنج زندگی میکنند و چطور زندگی را به این صورت ادامه میدهند.
هوش مصنوعی: در نهایت، از میان آن جمعیت بزرگ، تنها یک فرد راه خود را پیدا کرد و به آن جایگاه رسید.
هوش مصنوعی: از میان تمام پرندگان، تنها تعداد کمی به آن مقصد رسیدند و از میان هزاران نفر، فقط یک نفر به آنجا رسید.
هوش مصنوعی: برخی از این مسافران در دریا غرق شدند و برخی دیگر نیز به طور کامل ناپدید شدند و دیگر دادهای از آنها نیست.
هوش مصنوعی: بعضی دیگر در بالای کوه مردند و جان خود را در حال تشنگی و در شرایط سخت و آسیبزا از دست دادند.
هوش مصنوعی: برخی دیگر از این پرندگان به خاطر گرمای سوزان آفتاب، بالهایشان سوخته و دلهایشان به درد آمده است.
هوش مصنوعی: برخی از مرغان به دست پلنگ و شیر (دو حیوان قدرتمند) به رسوایی و بدنامی افتادند و نابود شدند.
هوش مصنوعی: برخی دیگر نیز غایب و ناپیدا شدند و در دامن و چنگال موجوداتی وحشی و درنده گرفتار ماندند.
هوش مصنوعی: عدهای دیگر در بیابان خشک و بیآب و علف، با تشنگی و در گرمای طاقتفرسا، از شدت رنج و عذاب جان خود را از دست دادند.
هوش مصنوعی: برخی دیگر به خاطر آرزوی یک دانه غله، همچون دیوانهها خود را به زحمت انداختند و جان خود را به خطر انداختند.
هوش مصنوعی: برخی دیگر بسیار بیمار و ناتوان شدند و در نتیجه از جمع دیگران کنار ماندند و تنها شدند.
هوش مصنوعی: برخی دیگر در مسیر پرپیچ و خم راه متوقف شدند و به تماشای شگفتیها پرداختند و در همانجا باقی ماندند.
هوش مصنوعی: برخی از عابرین در مسیر پر پیچ و خم به تماشای خوشیها و لذتها مشغول شدند و از تلاش برای دستیابی به هدف اصلی خود غافل ماندند.
هوش مصنوعی: در نهایت، از میان صد هزار پرنده، فقط یکی به آن سرزمین رسید و بقیه نتوانستند.
هوش مصنوعی: در این بیت به این موضوع اشاره شده است که عدهای از عالمان و اهل علم (که به مرغ تشبیه شدهاند) در تلاش بودند تا به جایگاه سیمرغ (مظهر حقیقت و کمال) برسند، اما تنها عدهٔ معدودی موفق به رسیدن به آن جایگاه شدند و اکثر آنها در این مسیر به جایی نرسیدند.
هوش مصنوعی: سی مرغی که بدون بال و پر هستند، ضعیف و دلشکستهاند و جانشان در حال جدا شدن از تن نادرستشان است.
هوش مصنوعی: جمعی از عالمان و عارفان را دیدند که صفت و ویژگی آن حضرت (سیمرغ) را نمیتوان به کلمات توصیف کرد و فهم آن برای عقل و معرفت انسانی فراتر از ظرفیتهاست.
هوش مصنوعی: نور استغنا (بینیازی) تو چنان درخشید که صد جهان با هم در یک لحظه میسوزد.
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به وجود و brilliance سیمرغ است که در مقایسه با آن، تعداد بیشماری از آفتابها و ماهها و ستارهها قابل مشاهدهاند. بهعبارتی، وجود سیمرغ بهقدری درخشان و معتبر است که دیگر منابع نور بهنظر ناچیز میآیند.
هوش مصنوعی: جمعی که حضور داشتند، در حالتی حیرتآور به تماشا ایستاده بودند و همانند ذرهای کوچک به سمت سیمرغ میآمدند و با شوق و هیجان، پا به زمین میکوبیدند.
هوش مصنوعی: گفتند چه شگفت است که در برابر این حساب، ذرهای درخشندگیاش مانند آفتاب محو و ناچیز است.
هوش مصنوعی: ما هرگز در این مقام و موقعیت به وجود نمیآییم و چه دردآور است که در راه اینجا به زحمت افتادهایم.
هوش مصنوعی: ما تمام احساسات و وابستگیهای شخصیامان را کنار گذاشتیم، اما این درست نیست که فکر کنیم از این طریق به هدفمان رسیدهایم.
هوش مصنوعی: مرغانی که بیدل و پژمرده شدهاند، همانند پرندهای هستند که زخمی است و نمیتواند پرواز کند.
هوش مصنوعی: پرندگان به شدت در غم و افسردگی بودند و گم شده و محو شده به نظر میرسیدند، انگار که هیچ ارزشی ندارند تا اینکه زمانی به وجود آمد که تغییراتی رخ داد.
هوش مصنوعی: در نهایت، از پیشانی آن درگاه بزرگ، ناگهان نداکنندهٔ عزت و بزرگی برخواست.
هوش مصنوعی: سی مرغ متوجه خرف (احمق) میشود که در حالتی به سر میبرد که نه بال و پر دارد و نه قدرت پرواز، و در عذاب و زجری قرار دارد که به نوعی جانش را به خطر انداخته است.
هوش مصنوعی: مردم در حیرت و سردرگمی هستند و در وضعیت بلاتکلیفی به سر میبرند؛ نه چیزی در اختیار دارند و نه امیدی برای پیشرفت و ترقی دارند.
هوش مصنوعی: سخن میگوید: ای مردم، شما از کدام شهر آمدهاید و هدفتان از حضور در این مکان چه است؟
هوش مصنوعی: ای افراد بیفایده و بیهدف، نامتان چیست و کجاست آرامگاهتان؟
هوش مصنوعی: هیچکس در جهان نمیداند شما چه کسانی هستید و با چه کاری به اینجا رسیدهاید، زیرا شما گروهی ناتوان و ضعیف به نظر میآیید.
هوش مصنوعی: همه گفتند که ما در این مکان گرد هم آمدهایم تا سیمرغ، که پادشاه ماست، در انتظار ما باشد.
هوش مصنوعی: ما همه افرادی سرگردان و ناامید هستیم که در مسیر ناپیدای عشق و خواستههای قلبی خود در حال حرکتیم.
هوش مصنوعی: مدتی است که ما در این راه سفر میکنیم و حالا از میان هزاران موجود، به درگاه سیمرغ رسیدیم.
هوش مصنوعی: ما از راه دور به امیدی آمدیم تا در این مکان (محضر سیمرغ) حاضر شویم.
هوش مصنوعی: چه کسی رنج ما را میپسندد؟ تنها پادشاهی که در نهایت، از روی لطف، به ما توجه خواهد کرد.
هوش مصنوعی: چاوش (پیشخدمت یا ندا دهنده) گفت ای سرگشتگان، شما مانند کسانی هستید که دلشان در خون است و در عذابی بزرگ به سر میبرند.
هوش مصنوعی: این دنیا با شما و یا بی شما وجود دارد، اما در نهایت، تنها اوست که پادشاهی مطلق و جاودانه است.
هوش مصنوعی: در میان بینهایت عوالم و موجودات، نیروها و لشکرهای زیادی وجود دارد، اما در مقابل این پادشاه مطلق، مانند یک مور کوچک هستیم.
هوش مصنوعی: منظور این است که شما (مرغان) از من چه کاری برمیآید جز ناامیدی. برگردید، ای گروه بیارزش.
هوش مصنوعی: از آن حرفها، هر کدام از آنها آنقدر ناامید شدند که زمان بهگونهای به نظر میرسید که مانند مردهای همیشه زنده است.
هوش مصنوعی: پادشاه معظم (سیمرغ) گفتند که اگر او ما را به خواری و حقارت در مسیر هدایت بگیرد، این بهترین راه ماست.
هوش مصنوعی: اگر کسی را افت و خفتی نیست، هرگز به معنای واقعی ذلیل و خوار نمیشود. و اگر هم ذلت و خواری باشد، از روی عزت و بزرگی اوست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.