بآخر کار حرب آغاز کرد او
علم را دامن از هم باز کرد او
سپاهش خیمه بر هامون کشیدند
چو لاله تیغها بر خون کشیدند
بدشت و کوه در چندان سپه بود
که زان، روی همه عالم سیه بود
چو صور صبح در دنیا دمیدند
ز بستر خفتگان در میرمیدند
چو صبح آمد، خروس صبحگاهی
بفریاد اندر آمد از پگاهی
چو مغرب حلقهٔ مه کرددر گوش
ز مشرق چشمهٔ خورشید زد جوش
چو بر فرق سپهر سر بریده
نهادند آن کلاه زر کشیده
پدید آمد خروش از هر دو لشکر
رسید از هردو لشکر تا دو پیکر
ز بس لشکر، نیفتادی ز افلاک
فروغ ذرهٔ خورشید بر خاک
تو گفتی از جهان نام زمین شد
زمین را پشت، کوه آتشین شد
تو گفتی گرد گردونیست دیگر
سر تیغ و سنان دروی چو اختر
همه دشت از درفشیدن چنان بود
که گفتی آسمان آتش فشان بود
فروغ خود و عکس تیغ و جوشن
ز مشرق تا بمغرب کرده روشن
شدند آن شیرمردان مغز پولاد
چنانک آهن ازیشان تن فرو داد
سرافرازان چو کوه آهنین تن
بآهن کوه آهن بر زمین زن
ز بسیاری که تیر از شست برجست
زهر دو سوی ره بر تیر دربست
هوا گفتی ز پیکان ژاله بارست
زمین گفتی ز بس خون لاله زارست
قیامت نقد و صور و کوس غرّان
خدنگ تیر همچون نامه پرّان
همه روی فلک از مرغ ناوک
سراسر گشته چون دامی مشبّک
زره چون میغ، وز شست سواران
بسوی میغ میبارید باران
ز عکس تیغ چرخ هفت پاره
نهان شد روز روشن چون ستاره
چنان بارید بر گردنکشان تیغ
که هنگام بهاران ژاله از میغ
ز جوش و نعره و فریاد وآواز
صدا میآمد از هفت آسمان باز
ز بانگ کوس، وز زخم چکاچاک
طنین افتاد در نه طاس افلاک
چنان شد زخم کوس و نعرهٔ جوش
که گردون پنبه محکم کرد در گوش
چو بانگ کوس در دشت اوفتادی
زمین چون چرخ در گشت اوفتادی
زمین از خون گرفته سهمناکی
شده برج فلک ازگرد خاکی
غبار خاک زیر پای باره
شده چون سرمه درچشم ستاره
چو هر تیغی میان بحرخون بود
ز بحر خون میان تیغ چون بود
همه روی زمین دریای خون شد
فلک بروی چو طشتی سرنگون شد
چو بحر خون ز سر حدّ جهان شد
فلک چون کشتیی برخون روان شد
چو موج خون زسردرمیگذشتی
بدان دریا فرو کردند طشتی
بخشکی بر اجل کشتی روان دید
که دریا پرنهنگ جان ستان دید
دران دریا اجل را کی عمل بود
که هریک مرد، میر صداجل بود
سپه یکباره رویارو فتادند
بخون یکدگر بازو گشادند
شدند از گرد سپه خورشید گمراه
سیه شد همچو خال دلبران، ماه
زمین را یک طبق از گرد برخاست
فلک را یک طبق از گرد شد راست
جهان از گردره پر شد سراسر
زمین با آسمان آمد برابر
نمیدیدند لشکر یکدگر را
بیفگندند این تیغ آن سپر را
ز بسیاری که گرد وخاک برخاست
بیک ره از جهان فریاد برخاست
چو شد روی زمین درزیر خون بر
بسوی پشت ماهی برد خون سر
فرو شد تا بماهی خون لشکر
برآمد تا بماه اللّه اکبر
یکی خونریز را بیرون همی تاخت
یکی را سوی میدان خون همی تاخت
همه صحرا چه آزاد و چه بنده
تن بی سر سر بی تن فگنده
شه خسرو بسان کوه پاره
بتیغ خون فشان میکند خاره
بدستش خنجر زهر آب داده
بفتراکش کمند تاب داده
زرمحش خسروان را خون چو جویی
ز تیغش سرکشان را سر چو گویی
بآخر خسرو صد پیل در پیش
بیک ره بانگ زد بر لشکر خویش
چو پیل و چون سپه را جمله کرد او
چو کوهی سوی کوهی حمله برد او
سپاه خصم را برکند ازجای
درامد لشکر سرگشته از پای
هزاهز در میان لشکر افتاد
تو گفتی آتشی در کشور افتاد
چه گویم کان سپه چون جنگ کردند
که دشت از کشته برخود تنگ کردند
سر مرد مبارز جمله صفدر
جدا هریک سر مردی بکف در
بآخر از قضای بد شبانگاه
شکست افتاد بر شاپور ناگاه
نماند آرام آن خیل و حشم را
نگونساری پدید آمد علم را
علم را بود در سر باد پندار
برون شد از سرش چون شد نگونسار
گریزان شد شه شاپور سرمست
بشهر آمد نهان دروازه دربست
همه شب بهر رفتن کار میکرد
ز سیم و زر شتر را بارمیکرد
گل تر را شبانگه با سپاهی
بترمد برد از دزدیده راهی
چو این میدان میناگون نگین یافت
عروس هفت طارم بر زمین تافت
ز تاب روی او روی زمانه
چو آتش میزد از هر سو زبانه
چو روشن شد جهان تیره بوده
فرو ماندند خلق خیره بوده
برون رفتند چون صاحب گناهان
ز شاه پاکدل زنهارّ خواهان
که ما را بر زمین بودن زمان ده
بجان، خلق جهانی را امان ده
بجان بندد جهان پیشت میان را
اگر جانی دهی خلق جهان را
ز خلق هیچکس کس کینه نگرفت
غضنفر صید لاغر سینه نگرفت
شه ایشان را بنیکویی کسی کرد
بجای هر یکی شفقت بسی کرد
دو هفته بود وزانجام صبحگاهی
روان شد سوی ترمذ با سپاهی
سپاهی کش عدد ازحد برون بود
ز ریگ و برگ و کوکبها فزون بود
بآخر چون سوی ترمد رسیدند
بگرد قلعهٔ اوصف کشیدند
چنان آن خندق او بود پر آب
که ماهی بر زمین میکرد شیناب
چنان برجش بمه پیوسته بودی
که مه را در شدن ره بسته بودی
مگر ماه فلک از برج او تافت
که اوج خویشتن در برج او یافت
فراز و شیبش از مه تا بماهی
چه میگویم کجا بودش سباهی
نه پل بود ونه بر آبش گذر بود
ز سر تا پای آن را پا و سر بود
بآخر چون علم زد شمع انجم
بگردون شد خروش از جمع مردم
سپه سوی حصار آهنگ کردند
بتیر و سنگ لختی جنگ کردند
کسی را کز دو لشکر این هوس خاست
نشد ازهیچ سویی کار کس راست
بآخر هم بدین کردار یک ماه
بماند آن لشکر درمانده در راه
شبی فرّخ بر خسرو درون شد
مگر آن شب بتزویر و فسون شد
بخسرو گفت این را نیست تدبیر
مگر آنرا بدست آرم بتزویر
که گر صد سال زیر آن نشینم
یقین دانم که روی آن نبینم
فتاد اندیشهیی در راهم اکنون
بگویم تا چه گوید شاهم اکنون
بیاید هر شبی مردی توانا
ز خندق آب کش گردد ببالا
بچندان برکشد ازخندق او آب
که خندق زو بخواهد شد فرو آب
مرا عزمیست تا یکشب بزورق
شوم آهسته تا آنسوی خندق
چو مرد آن دلو صد من را درآرد
نشینم من درو تا بر سر آرد
چو رفتم، گر دهد اقبال یاری
بریزم در زمین خونش بخواری
وزان پس زورقی صدراست کن تو
نشان آن ز من درخواست کن تو
که تا چون بازیابی آن نشانی
تنی صد را بزورق در نشانی
یکایک را ببالا برکشم من
که گر پیلست تنها برکشم من
چو بر بالا رسد مردی صد، آنگاه
در آن قلعه بگشاییم بر شاه
پل آن قلعه را بر آب بندیم
بدولت دشمنان را خواب بندیم
جهان گردد بکام شیر مردان
اگر یاری دهد این چرخ گردان
چنان شه را خوش آمد گفتهٔ او
که شد یکبارگی آشفتهٔ او
فراوان آفرینش کرد شهزاد
که پیش بندگانت بنده شه باد
بغایت رای و تدبیری صوابست
دلت صافی و رایت آفتابست
نکو افتاد این اندیشه مندی
کنون برخیز تا زورق ببندی
بآخر چون نکو شد کار زورق
دگر شب رفت فرخ سوی خندق
شبی بود از سیاهی همچو روزی
که دور افتد دلی از دلفروزی
ز مشرق تا بمغرب تیره گشته
ز ظلمت چشم انجم خیره گشته
بزورق برنشست آن مرد مکّار
روان شد همچنان تا زیر دیوار
چو مرد آن دلو از بالا درانداخت
سپه گر خویش را تنها درانداخت
بزودی مرد بر بالا کشیدش
که تا فرّخ جگر گه بر دریدش
شبی تاریک بود و مرد غافل
ز دست خصم زخمی خورد بر دل
نشان آن بود کان دلو سبک رو
زند بر آب ده ره نزد خسرو
چو فرّخ دلو را ده ره چنان کرد
بزودی شاه زورقها روان کرد
فگند القصّه فرّخ آن رسن را
ببالا برکشید او شصت تن را
دگر یاران تنی صد برکشیدند
بیک ره ازمیان خنجر کشیدند
از آنجا تا پس دروازه رفتند
نهان بی بانگ و بی آوازه رفتند
پس دروازه ده تن خفته بودند
ندانم تا شهادت گفته بودند
بزاری هر ده آنجا کشته گشتند
میان خون دل آغشته گشتند
پس آنگه در نهانی در گشادند
بروی آب خندق پل نهادند
چو بنهادند پل، لشکر درآمد
خورشی از سپه یکسر برآمد
شه شاپور تا شد آگه از کار
فرو شد لشکر و لشکر گه ازکار
نه چندان شور آن شب در جهان بود
که در روز قیامت بیش ازان بود
شبی مانند روز رستخیزی
فتاده هر گروهی در گریزی
خروش آن سپه بر ماه میشد
کسی کان میشنود از راه میشد
سپاه هرمز آن شب خون چنان ریخت
که باران بهاری ز اسمان ریخت
چو پل بستند کز پل خون نمیشد
چرا آن خون بپل بیرون نمیشد
چو صبح خوش نفس خوش خوش نفس زد
جرس جنبان شب لختی جرس زد
هوا از صبح رنگ آمیز شد سرد
زمین از زردهٔ خورشید شد زرد
شه شاپور با فیروز نسناس
درامد پیش شه با تیغ و کرباس
زمین را بوسه زد زاری بسی کرد
که چون شه کُشت زین لشکر بسی مرد
مرا گر هم کشد فرمانروا اوست
وگر گویم که بخشد پادشااوست
مرا کزره ببرد ابلیس مکّار
که من برخویشتن گشتم ستمگار
اگر عفوم کند لطفی عظیمست
که دل درمعرض امّید و بیمست
میان خاک، خون من که ریزد
دو من خاکم، ز خون من چه خیزد
خوش آمد شاه راگفتار شاپور
فرستادش بشاهی با نشابور
وزان پس پیش فرّخ رفت فیروز
رخی پر اشک خونین سنیه پر سوز
میان خاک ره بر سر بگردید
ز چشمش قلزم گوهر بگردید
بفرخ گفت بد کردم بسی من
ولی با خویشتن، نه با کسی من
در آخر گرچه بد کردار بودم
ولی با تو در اوّل یار بودم
اگر من ترک کردم حقّ یاری
بجای آور تو با من حق گزاری
بدی را چشم میدارم نکویی
که شه عفوم کند گر تو بگویی
ز زاری کردنش چون جوی خون رفت
بیاری کردنش فرّخ برون رفت
گرفتش دست و پیش شاهش آورد
دو لب خشک و دو رخ چون کاهش آورد
بخسرو گفت: این درخون بگشته
بجان آمد مکن یاد از گذشته
اگرچه جرم صد انبار دارد
ولی بر شاه حق بسیار دارد
کرم کن زانکه شاهان زمانه
کرم کردند با من جاودانه
شه از بهر دل فرخ چنان کرد
که هرگز بر نکوکاری زیان کرد؟
چو تو نه خار این راهی نه گلزار
میازار از کس و کس را میازار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در جنگی بزرگ میان خسرو و شاپور، دو لشکر به هم میتازند و زمین و آسمان را با نعرهها و صدای تیرها پر میکنند. نبرد به شدت شدید است و دشتها و کوهها با خون رنگین میشوند، بهطوری که زمین و آسمان به چهارچوبی از گرد و غبار و خون تبدیل میشوند. خسرو در این نبرد به شدت میجنگد و با قدرتی وصفناپذیر لشکر دشمن را عقب میزند، اما ناگهان بر شاپور غلبه میکند و تمامی لشکرش را بر زمین میزند. پس از پیروزی، خسرو با دقت تمام نقشهای میریزد تا قلعهای با آب درون آن را تصرف کند و شبانه با یارانش از دریای خون میگذرد تا به دشمن ضربه بزند. در نهایت، شاپور به خاطر کشتار و آسیبهایی که بر لشکرش وارد شده، به ناچار از میدان میگریزد و پیروزی نصیب خسرو میشود.
هوش مصنوعی: در نهایت کار جنگ را شروع کرد و پرچم را به زیر انداخت و دامنش را از هم باز کرد.
هوش مصنوعی: سپاه خسرو خیمهای را بر روی هامون (دریای خشک یا بیابان) برپا کردند، همانطور که گل لاله در وسط زمین خونین، تیغهای خود را به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: در دشت و کوه سپاه بسیار زیاد بود، بهطوریکه همهٔ جهان از ترس آنها تاریک و سیاه به نظر میرسید.
هوش مصنوعی: هنگامی که صبح در جهان دمید و نور آن پخش شد، خفتهها از خواب بیدار شدند و از جا برخاستند.
هوش مصنوعی: هنگامی که صبح فرا رسید، خروس صبحگاهی با صدای خود از خواب بیدار کرد و فریاد زد.
هوش مصنوعی: زمانی که به وقت غروب، ماه در آسمان ظاهر میشود، در حالی که خورشید از سمت شرق به روز درخشان ادامه میدهد.
هوش مصنوعی: زمانی که در آسمان، سر بریدهٔ کسی را بر اوج قرار دادند (به نشانهٔ شکست)، آن کلاهی که از طلا ساخته شده است (به نماد پیروزی یا مقام) نیز بر سرش گذاشتند.
هوش مصنوعی: از هر دو لشکر صدای بلندی به گوش رسید که نمایانگر برخورد و نزاع دو پیکر (خسرو و شاپور) بود.
هوش مصنوعی: بهخاطر تعداد زیاد لشکرها، تو نتوانستی از آسمان به زمین فرود آیی و نور ذرهای از خورشید بر خاک بهجا نماند.
هوش مصنوعی: تو گفتهای که نام این جهان به زمین تغییر کرده و زمین اکنون به شکل پشت نمایان میشود و کوهها مانند آتش سوزان به نظر میرسند.
هوش مصنوعی: تو گفتی دیگر گرد و غبار دنیا وجود ندارد، و مثل ستاره بر سر نیزه و شمشیر دروکنان، در قلهای به درخشش درآمدهای.
هوش مصنوعی: تمام دشت از درفشیدن (برافراشتن پرچم) آنچنان مینمود که گویی آسمان آتش میفشاند.
هوش مصنوعی: نور شمشیر و زره آنچنان درخشان است که از مشرق تا مغرب را روشن کرده است.
هوش مصنوعی: آن شیرمردان مانند آهن سخت و محکم، دل شیر و ارادهای قوی دارند و شجاعتشان چنان است که مانند آهن از وجودشان جوهر و حقیقتی قوی و استوار خارج شده است.
هوش مصنوعی: سرافرازان، مانند کوههای بزرگ و محکم، تنشان از آهن ساخته شده است؛ همچون یک کوه آهنین، بر زمین کوبیده میشوند.
هوش مصنوعی: به دلیل کثرت تیرهایی که از شست (انگشت) او خارج شد، دو طرف راه به تیر بسته شد.
هوش مصنوعی: هوا میگوید که پیکانها مانند قطرات باران میریزند، و زمین میگوید که به خاطر خون لالهها به شدت سرخ و آغشته است.
هوش مصنوعی: روز قیامت در حال نزدیک شدن است و صداها و صحنهها به شدت هیجانانگیز و ترسناک شدهاند. ریختن خون و نالهها مانند تیری است که به سوی هدف پرتاب میشود و همه چیز را تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: تمام آسمان از تیرهایی که شبیه به پر پرندگان هستند، به طور کامل به صورت دامی توری شده است.
هوش مصنوعی: زره، مانند ابر، و از شست (دست) سواران، بارانی از تیرها بر سوی دشمن میبارید.
هوش مصنوعی: نور تیغ (شمشیر) به گونهای درخشان بود که در روشنایی روز، ناپدید میشد، درست مانند ستارهای که در آسمان پنهان میشود.
هوش مصنوعی: چنان تیغی بر گردنکشان (دشمنان) فرود آمد که مانند باران بهاری، شبنم از ابر میچکد.
هوش مصنوعی: از شدت غوغا و فریاد و ناله، صدایی از هفت آسمان به گوش میرسید.
هوش مصنوعی: از صدای کوس جنگ و صدای زخم شمشیر، صدا و طنین عجیبی در نه آسمان برپا شد.
هوش مصنوعی: زخم ناشی از صدای کوس (دنیا) و فریاد جوش (خشم و شورش) به اندازهای بلند و تاثیرگذار شد که زمین (گردون) سویی از خود رانده و به گوشها (اسمان) فشار وارد کرد.
هوش مصنوعی: با صدای طبل جنگ که در دشت طنینانداز شد، زمین مانند چرخ به تلو تلو افتاد.
هوش مصنوعی: زمین به خاطر ریختن خونها به شدت وحشتناک و دلخراش شده و برج آسمان نیز از غبار و خاکی که بر اثر جنگ بهوجود آمده، پوشیده شده است.
هوش مصنوعی: غبار خاکی که زیر پای اسبها جمع شده، مانند سرمهای است که در چشم ستارهها میافتد و آنها را تیره و تار میکند.
هوش مصنوعی: در شرایطی که همه جا پر از خون است، هر شمشیری که در این دریا شکافته شود، در میان این خون چه حالتی خواهد داشت؟
هوش مصنوعی: تمامی سطح زمین به دریایی از خون تبدیل شد و آسمان مانند تشت، پایین افتاد و به زمین نزدیک شد.
هوش مصنوعی: وقتی که خون مثل دریا در تمام زمین پخش شد، آسمان همچون کشتیای بر روی این دریا حرکت کرد.
هوش مصنوعی: چون موجهای خون از سردر میگذشت، در آن دریا، طشتی را فرو بردند.
هوش مصنوعی: خسرو مشاهده میکند که بر سطح دریا، کشتیای که تند و سریع حرکت میکند، وجود دارد و در عین حال، در عمق دریا، نهنگهای بزرگی را میبیند که جان انسانها را میگیرند.
هوش مصنوعی: در آن دریا، اجل (مَردن) هیچ قدرتی ندارد، زیرا هنگامی که یکی از افراد (پهلوانان) میمیرد، آن دیگری است که در واقع راوی مرگ او میشود.
هوش مصنوعی: ارتش به طور ناگهانی به هم حمله کردند و به خون یکدیگر افتادند و دستبهدست شدند.
هوش مصنوعی: سپاه بهقدری گرد و غبار بهپا کرده بودند که خورشید در میان آن پنهان شد و بهطرزی مشابه، ماه نیز بهسبب تیرگی مانند خالهای دلبران تیره به نظر میرسید.
هوش مصنوعی: از میان گرد و غبار ناشی از نبرد، زمین به صورت یک صفحه صاف و مسطح درآمد و آسمان نیز به همین ترتیب به صورت یک سطح صاف و هموار شکل گرفت.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر جنگ و نزاع، به شدت دچار آشفتگی و گرد و غبار شده است، به طوری که زمین و آسمان به یک اندازه و سطح آمدهاند و مرز بین آنها محو شده است.
هوش مصنوعی: لشکری که در میدان جنگ بودند، قادر به دیدن یکدیگر نبودند، چون تیغها به سپرها اصابت میکرد و درگیری شدید بود.
هوش مصنوعی: به دلیل گرد و غبار فراوانی که در میدان نبرد بهوجود آمده، صدای بلندی از سوی دنیای دیگر یا از خود جنگ برمیخیزد.
هوش مصنوعی: وقتی که زمین زیر خون لشکر پوشیده شد، در سمت پشت ماهی (ماهی یا هلال) خون سر (خون سربازان) به طرف آن (یا به سمت ماه) جاری شد.
هوش مصنوعی: خون لشکر به زمین ریخت و به آسمان بالا رفت و در این حال صدای «اللّه اکبر» بلند شد.
هوش مصنوعی: یک فرد خونریز به سمت میدان جنگ میتازد و یک نفر دیگر را به سمت میدان خون میبرد.
هوش مصنوعی: تمام صحرا، چه آزاد و چه برده، بیسر است و بدنهای بیسر را در اینجا رد و نشانی نیست.
هوش مصنوعی: خسرو مانند کوه به سختی و استواری، با تیغی که خون میریزد، دشمنان را به سختی میزند و از پا در میآورد.
هوش مصنوعی: خسرو در دستش خنجری دارد که آغشته به زهر است و همچنین کمندی به دورش پیچیده که به او قدرت و استقامت میدهد.
هوش مصنوعی: خون شجاعان را مانند جوی از بدن خسرو میریزد و سر دشمنان را مانند گوی (توپ) از بدن جدا میکند.
هوش مصنوعی: در نهایت، خسرو در مقابلش صد فیل قرار داشت و یک بار به لشکر خود فرمان داد.
هوش مصنوعی: خسرو مانند فیلها و سپاه خود، همگی را یکجا جمع کرد و سپس مانند کوهی به سمت کوهی دیگر حمله کرد.
هوش مصنوعی: لشکر دشمن را از جا کنده و پراکنده کرد و سپاهیان خود را به حالتی آشفته و بینظم درآورد.
هوش مصنوعی: هجوم و رفت و آمد بینظم و ناگهانی در میان لشکر دشمن به وجود آمد، به گونهای که گویی آتش سوزانی در سرزمین افتاده است.
هوش مصنوعی: چگونه بگویم که سپاه چقدر سخت جنگیدهاند که میدان نبرد از اجساد کشتهها پر شده و تنگ شده است؟
هوش مصنوعی: جنگاوران از شجاعت و دلاوری یکدیگر جدا شدهاند و هر کدام سر مرد جنگی را در دست دارند که نشاندهندهٔ پیروزی یا قتل اوست.
هوش مصنوعی: در نهایت، بر اثر شومی تقدیر، در یک شب، شاپور ناگهان دچار شکست شد.
هوش مصنوعی: هیچکدام از سپاهیان و خدمتگزاران آرام نماندند، زیرا وضع نابودکنندهای بر علم (پرچم) حاکم شد.
هوش مصنوعی: اندیشه و تصورات شاپور به حالتی آشفته درآمد و از ذهنش خارج شد، چون خطر و ناامیدی در برابر او نمایان گشت.
هوش مصنوعی: شاه شاپور که سرمست و شاداب بود، به سرعت و از ترس گریخت و به شهر برگشت، به گونهای که دروازه را مخفیانه بست.
هوش مصنوعی: تمام شب برای رفتن آماده میشد و به جمعآوری و بار کردن شتر با طلا و نقره مشغول بود.
هوش مصنوعی: در شب، گل تر (زیبا و تازه) را شبانگاه به دست سپاهیانی که در حال راه رفتن هستند میبرند، و این مسیر را دزدیده (پنهانی) طی میکنند.
هوش مصنوعی: چون این میدان با رنگهای زیبا مثل نگینی جلب توجه میکند، عروس هفت طارم (هفت باغ و دشت) بر زمین میدرخشد.
هوش مصنوعی: از زیبایی روی او، زمانه نیز روشن و درخشان شده است و مثل آتش از جهات مختلف شعلهور میشود.
هوش مصنوعی: وقتی که دنیا روشن شد و وضوح پیدا کرد، مردم خیره و گیج ماندهاند و نمیدانند چه کنند.
هوش مصنوعی: گناهکاران از در بار شاهی که پاکدل و بیعیب است بیرون رفتند، به خاطر ترس از او و خواستههایشان.
هوش مصنوعی: زمانی را که ما در زمین هستیم، به ما بده و جانمان را در امان نگهدار تا به خلق جهانی آسیب نرسانیم.
هوش مصنوعی: اگر جان خود را برای نجات و حمایت از مردم فدا کنی، جهان برای تو در نظر میآید و به عبارت دیگر، زندگی معنی پیدا میکند.
هوش مصنوعی: هیچکس از مردم نسبت به دیگری کینه و دشمنی نداشت، حتی غضنفر (شخصیتی دلیر و قهرمان) نیز با ضعف و لاغری خود، هیچ خصومتی برای حمله به دیگران احساس نکرد.
هوش مصنوعی: خسرو در مقام پادشاه، به جای انتقام یا کینهتوزی از مردم، مهربانی و شفقت زیادی به آنها نشان داد.
هوش مصنوعی: دو هفته از صبح آن روز گذشت و او به همراه سپاه خود روانهٔ ترمذ شد.
هوش مصنوعی: سپاهی که با خسرو در حال حرکت بود، تعدادش بسیار زیاد و فراتر از حد تصور بود و مانند ریگ و برگ و ستارهها بسیار بود.
هوش مصنوعی: در پایان، وقتی به ترمد رسیدند، دور قلعهٔ اوصف اردو زدند.
هوش مصنوعی: خندق قلعه به قدری پر آب بود که ماهیها روی زمین میتوانستند شنا کنند.
هوش مصنوعی: برج او به قدری بلند و طویل بود که ماه نیز برای عبور از آن با مشکل مواجه میشد و نمیتوانست راحت بگذرد.
هوش مصنوعی: آیا ماه آسمان از زیبایی او میدرخشید که او در اوج زیباییاش در آن مکان قرار گرفته بود؟
هوش مصنوعی: فراز و نشیبهای آن از ماه تا ماهی چه میگوید؟ کجاست آن سباحی (شناور)؟
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف وضعیتی میپردازد که نه پلی وجود دارد و نه راهی برای عبور از آب، و در نتیجه ظاهراً کل آن مکان تنها به پاها و سرها وابسته است، به عبارتی دیگر، هیچ ساختار عبوری وجود ندارد و همه چیز در حالت ایستایی قرار دارد.
هوش مصنوعی: وقتی آخر علم (پرچم) را به اهتزاز درآوردند، شمع (نور) ستارگان در آسمان روشن شد و مردم از شادی سر و صدا کردند.
هوش مصنوعی: لشکر به سمت دژ حرکت کردند و با تیر و سنگ به جنگ پرداختند.
هوش مصنوعی: کسی که از هر دو لشکر، تمایل به جنگ پیدا کرد، هیچکس نتوانست به هیچ طرف کمکی کند و کاری پیش ببرد.
هوش مصنوعی: در نهایت، آن لشکر که در تلاش و کوشش بود، به مدت یک ماه در مسیر خود مانده و درمانده باقی ماند.
هوش مصنوعی: شبی، بخت و اقبال خوب به طرف خسرو روی آورد و او در آن شب به وسیلهٔ نیرنگ و جادو، موفق شد.
هوش مصنوعی: شخصی به خسرو میگوید که برای کسب موفقیت و رسیدن به هدفش نیازی به تدبیر ندارد، بلکه او باید آن را با فریب و نیرنگ به دست آورد.
هوش مصنوعی: اگرچه صد سال نیز زیر آن باشم، باز هم مطمئنم که روی آن (مقصودش) را نخواهم دید.
هوش مصنوعی: فکری در مسیر من افتاده است که الان میخواهم بگویم تا شاه چه میگوید.
هوش مصنوعی: هر شب مردی قوی و توانمند از درون خندق آب را بالا بکشد و بیرون بیاورد.
هوش مصنوعی: اگر او (مرد توانا) آب زیادی از خندق بکشد، به قدری که خندق پر از آب شود و از سطح آن آب به بیرون بریزد.
هوش مصنوعی: من تصمیم دارم که یک شب با قایق عبور کنم و به آرامی به آن سوی خندق بروم.
هوش مصنوعی: وقتی که مردی آن دلو را که صد من وزن دارد بالا بکشد، من در آن دلو مینشینم تا به بالای آن برسم.
هوش مصنوعی: وقتی بروم، اگر شانس به یاریام بیاید، در زمین دشمن خونش را به خاک میریزم.
هوش مصنوعی: پس از این، تو باید نشانِ آن زورق را از من بخواهی که در آن صد تن قرار دارند.
هوش مصنوعی: خبر میدهد که تا وقتیکه نشانی آن چیز را پیدا نکنید، نمیتوانید آن را با زورق (کشتی) به جایی برسانید. یعنی برای رسیدن به هدف، باید ابتدا نشانه و مقصد را مشخص کرده باشید.
هوش مصنوعی: من یکیک آنها را بالا میکشم، زیرا اگر او تنها مانند یک فیل هم باشد، باز هم میتوانم او را بالا بکشم.
هوش مصنوعی: زمانی که گروهی از مردان به بالای قلعه برسند، آنگاه برای شاه در قلعه را خواهیم گشود.
هوش مصنوعی: پل قلعه را بر روی آب میسازیم تا دشمنان نتوانند به آنجا دسترسی پیدا کنند و خواب خوشی برای آنها فراهم کنیم.
هوش مصنوعی: اگر چرخ گردان به شیرمردان کمک کند، دنیا به سود آنها تغییر خواهد کرد.
هوش مصنوعی: سخن آن شخص به قدری برای خسرو دلچسب بود که به یکباره او را دچار حیرت و شگفتی کرد.
هوش مصنوعی: شهزاد (خسرو) بسیار آفرینش و زیبایی به نمایش گذاشت تا بندگانش به او پیوسته و خود را به عنوان خدمتگزار او درآورند.
هوش مصنوعی: هرچقدر که اندیشه و تدبیر تو صحیح و درست باشد، دل تو نیز خالص و روشن است و قیافه تو مانند آفتاب میتابد.
هوش مصنوعی: این فکر خوب و شایستهای به ذهنم رسیده است، اکنون برخیز و کشتی را آماده کن.
هوش مصنوعی: در نهایت وقتی کار ساخت زورق به خوبی پیش رفت، شب به پایان رسید و خوشحالی به سمت خندق رفت.
هوش مصنوعی: شبی به قدری تاریک و سیاه بود که مانند روزی به نظر میرسید که دلی از خوشی و شادابی جدا شده باشد.
هوش مصنوعی: از شرق تا غرب، با تاریکی پر شده و نور ستارهها (انجم) نیز در برابر این ظلمت حیرتزده و ناتوان شده است.
هوش مصنوعی: مردی حیلهگر (مکّار) سوار بر یک قایق (زورق) شد و به سمت زیر دیوار روانه گردید.
هوش مصنوعی: مرد، دلو (سطل) را از بالا به درون آب انداخت و سپاه خود را تنها در آب رها کرد.
هوش مصنوعی: مرد به سرعت کسی را که از بالا به او حمله کرده بود، به پایین کشید و به شدت به او آسیب زد طوری که جگر (بخشی از بدن که به آن آسیب وارد آمده)اش را پاره کرد.
هوش مصنوعی: در شب تاریکی، مردی غافل به دست دشمن زخم عمیقی بر دلش برداشت.
هوش مصنوعی: نشانه آن بود که آن دلو به راحتی بر روی آب حرکت میکند و به سوی خسرو میرود.
هوش مصنوعی: چون فرّخ (خسرو) دلو را به این شیوه حرکت داد، به سرعت شاه، قایقها را به حرکت درآورد.
هوش مصنوعی: فرّخ، آن سیمای دلیر، رسن را به بالا کشید و شصت نفر را با خود بالا برد.
هوش مصنوعی: سپس دیگر یاران، صد نفر از آنان را یکجا بلند کرده و از وسط آنها به سمت مخالف، خنجرها را کشیدند.
هوش مصنوعی: از آن نقطه تا پشت دروازه به آرامی و بدون صدا حرکت کردند.
هوش مصنوعی: در بیرون از دروازه، ده نفر خوابیده بودند و نمیدانم آیا این خواب باعث شده بود که آنها به کشته شدنشان آگاه شوند یا خیر.
هوش مصنوعی: تمام مردم آن ده در آن مکان کشته شدند و در میان خون خود غرق شدند.
هوش مصنوعی: سپس در معیت هم، مخفیانه، بر روی آب خندق پلی ساختند.
هوش مصنوعی: پس از آنکه پل را ساختند، لشکر (سپاهیان) وارد میدان شدند و خورشید (به معنای روشنایی و روز) از میان سپاه پدیدار شد.
هوش مصنوعی: شاهرخ، شاپور، زمانی که از اوضاع و احوال آگاه شد، فرمان داد تا لشکر به حالت آمادهباش درآید و از پیشرفت خودداری کند.
هوش مصنوعی: شور و هیجان آن شب به اندازهای نبود که در روز قیامت از آن بیشتر باشد.
هوش مصنوعی: شبی مانند روز قیامت به وجود آمده است که هر گروهی در حال فرار است.
هوش مصنوعی: صدای خروش سپاه (هژی) آنقدر بلند و رسا بود که هر کس این صدا را میشنید، از مسیر خود به آن سمت میآمد.
هوش مصنوعی: سپاه هرمز در آن شب به اندازهای خون ریخت که مانند باران بهاری که از آسمان میبارد، فراوان بود.
هوش مصنوعی: وقتی پل را بستند، چرا خون که نمیتوانست به پایین بریزد، با وجود این نمیتوانست از پل بیرون برود؟
هوش مصنوعی: وقتی صبح با طراوت و خوشبو فرا میرسد، زنگ جرس (زنگی که در هنگام صبح میزنند) به صدا درمیآید و شب لحظهای میایستد.
هوش مصنوعی: هوا به خاطر صبح رنگارنگ و دلنشین شده است، و زمین به خاطر تابش زرد خورشید به رنگ زرد درآمده است.
هوش مصنوعی: شاپور، پادشاه ایران، با فیروز نسناس، که دشمنش است، به جنگ آمد و در این نبرد با شمشیر و زره (کرباس به معنای زره یا لباسی است که در نبرد پوشیده میشود) آماده نبرد شد.
هوش مصنوعی: شاپور با تعجب و به حالت افسوس بر زمین افتاد و گریه کرد و گفت که وقتی شاه (خسرو) چنین لشکری را شکست دهد، جان بسیاری از مردان خواهد رفت.
هوش مصنوعی: هرچند که فرمانروا (خسرو) مرا بکشد، اما این اوست که این کار را انجام میدهد و اگر بگویم پادشاه مرا ببخشد، باز هم اوست که این اختیار را دارد.
هوش مصنوعی: من را ابلیس فریبکار در زرهام (بهجای جنگجوی واقعی) به چنگ آورده است، زیرا خودم نیز بر خودم ظلم کردهام.
هوش مصنوعی: اگر خدا مرا ببخشد، این کار یک نعمت بزرگ است، زیرا دل انسان در وضعیتی پر از امید و ترس قرار دارد.
هوش مصنوعی: اگر خون من در این خاک ریخته شود، از آن خاکی که من هستم چه چیزی برمیخیزد؟
هوش مصنوعی: شاپور با گفتار دلپذیر خود شاه را خوشحال کرد و او را به پادشاهی در نشابور فرستاد.
هوش مصنوعی: سپس در پیش، فیروز فرّخ (خوشبخت) رفت، صورتی پر از اشک و خون داشت و سینهاش پر از درد و سوز بود.
هوش مصنوعی: در میان خاک و ناکامی در زندگی، او بر سر خود میچرخید و از چشمانش اشک مثل دریا و گوهرها میریخت.
هوش مصنوعی: بفرخ (شخصیتی در داستان) میگوید که کارهای بد زیادی کرده، اما این اعمال را تنها بر خود انجام داده است و به دیگران آسیب نزده است.
هوش مصنوعی: با این که در آخر نتوانستم خودم را درست حفظ کنم و کارهای بدی انجام دادم، اما در ابتدا نسبت به تو همواره دوست و یار بودم.
هوش مصنوعی: اگر من از حق یاری تو دور شدهام، تو هم باید به جای آن، با من به خوبی رفتار کنی.
هوش مصنوعی: من بدی را انتظار میکشم، زیرا وقتی که شاه گردنکش (شهابالدین) میخواهد مرا عفو کند، اگر تو بگویی، من از او میگذرم و عطوفت نشان میدهم.
هوش مصنوعی: از گریه و زاری او مانند جوی خون جاری شد و در نتیجه، او به یاریخواهی و طلب کمک پرداخت.
هوش مصنوعی: خسرو او را گرفت و به نزد خود آورد، در حالی که لبهایش خشکی و چهرهاش مانند آتش به رنگ سرخ شده بود.
هوش مصنوعی: بخسرو گفت: این آسیب و زخمها به جان من رسیده و دیگر مشکلی از گذشته را به یاد نیاور.
هوش مصنوعی: هرچند که خسرو مرتکب گناهان زیادی شده، اما همچنان نسبت به شاه حق و حقوق زیادی دارد.
هوش مصنوعی: بخشش و نیکرفتاری را از آنجا یاد میکنم که شاهان در طول تاریخ با من همیشه مهربانی و بزرگواری کردهاند.
هوش مصنوعی: خسرو به خاطر دل فرخ، به گونهای عمل کرد که هیچگاه برای نیکوکاریاش ضرر نکند.
هوش مصنوعی: اگر تو نه خار هستی که در این راه مانع شوی و نه گلزاری که زیبایی و خوشبویی به همراه داشته باشی، پس چرا دیگران را آزار میدهی و خود را نیز آزار میدهی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.