چو منصور این حقیقت راست برگفت
نمود جوهر اسرار بر سُفت
در آن دریا بصورت برخمید او
ز چشم جمله گشتش ناپدید او
مثال برق آنجاگاه بشتافت
چه کس باشد کز این معنی خبر یافت
پدر چون دید آن سرّ عجائب
عجائب ماند آنجا زین غرائب
بزد یک نعره و خاموش شد او
در آن عین خودی بیهوش شد او
چو پیر آن دید اندر حالت افتاد
برآورد آن زمانش پیر فریاد
که ای جان جهان آخر کجائی
ندانم تا برم دیگر کی آئی
شدی غایب ز پیشم ناگهانی
نمیدانم من این سرّ را تو دانی
شدی غائب ولی در جان و جسمی
توئی گنج و درونم در طلسمی
کجا بینم ترا دیگر در این جای
برآورده خروش و بانگ و غوغای
تمامت خلق کشتی در تحیّر
بمانده بیخبر چون در صدف دُر
همه حیران در آن اسرار مانده
مثال نقطه در پرگار مانده
چو با خود آمد آنگه باب منصور
ز جان افتاده بود و از جهان دور
بر آوردش دم و یک نعره دربست
نمود خویشتن در ذات او بست
برون انداخت از کشتی وجودش
درون بحر شد دریای بودش
چو آن در عین آن دریا فتاد او
درون بحر بیخود جان بداد او
همه بحر جهان دید و جهان دید
ز خویشش دید آن راز نهان دید
بزد یک اللّه و وز جان برآمد
جهان جانستان بروی سرآمد
جهانا هرچه میخواهی کنون تو
که مر عهد یکایک بشکنی تو
وفاداری مجو زین کندهٔ پیر
که هر لحظه کند صد رأی و تدبیر
وفا هرگز مجو از وی بپرهیز
تو با او دیگر اینجاگاه مستیز
که او را هیچ اینجاگه وفا نیست
که کار او به جز جور و جفا نیست
جهانا چند خواهی گشت آخر
کرا خواهی مرا این هست آخر
جهانا طبع مردم خوار داری
که رسم تست مردم خوار داری
جهانا مهلتم ده تا زمانی
فرو گرییم ازدستت جهانی
کما بیشی من پیداست آخر
ز خون من چه خواهد خواست
جهان از مرگ من ماتم نگیرد
ز مشتی استخوان عالم نگیرد
جهانا مهلتم ده تا ببینی
نمود من اگر صاحب یقینی
کجا دانی تو اسرارم در اینجا
ترا بنمایم این اسرار اینجا
دلا خون خور در این بحر معانی
که قدر خویش هم اینجا ندانی
دلا خون خور که از خون آمدی تو
چگویم تا که خود چون آمدی تو
بخور خون که ترا خاکت خوُرَد باز
نمود تو بجای خود برد باز
میان آب می رو پاک جان شو
به عین عشق دیدار جهان شو
درون آب دریای جهانی
بگو تا چند از این کشتی دوانی
دلت شد با خبر زین سرّ دریا
حکایت کوش کردستی و بینا
نهٔ آگه که چون بودست رازت
رها کردی در اینجا شاهبازت
چونشناسی نمود سرّ مردان
از آنی چون فلک پیوسته گردان
سوی بحر فناشو همچو منصور
ز کشتی و ز باب خویش شو دور
سوی بحر فنا شو سوی یارت
میان آب دریا می چه کارت
خبر داری زجوهر زود بشتاب
نمود خویش در بغداد جان یاب
ز بغدادت اگر واقف شدستی
ز دید چشم و جان واقف شدستی
چرا چندین تو اندر بند خلقی
بدان ماند که حاجتمند خلقی
ز دنیا بگذر و از عین دریا
که در دریا نبینی جز که سودا
درون بحر جان انداز خود را
مگر کآگاه گردانی تو خود را
درون بحر شو تا راز بینی
حقیقت جوهر جان باز بینی
درون بحرمعنی هرکه ره برد
چو غوّاصا ره دلدار بسپرد
به جوهر در رسیدم چند گویم
بهر وصفی که میگویم چه گویم
چه گویم اندر این میدان فتاده
میان خاک بی جولان فتاده
منم بیچاره و حیران بمانده
چگوئی خوار و سرگردان بمانده
منم بیچاره اندر کوی دلدار
اگرچه راه بردم سوی دلدار
نه در دینم نه اندر کیش مانده
بسان کافری درویش مانده
در این دریای بی پایان فتاده
سراندر قعر این عمان نهاده
چو غوّاصی کنم در بحر اعظم
قدم می دارم اندر عشق محکم
چو غوّاصی کنم دُرها بیابم
پس آن گاهی سوی بالاشتابم
درون جان من بحریست در دید
که اینجا مینبینم جز که آن دید
درون جان من بحریست معنی
ندارم با کسی اینجای دعوی
منم عطّار کز بحر معانی
کنم هر ساعتی گوهر فشانی
منم دریا و کشتی رانده بی حد
شده فارغ ز بود نیک یا بد
منم عطّار و اسرار جهانم
حقیقت درّ معنی میفشانم
چو نقش من دگر عالم نبیند
کسی داند که او جانان گزیند
عیان این جهان و آن جهانم
ورای این زمان و آسمانم
حقیقت من نمودم جوهر دوست
برون آوردم اینجا روغن از پوست
سلاطینان عالم گرچه شاهند
بحمداللّه بر من خاک راهند
چو سلطانم به معنی و بصورت
بیفکنده ز دل خود کدروت
چو سلطانم اباخیل و سپاهم
که اندر سلطنت دیدار شاهم
منم شاه جهان در سرّ معنی
که دارم در حقیقت عین تقوی
بسی شادی و غم خوردم بعالم
که سلطانم ابی شک من در این دم
منم سلطان جمله سالکان من
که دیدستم حقیقت جان جان من
کجا اهل دلی درگوشهٔ فرد
که بنشیند دمی با من در این درد
که بنمایم ورا سرّ الهی
بماهش افکنم او را ز ماهی
بسی اسرار گویانند و بسیار
ولی هرگز نباشد همچو عطّار
که من بگشودهام این راز مشکل
بسی حسرت که در جاندارم و دل
کجا گویم چو همرازی ندیدم
نخوانم چون هم آوزی ندیدم
از این ایوان پردود و ستاره
بسی کردم بهر جانب نظاره
دمی غافل نبودم زین نمودار
که تادریافتم اعیان اسرار
نمود عشق جمله عاشقانم
عیان راه جمله سالکانم
حقیقت یافتم جانان و جان من
بکردم فاش این راز نهان من
حقیقت هرکه شد اینجا خبردار
نمود خویشتن آویخت بردار
حقیقت هر که این دیدار دریافت
هر آن چیزی که میبیند نکو یافت
بجز حق بین نداند گفتهٔ من
که بنهادستم این اسرار روشن
دلا خون خوردهٔ تا راز گفتی
هر آن رازی که دیدی بازگفتی
دلا خون خوردهٔ در پردهٔ خود
که تا دیدی عیان گم کردهٔ خود
دلا خون خوردهٔ و غرق خونی
ولیکن این زمان دیدار چونی
دلا خون خوردهٔ تا در صفاتی
ولیکن این زمان دیدار ذاتی
دلا خون خوردهٔ و خون بخورهم
که خون خوردست هم بسیار آدم
دلا خون خور که خون بودی ز اول
ولی اینجا شدی در خود معطّل
ز خونی آمدی اوّل پدیدار
بآخرهم بخون مانی گرفتار
ز خونی لیک اندر خاکماندی
ز سرّصنع عین پاک ماندی
ز راه چشم خون دل بریزان
که خواهی گشت خاک خاکبیزان
که بعد از ما وفاداران هشیار
بخاک ما فرو گریند بسیار
نباشد فایده زیرا که خاکیم
به عین عاقبت اندر هلاکیم
چه حاجت بود چندان گفتن ای دوست
که میبایست در طین خفت ای دوست
نمود خاک اصل پاک دارد
که آدم دید حق درخاک دارد
اگرنه خاک اصل پاک بودی
گلِ آدم کجادرخاک بودی
نمود خاک از آن حاصل نموداست
که خود را بیشکی واصل نمودست
ز خاکست اصل و در خاکی شدی تو
چگویم تا در اول چون بُدی تو
حقیقت خاک واصل شد در این راه
که او اینجا ریاضت یافت از شاه
حقیقت خاک چندینی ریاضت
کشید و یافت او بیشک سعادت
حقیقت خاک میداند که جان چیست
درون او همه راز نهان چیست
شنیدم من که پیری پر ز اسرار
بگِردِ خاک مردان گشت بسیار
شبی میگفت خوش کرد خاکی
بگوش او رسید آواز پاکی
که ای مسکین چرا چندین بگردی
بگو تا اندر این دنیا چه کردی
چرا این گور مردم میپرستی
بگرد کارمردم گرد و رستی
که ما خاکیم و هستی هم تو از خاک
ولی با تست بیشک صانع پاک
اگرچه خاک گشتیم اندر این راه
ولی ما بهتریم از جمله آگاه
که خاکیم این زمان در عین هستی
نه مانند شما در بت پرستی
چو زیر خاک ما را یار باشد
در این معنی بسی اسرار باشد
درونیم و برون بگرفته از دوست
حقیقت مغز باشد جملگی پوست
خدا با ما است هم دیدار اوئیم
که اندر خاک برخوردار اوئیم
نمود خاک ما را کرد واصل
همه مقصود ما اینجاست حاصل
همه مقصود اینجاگه بدیدیم
که از چشم جهان ما ناپدیدیم
جهانیم و نه اندر روی خاکیم
که این دم نور قدس و نور پاکیم
نمایم این زمان دیدار بیخود
که فانیّم و گشته فارغ از بد
خدا با ماست ماهم با خدائیم
که این دم یافته عین بقائیم
فنائیم این زمان از دید صورت
بسر کرده همه عین کدورت
فنائیم این زمان در جزو و در کل
برسته از غم وز رنج وز ذل
فنائیم این زمان از عالم دون
درون افتادهایم از عین گردون
فنائیم این زمان اندر جلالیم
ز حیرت پیش جانان گنگ و لالیم
فنائیم این زمان در عین هستی
رها کردیم اینجا بت پرستی
فنائیم و بقا دریافته ما
بسوی جزو و کل بشتافته ما
ز بود خویشتن نابود بودیم
که این دم بودِ بودِ بود بودیم
ز بود حق چو صورت برفکندیم
خود اندر ذات آن حق درفکندیم
جمال اندر جلال کل بدیدیم
حقیقت با خدای خود رسیدیم
نمود حیرتست اینجای در عشق
نمیدانیم این غوغای در عشق
درونست و برون ما یکی هم
که حق گشتیم بیشک حق یکی هم
شما مانند ما خواهید بودن
نماند دائم این گفت و شنودن
شما مانند ما در خون بر آئید
چرا در بند ایوان و سرائید
دل از بند جهان آزاد دارید
بجز تخم نکونامی مکارید
که ما همچون شما بودیم چندان
بنشنیدیم پند هوشمندان
ز کار آخرت بودیم غافل
نکردیم آنچهمان فرمود عاقل
کنون هستیم از کرده پشیمان
که کرم و مور باشدمان ندیمان
چه سود از روزگار برفشانده
بدل در حسرت جاوید مانده
کنون ای دوستان زنهار زنهار
بترسید از بد این دهر مکّار
بجز فرمان یزدان نیست کاری
بورزید و مدارید هیچ عاری
که راهی سخت دشوارست در پیش
اگر تو مؤمنی زین دم بیندیش
بجز حق هیچکس واقف نبود است
که این اسرار از دیدار بودست
نمود خاک جمله جان پاکست
دراو رفتن تو میگوئی چه باکست
بهرگامی که اینجا مینهی در
سرشاهیست چون فغفور و قیصر
بسی بادام چشمانند در خاک
که جان دادن نزد صانع پاک
تونیز ار عاقلی آهسته میرو
نمود عشق از عطّار بشنو
مَخُسب ای دل سخن بپذیر آخر
ز چندین رفته نفرت گیر آخر
مخسب ای دل که تا بیدار گردی
مگر شایستهٔ اسرار گردی
در این اسرار تو اندیشهٔ کن
نمود عشق خود را پیشهٔ کن
مخسب اندر شب مهتاب آخر
چه خواهی دیدن از این خواب آخر
شب مهتاب خوابت چون پرد بین
شب مهتاب نور عشق حق بین
شب مهتاب چون میآمدت خواب
که عاشق خواب کی ماند ز مهتاب
شب مهتاب واصل شو ز اسرار
در آن ساعت که باشد لیس فی الدّار
شب مهتاب اگر معشوق بینی
دمی با او در آن خلوت نشینی
شب مهتاب اندر نور باشی
میان جزو و کل مشهور باشی
شب مهتاب بنماید رخت یار
که در شب مینگنجد هیچ اغیار
شب مهتاب اگر واصل شوی تو
نباید زین سخن غافل شوی تو
شب مهتاب کآنشب بدر باشد
در آن شب عاشقان را قدر باشد
شب مهتاب حق بی شک بیابی
چه گویم کاین زمان در عین خوابی
چرا خفتی شب مهتاب ای دوست
که تا با مغز گردانی همه پوست
نیندیشی که چون عمرت سرآید
بسی مهتاب در گورت درآید
ترا زیر کفن بگرفته خوابی
فرو افتد بگورت ماهتابی
محنسب و سرّ این سرار دریاب
مشو ای دوست چندینی تو در خواب
نکو نبود چگوید مرد هشیار
بخفته عاشق و معشوق بیدار
تو در خوابی و بیداران برفتند
عزیزان و وفاداران برفتند
تو در دنیا و اندر دیر خود رای
بماندی همچو سیم قلب در جای
تو در این دار دنیا باز مانده
ز بهر شهوت پر آز مانده
توئی غافل در این دنیای مکّار
که ناگاهت برون آرد ز پرگار
تو این دم خفته آگاهی نداری
که اینجا عین اللهی نداری
همه مردان سوی درگاه رفتند
ز بود خویشتن آگاه رفتند
همه مردان عالم راز دیدند
ز جان گم کردهٔ خود بازدیدند
همه مردان دراین میدان چو گویند
بجز توحید او چیزی نگویند
چو مردان عالمی پر درد دارند
ز درد عشق خود را فرد دارند
اگر مردی تو اندر دار دنیا
خبر یابی تو از اعیان عقبی
اگر مردی به جز مردان مبین تو
همیشه خدمت مردان گزین تو
که مردانند دائم سالک راه
طلبکاراند ز دائم دیدن شاه
طلب کن اینچنین مردان حق تو
که بردی از همه در ره سبق تو
خدا زیشان طلب تا راز یابی
حقیقت جان جانت بازیابی
خدا ز آن سان طلب در عین اسرار
که از انسان شود این سر پدیدار
خدا ز آن سان طلب چون میندانی
چو گویندت عجب حیران بمانی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی گفت‌وگویی است میان پسر و پدر، که در آن اسراری از حقیقت وجود و جوهر آدمی مطرح می‌شود. پسر از پدر می‌خواهد که اجازه دهد به عمق معانی برسد و در بحر حقیقت غوطه‌ور شود. در این مسیر، پدر به حیرت می‌افتد و به غیبت پسر در عالم واقع اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر به دریای معنای هستی و جست‌وجوی در حقیقت وجود پرداخته و به وحدت با خالق و شناخت جوهر وجود اشاره می‌کند. در انتها، پسر به معنای عشق و شناخت عمیق از خویش می‌رسد و از غفلت‌ها و بی‌خبری‌های انسان‌ها در دنیای مادی می‌نالد.
هوش مصنوعی: چون منصور این حقیقت را به درستی بیان کرد، جوهر اسرار بر او نمایان شد.
هوش مصنوعی: در آن دریا به‌طور ناگهانی او (منصور) ظاهر شد، اما به‌سرعت از نظر همه ناپدید گردید.
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که مانند برق، آن رازها و حقایق به سرعت و ناگهانی نمایان می‌شوند و تنها فردی می‌تواند از آنها آگاه شود که واقعاً به درک عمیق آنها رسیده باشد.
هوش مصنوعی: پدر که به این سرّ شگفت‌انگیز و عجیب نگریست، حیرت کرد و فهمید که این وضعیت عجیب و غریب در آنجا باقی مانده است.
هوش مصنوعی: او ناگهان یک نعره زد و سپس ساکت شد و در آن حال، در حالت خودآگاهی‌اش، بیهوش گردید.
هوش مصنوعی: وقتی پیر (پدر یا استاد) این حالت را دید، به حالت عجب و حیرت افتاد و در آن لحظه فریاد کشید.
هوش مصنوعی: ای جان جهان، آخر تو کجا هستی؟ نمیدانم تا کی باید منتظر بمانم تا دوباره بیایی.
هوش مصنوعی: ناگهان از نزد من غایب شدی و من نمیدانم این راز چیست، ولی تو حتماً آن را می‌دانی.
هوش مصنوعی: با وجود اینکه از دید من غایب شده‌ای، اما در جان و بدنم حضور داری. تو همچون گنجی درون من هستی که در دنیایی رازآلود محبوس شده‌ای.
هوش مصنوعی: نمی‌توانم تو را در این مکان دیگر ببینم که سر و صدای بلند و هیاهو ایجاد کرده‌ای.
هوش مصنوعی: تمامی موجودات در حیرت و شگفتی به سر می‌برند مثل اینکه درون صدفی پنهان و بیخبر از وجود جوهر در (مروارید) هستند.
هوش مصنوعی: همه مردم در آن رازها سردرگم و متعجب هستند، مانند یک نقطه که در وسط پرگار قرار گرفته و نمی‌تواند از آن خارج شود.
هوش مصنوعی: زمانی که منصور به خود آمد و هوشیاری‌اش بازگشت، متوجه شد که از اصل وجود خود و دنیای مادی جدا شده است.
هوش مصنوعی: او (منصور) در این لحظه از شدت احساساتش، صدایی بلند و نعره‌ای از خود بیرون می‌آورد و وجودش را در ذات خداوند پیوند می‌زند.
هوش مصنوعی: او وجود مادی خود را از کشتی (وجود) خارج کرد و وارد دریا (عالم معنوی) شد که طبیعی از کنه و حقیقت وجودش است.
هوش مصنوعی: وقتی آن شخص به دریا افتاد، در درون آن به حالتی از بی‌خودی رسید و جان خود را تسلیم کرد.
هوش مصنوعی: او کل جهان و تمام دریاها را مشاهده کرد و از طریق درون خود به درک راز نهان و پنهانی دست یافت.
هوش مصنوعی: خداوند یگانه به او الهام کرد و از وجودش روشنایی و زندگی سرزد که در این جهان، وجودش از همه چیز بالاتر است.
هوش مصنوعی: ای دنیا، هرچه میخواهی بکن، زیرا تو عهد و پیمان هر یک از افراد را شکستی.
هوش مصنوعی: به وفاداری به این شخص کهنسال امیدی نداشته باش، زیرا او در هر لحظه نظرات و تدبیرهای مختلفی را مطرح می‌کند.
هوش مصنوعی: هرگز از او وفاداری نخواهی یافت، پس از او دوری کن و در این جا با او نزدیک نشو.
هوش مصنوعی: او (که به کسی اشاره دارد) هیچ گونه وفایی در این مکان ندارد و تمام اعمالش جز ظلم و ستم چیزی نیست.
هوش مصنوعی: ای دنیا، چند بار میخواهی در پی چیزها بگردی؟ در نهایت، چه کسی را میخواهی؟ من همین را میگویم که این وضع به پایان خواهد رسید.
هوش مصنوعی: ای دنیا، تو طبیعت مردم را خوار و کوچک می‌کنی و این رفتار تو جزو رسم و عادت‌های توست.
هوش مصنوعی: ای جهان، به من فرصتی بده تا مدتی به خاطر تو اشک بریزم و از دست تو غمگین باشم.
هوش مصنوعی: کمی از من آشکار است، اما در نهایت از خون من چه بهره‌ای خواهد برد؟
هوش مصنوعی: جهان به خاطر مرگ من عزاداری نخواهد کرد؛ زیرا اینکه من تنها یک مشت استخوان هستم، ارزش آن را ندارد که دنیا برای آن تحت تأثیر قرار گیرد.
هوش مصنوعی: ای جهان، به من مهلت بده تا بتوانی حقیقت وجود من را ببینی، اگر که تو صاحب یقین و آگاهی هستی.
هوش مصنوعی: تو چگونه می‌توانی اسرار من را در این دنیا بفهمی؟ این اسرار را تنها می‌توانم در جای دیگری به تو نشان دهم.
هوش مصنوعی: ای دل، در این دریای معانی عمیق، از غم و رنج خود بگذار، زیرا حتی قدر و ارزش وجود خودت را نیز در اینجا نمی‌شناسی.
هوش مصنوعی: ای دل، بخور خون که تو از خون به وجود آمده‌ای. چه بگویم در مورد تو که خود چگونه به اینجا آمده‌ای؟
هوش مصنوعی: از آنجا که تو از خون و رنج و زجر دیگران تغذیه می‌کنی، و باید خود را به جایی برسانی که در اصل وجودت محو شوی و به حقیقت وجودت برگردی.
هوش مصنوعی: در میان آب، خود را از تیرگی‌ها پاک کن و با عشق به دیدار زیبایی‌های جهان بشتاب.
هوش مصنوعی: درون آب دریای بزرگی که حول و حوش آن جهان است، بگو تا کی میخواهی با این کشتی به حرکت ادامه دهی؟
هوش مصنوعی: دل تو نسبت به این راز دریا آگاه شده و برای بیان آن تلاش کردی و بینا هستی.
هوش مصنوعی: راز تو را که چه کسی میداند، در اینجا زندگی‌ات را بر باد داده‌ای.
هوش مصنوعی: شناختِ حال مردان بزرگ و رازهای آنها مانند شناسا کردن حرکات و چرخش‌های آسمان است که همواره در حال تغییر و گردش است.
هوش مصنوعی: به سوی دریا و فنا برو، مانند منصور (حلاج) که از کشتی و از پدرش دور شد.
هوش مصنوعی: به سمت دریا و نیستی برو و خود را در عشق یارت غرق کن، در این میان دیگر چه کار داری؟
هوش مصنوعی: برای اینکه به جوهر واقعی خود پی ببری، باید سریعاً خودت را به بغداد برسانی و جانت را بیابید.
هوش مصنوعی: اگر از بغداد خبر داشتی، به حقیقت به شناخت چشم و جان نیز دست یافته‌ای.
هوش مصنوعی: چرا تو هنوز در بند و وابسته به مردم هستی، در حالی که مانند کسی هستی که به دیگران نیاز دارد و در جستجوی کمک از آن‌هاست؟
هوش مصنوعی: از دنیا بگذر و از ظواهر مادی دور شو، زیرا در دریا (یعنی حقیقت) چیزی جز خیال و وسوسه نمی‌بینی.
هوش مصنوعی: خود را در عمق دریای جان غوطه‌ور کن تا به حقیقت وجود خود پی ببری و آگاه شوی.
هوش مصنوعی: خود را در عمق وجود خویش غوطه‌ور کن تا بتوانی رازها را مشاهده کنی و حقیقت ذات خود را درک کنی.
هوش مصنوعی: هر کس به عمق معنای واقعی برسد، مانند غواصی که به اعماق دریا می‌رود، دلش را به محبوب می‌سپارد و تسلیم او می‌شود.
هوش مصنوعی: در جوهر معنای عشق و حقیقت رسیدم، آن‌قدر عمیق و شگفت‌انگیز است که نمی‌توانم به‌راحتی از آن بگویم یا وصفی مناسب برایش پیدا کنم.
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر ابراز می‌کند که در شرایط سخت و دشواری قرار دارد و نمی‌داند چه چیزی باید بگوید، زیرا در میان مشکلات و زحمات زندگی، احساس ناتوانی و بی‌حرکتی دارد.
هوش مصنوعی: من در این وضعیت بیچاره و سرگردان مانده‌ام و نمیدانم باید چه بگویم. در حسرت و بی‌کسی گرفتار شده‌ام.
هوش مصنوعی: من در کوی محبوبم در وضعیتی بیچاره و پریشان هستم، هرچند که به سوی او حرکت کرده‌ام.
هوش مصنوعی: در اعتقاداتم و در آیینم هیچ نمانده، مانند کافری که به حال درویش بودن دچار شده است.
هوش مصنوعی: من در این دریای وسیع و بی‌پایان غرق شده‌ام و در عمق این جهان (عمان) قرار گرفته‌ام.
هوش مصنوعی: اگر به مانند غواصان در این دریای بزرگ و عمیق عشق فرو روم، با ایمان و استحکام قدم برمی‌دارم.
هوش مصنوعی: اگر در عشق عمیق شوم و تلاش کنم، در آن صورت به گنج‌های گرانبها دست می‌یابم و بعد از آن به سوی عروج و تعالی پیش می‌روم.
هوش مصنوعی: درون جان من دریای معانی وجود دارد که هیچکس جز خودم قادر به دیدن آن نیست و من فقط آن دید را در اینجا می‌نگرم.
هوش مصنوعی: در وجود من دریایی از معانی نهفته است و نمی‌توانم این حقیقت را با هیچکس در میان بگذارم، به همین دلیل در اینجا خود را از بحث و دعوی دور نگه می‌دارم.
هوش مصنوعی: من منم عطّار، که از دریاهای معانی هر لحظه جواهراتی گرانبها و پرفایده به نمایش می‌گذارم.
هوش مصنوعی: من خودم مانند دریا هستم و بی‌پایان در معانی و مفاهیم جستجو می‌کنم، و از نگرانی‌های مربوط به خوب یا بد بودن وضعیت خود آزاد هستم.
هوش مصنوعی: من منم، عطّار، و اسرار عالم را می‌شناسم. حقیقت را در درون خود دارم و آن را آشکار می‌کنم.
هوش مصنوعی: زمانی که دیگران هیچ نشانی از من نمی‌بینند، کسی میداند که او (خدا) جانان (محبوب) را برمی‌گزیند.
هوش مصنوعی: من در این جهان و در آن جهان، فراتر از زمان و آسمان قرار دارم.
هوش مصنوعی: من حقیقت خود را آشکار کردم و جوهر عشق و دوستی را به بیرون کشیدم، مانند اینکه روغن را از پوست جدا می‌سازم.
هوش مصنوعی: سلاطین و پادشاهان دنیا هرچند مقام و قدرت زیادی دارند، اما به لطف خداوند، من خود را برتر از آنان می‌دانم و آنها را همچون خاکی در مسیر خود می‌بینم.
هوش مصنوعی: هرچند که من مانند یک سلطان بزرگ و مترف هستم، اما در باطن و در دل خود، اندوه و تیرگی را دور کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من مانند یک سلطان هستم که در گرانبهایی و قدرت، بخیل و دلسرد به نظر می‌رسم، و در سلطنت خود، نمی‌توانم شاه خود را ملاقات کنم.
هوش مصنوعی: من منحصراً شاه جهانی هستم که در عمق مفهوم خود، واقعاً تجلی تقوا را دارم.
هوش مصنوعی: من در این دنیا شادی و اندوه زیادی را تجربه کرده‌ام، زیرا در این لحظه با وجود مشکلات و تردیدها، خود را پادشاه عالم می‌دانم.
هوش مصنوعی: من، پادشاه تمام سالکان و رهروان هستم، زیرا حقیقت وجود خود را که جان جان من است، دیده‌ام.
هوش مصنوعی: کجا افرادی که دل‌های بزرگی دارند، می‌توانند در گوشه‌ای آرامش کنند و با من برای مدتی هم‌صحبت شوند و از این درد زندگی بگویند؟
هوش مصنوعی: می‌خواهم به او (منصور) راز الهی را نشان دهم و به‌طور نمادین او را به ماه نسبت دهم.
هوش مصنوعی: بسیاری از عارفان و رازگویی‌ها وجود دارند، اما هیچکس مثل عطار این عمق و دانایی را ندارد.
هوش مصنوعی: من این راز دشوار را برایتان بیان کرده‌ام، اما در درونم حسرتی بزرگ وجود دارد، زیرا هنوز زنده‌ام و قلبم پر از آرزوهاست.
هوش مصنوعی: وقتی هم‌نشینی ندارم که با او بگویم و درد دل کنم، هیچ دلیلی برای سخن گفتن نمی‌بینم، چون دوستانه و همدلانه کسی را ندیده‌ام.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از ایوانی پر از دود و ستاره سخن می‌گوید و اشاره دارد که به اطراف و زوایای مختلف نگاه کرده است و بر همین اساس تجربیاتش را جمع‌آوری کرده است.
هوش مصنوعی: لحظه‌ای از این نشانه‌ها غافل نبودم، زیرا با توجه به آنها اسرار را درک کردم.
هوش مصنوعی: عشق من به‌طور واضح و عیان بر همه عاشقان نمایان است و مسیر سالکان را نیز مشخص می‌کند.
هوش مصنوعی: من حقیقت را یافتم و محبوبم را شناختم، و اکنون این راز پنهان را برای دیگران به‌طور آشکار بیان می‌کنم.
هوش مصنوعی: هر کسی که در اینجا از حقیقت باخبر شد، خود را از بندهای مادی رها کرده و آزاد می‌سازد.
هوش مصنوعی: هر کسی که حقیقت این دیدار را درک کند، همهٔ چیزهایی را که میبیند به‌خوبی می‌یابد و درک می‌کند.
هوش مصنوعی: جز خدا کسی نمی‌تواند سخن من را درک کند، زیرا من این اسرار روشن را فقط برای او بیان کرده‌ام.
هوش مصنوعی: ای دل، تو که دچار پریشانی و رنج هستی، هر راز و رازی که بر تو روشن شده را، هر بار که بیان کردی، درد و رنج بیشتری را برای خود به ارمغان آورده‌ای.
هوش مصنوعی: ای دل، تو به خاطر تیرگی‌ها و مصیبت‌ها دچار درد و رنج شده‌ای، ولی در این حال، خود را در پرده پنهان کرده‌ای و هویت واقعیات را گم کرده‌ای، هرچند که نکته‌های بسیاری را دیده‌ای و تجربه کرده‌ای.
هوش مصنوعی: ای دل، تو درگیر درد و رنج هستی و همواره در عذاب به سر می‌بری، اما اکنون باید ببینی که واقعاً چه حالتی داری و به چه چیزهایی رسیده‌ای.
هوش مصنوعی: ای دل، اگرچه زخم‌دار و پرخون هستی و در این حال ویژگی‌ها و صفات را تحمل می‌کنی، اما اکنون زمان آن فرارسیده که حقیقت و ذات را ببینی.
هوش مصنوعی: ای دل، تو به خاطر درد و رنج‌های زیادی که کشیده‌ای، هنوز هم خون می‌خوری و بر اثر خون‌خوردن به اندازه‌ی کافی آگاه شده‌ای، زیرا کسانی که از درد و اندوه بسیار رنج برده‌اند به حقیقت نزدیک‌تر می‌شوند.
هوش مصنوعی: ای دل، خون را بخور که تو از ابتدای آفرینش در خون آمده‌ای، اما اکنون در اینجا در خود گرفتار و بی‌عمل مانده‌ای.
هوش مصنوعی: تو در ابتدا از خون و زندگی به وجود آمدی، اما در نهایت همواره درگیر و گرفتار همان خون و زندگی خواهی بود.
هوش مصنوعی: تو از خون به وجود آمده‌ای، اما در خاک باقی مانده‌ای؛ از اسرار آفرینش، حقیقت پاکی را حفظ کرده‌ای.
هوش مصنوعی: از دیدگاه شاعر، با اشک و خون دل خود را خالی کن و آنها را از چشمانت بریز، چرا که این عواطف و احساسات در نهایت تو را به همان خاکی می‌کشانند که از آن نشأت گرفته‌ای.
هوش مصنوعی: پس از مرگ ما، وفاداران هوشیار به یاد ما و به خاطر درد جدایی از ما، به شدت بر خاک ما می‌گریند.
هوش مصنوعی: هیچ فایده‌ای وجود ندارد چرا که ما در اصل از خاکیم و در پایان به هلاکت می‌رسیم.
هوش مصنوعی: چه نیازی است به این‌همه سخن گفتن، ای دوست، در حالی که باید در خاک (یعنی به غفلت و نادانی) فرورفته باشید، ای دوست.
هوش مصنوعی: خاک، عامل اصلی و پاکی است که انسان (آدم) از آن آفریده شده و این نشان می‌دهد که او از این ماده به کمال و درک حقیقت الهی (حق) رسیده است.
هوش مصنوعی: اگر خاک ویژگی پاکی و پاکی اصلی نداشت، پس گل آدم (آدمی که از گل آفریده شده) کجا در خاک وجود داشت؟
هوش مصنوعی: ظاهر خاک به این دلیل است که آن خاک، خود را بدون هیچ حجاب و مانعی به اصل و حقیقتش پیوند داده است.
هوش مصنوعی: تو از خاک به وجود آمدی و به خاک بازگشتی، حال بگو که چه باید بگویم دربارهٔ اینکه در ابتدای آزادمردی چه حالی داشتی.
هوش مصنوعی: حقیقت خاک (انسان) به مقام حقیقت و شناخت رسید و در این مسیر است که او به لطف و تأیید پادشاه (خدا یا حقیقت مطلق) دست یافت.
هوش مصنوعی: حقیقت خاک (انسان) برای رسیدن به کمال و خوشبختی، سختی‌ها و زحمات زیادی را تحمل کرده و در نتیجه، به سعادت دست یافته است.
هوش مصنوعی: حقیقت خاک میداند که روح چیست و در درون خود تمام اسرار پنهان را دارد.
هوش مصنوعی: من شنیدم که مردی پیر و حکیم پر از اسرار، در کنار خاک مردان (مردگان) بسیار در رفت و آمد بود.
هوش مصنوعی: شبی، پیر، به صدای دل‌انگیزی گوش می‌سپرد و آن صدا به او رسید که بیانگر پاکی و بی‌آلایشی است.
هوش مصنوعی: ای بیچاره، چرا این‌قدر در پی دیگران می‌گردی؟ بگو چه کارهایی در این دنیا انجام داده‌ای؟
هوش مصنوعی: چرا به سراغ عزاداری و یاد مردگان می‌روی؟ به کار مردم و زندگی آنها برس و در پی اصلاح اوضاع باش.
هوش مصنوعی: ما نیز از خاک به وجود آمده‌ایم و تو نیز از خاک هستی، اما بدون شک تو خالق بی‌نقصی هستی که ما را آفریده‌ای.
هوش مصنوعی: هرچند که ما در این مسیر به خاک تبدیل شده‌ایم، اما از دیگران آگاه‌تر و برتر هستیم.
هوش مصنوعی: ما در این زمان به شکل خاک هستیم و اگرچه وجود داریم، اما مانند شما (مشرکان) نیستیم که در پرستش بت‌ها غرق شده‌اید.
هوش مصنوعی: اگر زیر خاک، یار ما وجود داشته باشد، در این معنا اسرار و نکته‌های بسیاری نهفته است.
هوش مصنوعی: ما در باطن و ظاهر خود (درون و برون) از دوستی الهی پر شده‌ایم؛ حقیقت وجود ما مانند مغز است و باقی آنچه داریم مانند پوست است که به ظاهر می‌آید.
هوش مصنوعی: خداوند در کنار ماست و ما با او ملاقات داریم، چرا که در دنیای مادی نیز از وجود او بهره‌مند هستیم.
هوش مصنوعی: خداوند ما را از خاک آفرید و به ما حقیقت وجودی بخشید؛ همه هدف و مقصود ما در این دنیا تنها برآورده کردن این حقیقت و شناخت آن است.
هوش مصنوعی: همه هدف و مقصود ما را در اینجا دیدیم؛ زیرا از دیدگاه این دنیا، ما ناپیدا هستیم و وجود واقعی‌مان قابل رؤیت نیست.
هوش مصنوعی: ما در این جهان هستیم و زندگی می‌کنیم، اما وجود ما فقط جسمی مادی نیست و در حقیقت جلوه‌ای از نور قدس و نور پاک هستیم.
هوش مصنوعی: اینک در این لحظه، خود را بیخود و عاشقانه نشان می‌دهم، زیرا در حقیقت، از دنیای فانی و زودگذر رهایی یافته‌ام و از آلودگی‌ها بی‌نیاز شده‌ام.
هوش مصنوعی: خدا در کنار ماست و ما نیز در کنار خدا هستیم؛ در این لحظه درمی‌یابیم که حقیقتاً جاودان هستیم و از فنا رهایی یافته‌ایم.
هوش مصنوعی: در این لحظه، ما از منظر ظاهری فنا شده‌ایم و همه چیز را به صورت کدورت و غبار می‌بینیم.
هوش مصنوعی: ما اکنون به مرحله‌ای رسیده‌ایم که از تجزیه و تحلیل و همچنین از حالت‌های غم، رنج و ذلت فاصله گرفته‌ایم و در واقع به فناء (از خودگذشتگی) در کلیت و جزئیات زندگی نائل آمده‌ایم.
هوش مصنوعی: در حال حاضر ما از دنیای پایین و ناپایدار (دنیا که بی‌ارزش و پست است) وداع کرده‌ایم و به حالت فنا (استحاله در وجود خدا) رسیده‌ایم و در دل به عالم بالا و جاودانی متحد شده‌ایم.
هوش مصنوعی: در حال حاضر در اوج جلال و زیبایی هستیم و از شدت حیرت و شگفتی به محضر معشوق (جانان) زبان‌مان بند آمده و قادر به سخن گفتن نیستیم.
هوش مصنوعی: ما اکنون در حالت فنا به سر می‌بریم، به طوری که در عین وجود خود، تعلقات دنیوی را رها کرده‌ایم و دیگر به پرستش بت‌ها (که نماد غفلت از حقیقت هستند) اهمیت نمی‌دهیم.
هوش مصنوعی: ما در حالت فنا هستیم و بقا را درک کرده‌ایم و به سوی تمامیت و جزئیات (وجود) شتابانیم.
هوش مصنوعی: ما از هستی خود کاملاً نابود شده‌ایم؛ زیرا اکنون فقط در حال «بودن» و «وجود» هستیم، به معنای بی‌پناهی و رهاشدگی از خود.
هوش مصنوعی: وقتی که از وجود خود کنار رفتیم و خود را به دست فراموشی سپردیم، در عمق ذات حق متصل شدیم و به حقیقت او پی بردیم.
هوش مصنوعی: ما زیبایی را در جلوه‌ی جلال الهی مشاهده کردیم و به حقیقت واقعی که همان خداست دست یافتیم.
هوش مصنوعی: این موقعیت در عشق باعث حیرت و شگفتی است، و ما از عمق این هیاهو و شور در عشق بیخبر هستیم.
هوش مصنوعی: هر دو جنبه درونی و بیرونی ما یکی است، و زمانی که به حقیقت رسیدیم، به درستی می‌فهمیم که حقیقت نیز یکی است.
هوش مصنوعی: شما هم مانند ما خواهید شد و این گفت‌وگو و تکرار درباره آن، دیگر پایدار نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: شما باید مانند ما از جان و خون خود بگذرید چرا در مکتب عشق به بند و ساز و کار دنیایه‌ای (ایوان و سرای) مشغولید؟
هوش مصنوعی: دل‌تان را از وابستگی به دنیا رها کنید و جز نیکی و خوبی در دل نکشید.
هوش مصنوعی: ما نیز مانند شما بودیم و مدتی طولانی از خردمندان نصیحت شنیدیم.
هوش مصنوعی: از کارهای آخرت غافل بودیم و آنچه عاقل به ما یادآور شده بود را فراموش کرده‌ایم.
هوش مصنوعی: اکنون از کارهای گذشته خود پشیمان هستیم، زیرا ما مانند کرم و مور، به دیگران نعمتی ندادیم و تنها به خود مشغول بودیم.
هوش مصنوعی: چرا از روزگار غمگین باشیم وقتی که قلب‌مان در حسرت جاودان ماندن است؟
هوش مصنوعی: اکنون ای دوستان، مراقب باشید و حواستان جمع باشد، از این زمانه‌ای که بسیار مکار و فریبنده است، بترسید.
هوش مصنوعی: تنها دستورات خداوند معتبر و درست هستند، پس هیچ اقدامی نکنید و به چیزهای بی‌اساس وابسته نباشید.
هوش مصنوعی: راهی که در پیش است بسیار دشوار و سخت است؛ اگر تو مؤمنی هستی، از این لحظه به آن فکر کن.
هوش مصنوعی: جز خداوند هیچکس از این اسرار و معانی عمیق آگاهی ندارد و این شناخت فقط از طریق دیدار و تجربه به دست می‌آید.
هوش مصنوعی: تمامی وجود و جوهر انسان از خاک است و اینکه تو از رفتن به خاک می‌ترسی، چه جای نگرانی دارد؟
هوش مصنوعی: هر بار که تو در این دنیا قدم می‌گذاری، مانند شاهان بزرگ مثل فغفور و قیصر، اقتدار و عظمت داری.
هوش مصنوعی: بسیاری از انسان‌ها مانند بادامی در خاک هستند که به خاطر عشق و روح الهی خود، جان خود را به صانع پاک (خدا) می‌دهند.
هوش مصنوعی: اگر تو هم عاقل هستی، به آرامی حرکت کن و عشق را از عطار بشنو.
هوش مصنوعی: ای دل، به خاطر بسپار و سخن را بپذیر که بعد از سپری شدن این همه زمان، باید از نفرت و کینه دست برداری.
هوش مصنوعی: ای دل، غافل نباش و متوجه باش که وقتی بیدار شوی، شاید شایستگی درک اسرار را پیدا کنی.
هوش مصنوعی: در این موضوعات پنهان، باید بیشتر فکر کنی و عشق خود را به کار بستی.
هوش مصنوعی: اگر در شب مهتاب بمانی و بخوابی، در نهایت چه چیزی را از این خواب خواهی دید؟
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، وقتی که خواب تو نزدیک می‌شود، پرده را کنار بزن و نور عشق خداوند را ببین.
هوش مصنوعی: زمانی که شب مهتاب می‌رسید، خواب به تو دست می‌داد، زیرا عاشقان با زیبایی و نور مهتاب نمی‌توانند بخوابند.
هوش مصنوعی: در شب مهتاب به اسرار الهی دست پیدا کن، در ساعتی که هیچکس در خانه نیست و تنها هستی.
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، اگر فرصتی دست دهد، لحظه‌ای با معشوقت در آن خلوت بگذران.
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، اگر در این نور قرار بگیری، میان تمام مخلوقات معروف خواهی بود و به چشم می‌آمدی.
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، چهرهٔ یار واضح و زیبا نمایان می‌شود به‌طوری‌که هیچ شخص دیگری در این شب زیبا جایی برای خود ندارد و نمی‌تواند خود را به او نزدیک کند.
هوش مصنوعی: اگر در شب مهتاب به حال وصال و نزدیکی یار برسی، نباید از این موضوع غافل شوی و باید به آن توجه کنی.
هوش مصنوعی: در شبی که ماه کامل است و نور آن درخشان می‌تابد، این شب برای عاشقان ارزش و اهمیت خاصی دارد.
هوش مصنوعی: در شب مهتاب، بدون شک حقیقت را خواهی یافت، اما نمیدانم چطور بگویم که در حال حاضر در عالم خواب به سر می‌برم.
هوش مصنوعی: چرا ای دوست در شب مهتاب خوابیده‌ای، در حالی که باید با دقت و عمق فکر کنی و به مسائل عمیق‌تر زندگی بپردازی؟
هوش مصنوعی: هرگز دربارهٔ پایان عمرت فکر نکن، زیرا وقتی که عمرت تمام شود، بسیاری از تابش‌های روشنی چون مهتاب به گور تو خواهد آمد.
هوش مصنوعی: تو در زیر کفن خوابیده‌ای و به زودی ماهتابی (که نماد زیبایی و نور است) به گورت خواهد آمد.
هوش مصنوعی: این بیت اشاره دارد به اینکه دوستی که در خواب است، باید سرّ و راز این موضوع را درک کند. او نباید در خواب غفلت کند و باید به عمیق‌تر از خواب و خواب‌آلودگی خود توجه داشته باشد.
هوش مصنوعی: مرد هشیار نمی‌تواند بگوید که خوب است در مورد وضعیت عاشق و معشوقی که بیدارند، چون خودش در خواب است و از واقعیت دور.
هوش مصنوعی: تو در خواب هستی و در این حال، عزیزان و وفاداران از کنارت رفته‌اند.
هوش مصنوعی: تو در دنیا و در دیر (کلیسا) خود، که جایی برای عبادت و اندیشه است، باقی مانده‌ای و مانند سیم در محل خود، در این حالت محبوس و بدون تغییر مانده‌ای.
هوش مصنوعی: تو در این دنیا به خاطر تمایلات و خواسته‌های نفسانی‌ات همچنان درجا زده‌ای و ترقی نکرده‌ای.
هوش مصنوعی: تو در این دنیای فریبنده غافل هستی و ناگهانی از محدودهٔ تعیین‌شدهٔ خود خارج می‌شوی.
هوش مصنوعی: تو در این لحظه بیدار نیستی و از حقیقت وجودت اطلاعی نداری، در حالی که در اینجا جلوه‌ای از خداوندی وجود دارد.
هوش مصنوعی: تمام مردان عالم به درگاه حق رفتند و از شناخت خود آگاه شدند.
هوش مصنوعی: همه مردان جهان به حقیقت و رازهای عمیق دسترسی پیدا کردند، و از آنچه که باعث فراموشی خود شده بودند، آگاه شدند.
هوش مصنوعی: همه مردان عارف در این عالم به جز یکتایی خداوند، چیزی نمی‌گویند.
هوش مصنوعی: مردان دنیا از دردهایی که دارند، به عشق دچارند و در این عشق، خود را تنها و بی‌همتا می‌بینند.
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا زندگی می‌کنی و میخواهی از حقایق و واقعیات دنیای دیگر (عقبی) آگاهی پیدا کنی، باید به حقیقت و معنا نگاه کنی.
هوش مصنوعی: اگر تو انسانی بخواهی عاقل و با فهم، باید فقط به خدمت مردان حقیقت‌جو بپردازی و از دیگران دوری کنی.
هوش مصنوعی: مردانی هستند که همیشه در جستجوی حقیقت‌اند و دائماً در مسیر طلب به سوی خدا هستند؛ آنها از دیدن شاه (خدا) لذت می‌برند و در پی ارتباط با او هستند.
هوش مصنوعی: مردان حق، یعنی انسان‌های حساس و راستین، در پی طلب و جستجوی حقیقت هستند و تو نیز با آنها در این راه همگام باش، زیرا تو از همه بیشتر در این مسیر برتری داری.
هوش مصنوعی: از خدا بخواه تا به وسیلهٔ این مردان حقیقت را بشناسی و جان باطنی خود را دوباره به دست آوری.
هوش مصنوعی: خداوند آن‌طور چیزهایی را طلب می‌کند که در عین حال که اسرار را می‌دانی، سرشت انسانی تو نیز نمایان شود.
هوش مصنوعی: خداوند چنین طلب می‌کند که اگر از آن باخبر شوی، حیرت‌زده و سردرگم خواهی ماند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.