تو او باشی و او تو من چگویم
بجز درمان دردت می چه جویم
خوشا آن دم که پرده بفکند یار
ز پنهانی نماید عین دیدار
خوشا آن دم که جان و تن نماند
بجز حق هیچ ما و من نماند
خوشا آن دم که بینی روی جانان
تو باشی در یکی هم سوی جانان
خطاب آمد درآن دم خود بخود او
شده فارغ ز گفت و نیک و بد او
که بنده این زمان شاهی تو بنگر
نمودم در همه ماهی تو بنگر
بمن قائم شدی میباش قائم
که من هم با تو خواهم بود دائم
من از آنِ توام تو آنِ مائی
زهی عین خطاب رب خدائی
نداند نفس این سرّ پی ببردن
بجز حسرت در اینجاگاه خوردن
نداند این بیان جز حق شناسی
خطا داند بیانم ناسپاسی
بیانم از شریعت باز دان تو
هواللّه قُل و آنگه رازدان تو
یکی خواهی بُدن در آخر کار
بماند نقطه اندر عین پرگار
همه این راز میگویند و جویند
کسانی کاندر این دم راز جویند
هر آن کو پی برد در سرّ عطّار
ببیند همچو او اینجا رخ یار
زمانی گر نه صاحب درد باشد
زنی باشد نه مرد مرد باشد
بدرد این راز بتوانی تو دیدن
ز خود بگذشتن اینجاگه رسیدن
بدرد این شرح اینجا راست آید
درت اینجا بکلّی برگشاید
بدرد این یاب و سوی درد بشتاب
نمود دوست هم از دوست دریاب
بدرد این راست آید چند جوئی
بیفکن صورت و بنگر تو اوئی
بدرد این درد واکن هان و مِی نوش
ولی مانندهٔ منصور مخروش
بدرد این درد مردان را در آشام
غلط گفتم بر افکن ننگ با نام
که صاحب درد راز دوست دیدست
حقیقت مغز اندر پوست دیدست
ولیکن مغز کی چون پوست باشد
اگرچه پوست هم از دوست باشد
تو اینجا پوست بگذار و یقین پوست
که چون شد پوست محو اندر یقین اوست
تو مغزی و طلب کن مغز جانت
که ازجان بنگری راز نهانت
تو مغزی پوست همراه تو آمد
چو دامی بند این راه تو آمد
چرا در بند دام اینجا بماندی
دلِ سرگشتهٔ مانندهٔ گوی
سخن تا چند گوئی ای دل مست
کنون چون دیده با دیدار پیوست
رها کن ترک نام و ننگ برگوی
چرا سرگشتهٔ مانندهٔ گوی
رها کن نام و ننگ و زهد و طامات
دو روزی روی نِه سوی خرابات
خراباتی شو و منصور واری
اناالحق زن در این خمخانه باری
گرو کن طیلسان درکوی خمّار
زمانی سر نه اندر کوی خمّار
نظر کن اندر اینجا دُرد نوشان
که از دُردی شده مست و خموشان
از آن دُردی که مردان نوش کردند
ولی چون حلقهٔ درگوش کردند
از آن دُردی که بوئی یافت منصور
بگفتا کل منم نور علی نور
از آن دُردی در آشامید حق گفت
چو خود حق دیدهم حق بود حق گفت
از آن دُردی که قوت عاشقانست
بده ساقی که این شرح و بیانست
از آن دردی مرا ده زود یک جام
که بگذشتم هم از آغاز و انجام
مرا ده دردی زان خمّ وحدت
که تا بگذارم اینجا عین کثرت
مرا ده دردئی ز آن خم زمانی
مرا ازخویشتن کن گُم نشانی
مرا ده دردی و بستان و در جان
از این بیشم دگر جانا مرنجان
مرا جامی بده هان زود ساقی
زنام و ننگ برهان زود ساقی
مرا جامی بده تا جانفشانم
غباری بر سر میدان فشانم
چه جای دل که جان سیصد هزاران
بود جانم فدای رویت ای جان
چه باشد جان که در خورد تو باشد
بود درمان که در درد تو باشد
مرا دردیست جامی کن دوایش
ز جامی کن مرا مست لقایش
دوا کن دردم ای درمان جانها
که از دردست این شرح و بیانها
دوا کن دردمند خود دوا کن
بجامی حاجت جانم روا کن
دوا کن ای دوای دردمندان
مرا زین سجن غم آزاد گردان
دوا کن ای بتو روشن دل من
توئی اندر زمانه حاصل من
دوا کن ای تو بود اولیّنم
دوا کن بی نهان آخرینم
دوا کن دل که دل داغ تو دارد
بهر زه روزگاری میگذارد
دوا کن دل که دل محبوس ماندست
درش اینجایگه مدروس ماندست
دوا کن این دل بیچاره مانده
بسان ناکسی آواره مانده
دوا کن این دل مجروح افگار
که در دام غمت ماندست گرفتار
دوا کن این دل حیران شده مست
که تا یک دم وصال او را دهد دست
دوا کن این دل افتاده در دام
مگر بیند رخ خوبت سرانجام
دوا کن این دل آتش رسیده
که شد در آتش عشقت کفیده
دوا کن این دل از غم کبابم
تو دستم گیر کز سر رفت آبم
شفائی بخش اینجا عاشقانت
بکن پیدا بکل راز نهانت
چو دردم از تو و درمانم ازتست
چو جسمم از تو و هم جانم از تست
حقیقت جسم و جان هر دو تو داری
چه باشد گر سوی من رحمت آری
ندارم عقل و هوشم شد بیکبار
حجاب من منم از پیش بردار
چنان در قید صورت شد گرفتار
که اینجا باز ماند از دیدن یار
از آن دم میزنی بر جمله ذرّات
که دام داری عیان از نفخهٔ ذات
از آن دم میزنی ای راز دیده
که این دم زان دم کل باز دیده
دمی زن حق درون خود نظر کن
دگر ذرّات از این دمها خبر کن
خبر کن جملهٔ ذرّات از این دم
که میگوید بیانت حق دمادم
خبر کن جملهٔ ذرّات از این راز
که سوی آن دم اینجاگه شوند باز
خبر کن جملهٔ ذرات بس حق
اناالحق زن چوهستی نور مطلق
دم عطّار بیرون ازمکانست
حقیقت دید عین لامکانست
دم عطّار زد اینجا اناالحق
بگفت او در حقیقت راز مطلق
دم عطار بیشک دید دیدست
خدا دان تو که در گفت وشنیدست
دم عطّار زد اینجای سر باز
از آن شد آخر او هم جان و سرباز
دم عطّار منصورست بردار
اناالحق میزند بهر نمودار
بیک ره پرده از رو برگرفتست
از آن از دوست پاسخ در گرفتست
یقین دارد از آن او بی گمان شد
صور بگذاشت تا کل جان جان شد
همه معنی یکی گفت و یکی شد
حققت ذات معنی بیشکی شد
نداند مبتدی اسرار عطّار
مگر صاحبدلی هم صاحب اسرار
که بردارد گمان از پیش خود او
یکی بیند چه هم نیک و چه بد او
جمال یارش اینجا آشکاره
همه سوی جمال او نظاره
همه دیدار او دیدند یکسر
ولیکن عقل کی دارد میّسر
که جانانست جمله عشق داند
که این دُرهای پُر معنی فشاند
بیان من نه از عقلست اینجا
ز عشق آمد نه از عقلست اینجا
کسی کو عقل را بشناخت جانست
مر او را عشق کل عین العیانست
نگوید راز تقلیدی ابر گوی
که سرگردان شدست از گفت و ز گوی
حقیقت زو که ازتقلید گوید
سخن کی از عیان دید گوید
حقیقت زو که خود رادوست دارد
نه مغز است او که کلّی پوست دارد
حققت زو که جانان بیند اینجا
مر آن خورشید رخشان بیند اینجا
یکی بیند دوئی را محو کرده
بگوید او سخن از هفت پرده
یکی را در یکی گوید بیانش
نماید راز ذات جان جانش
چو اصل و فرع بیند در یکی گُم
شده او در یکی، یک در یکی گُم
بود واصل در اینجا بی طبیعت
یکی را دیده در عین شریعت
اگرچه آخر از اوّل خبردار
شود اینجایگه در دیدن یار
مر او را این بیان گردد میسّر
اگر آخر ببازد همچو من سر
فنا را در بقا بنموده باشد
گره ازکار خود بگشوده باشد
مشایخ جمله خود را دوست دارند
حقیقت مغز جان هم پوست دارند
همه دم میزنند از سرّ اسرار
شده چندی از آن حضرت خبردار
دم حق میزنند وحق پرستند
اگرچه در معانی نیست هستند
ولیکن فرق این بسیار باشد
که چون منصور دیگریار باشد
مشایخ گرچه اوّل بود بسیار
دلی چون بایزید آمد پدیدار
جنید و شبلی معروف آمد
ولی منصور از این معروف آمد
همه این دم زدند امّا نهانی
ولی منصور آمد در عیانی
همه این دم زدند این راز گفتند
درون خلوت ایشان راز گفتند
عوام النّاس چندی واصلانند
اگرچه صورت بیحاصلانند
همی گویند چندی آشکارا
ولیکن جز خموشی نیست ما را
چو از تقلید گویند این سخن باز
ولی کی باشد اینجا صاحب راز
که بیشک جسم و جان اینجا ببازند
در آن حضرت پس آنگه سرفرازند
در آن حضرت چه خاص است و چه مر عام
در آن قربت چه قهرست و چه انعام
ولکین این بیان مر صاحب راز
سزد اینجا که گوید نی جز آغاز
نمودی کان ز جمله خلق پنهانست
کسی شاید که گوید از دل و جانست
کسی شاید که این اسرار گوید
که او را دیده و دیدار گوید
از آن حضرت بود کلّی خبردار
نبیند هیچ غیری جز رخ یار
از آن حضرت کسی کو آگهی یافت
چو ذرّه سوی آن خورشید بشتافت
از آن حضرت کسی کو دید چون من
یکی شد در درون و در برون من
از آنی بی خبر ای دل ندانی
که در عین بقا اندر گمانی
از آنی بیخبر ای دل بمانده
که هستی دست از خود برفشانده
دمی خاموشی و دیگر سخن گوی
اگر تو بردهٔ اندر سخن گوی
دمی در عین دیدار خدائی
دمی از جسم و جان کلّی جدائی
همه با هم یکی دان همچو اوّل
که تا آخر نگردی تو معطّل
چو اصلت هست فرع تو هم اصلست
گذشته فرقت دیدار وصلست
گمان رفتست و کل عین الیقین است
ترا جانان نموده رخ چنین است
گمان رفتست و دیدارت نموده
ترا هر لحظه صد معنی فزوده
گمان رفتست و دیدارست اینجا
حقیقت جان تو یارست اینجا
گمان رفتست و گفتارت یقین شد
نمودت اوّلین و آخرین شد
گمان رفتست و دل بر جای هم نه
در این معنی ترا شادی و غم نه
گمان رفتست اکنون در یقین باش
چو منصور از اناالحق جمله این باش
چو منصور از اناالحق رازها گوی
یکی آواز در آوازها گوی
چو منصور از اناالحق گرد نقاش
بگو با جملهٔ ذرّاتها فاش
چو منصور از حقیقت گو اناالحق
بهر هستی بنه این راز مطلق
که بد عطّار بیشک راز اللّه
اناالحق زد ز سرّ قل هو اللّه
نبُد عطّار بیشک بود او حق
بدو برگفت اینجا راز مطلق
همه گفتار عطّارست بیچون
که میگوید اناالحق بیچه و چون
همه گفتار عطّارست از آن دید
از آن بگذاشت گفت و دید تقلید
گذشت او بیشک ازتقلید اینجا
چویار خویشتن را دید اینجا
چویار خویشتن اینجایگه یافت
میان عاشقان این پایگه یافت
چو یار خویشتن اینجا بدید او
ز دید خویش گشتش ناپدید او
چو یار خویشتن دید و فنا شد
چو اوّل زانکه اوّل در فنا شد
فنا شد اوّل و آخر فنایست
فنا نزدیک در عین بقایست
چو اوّل شد فنا از بود خود او
که دیدستش یقین معبود خود او
چو اوّل شد فنا در دید فطرت
از اینجاگه ورا بخشید قربت
چو اوّل شد فنا آخر بقا دید
عیان انبیاء و اولیا دید
چو اوّل شد فنای بود جمله
بود در آخر او معبود جمله
چو اوّل شد فنا و گفت او راز
چو او گر میتوانی خود برانداز
فنا عین بقای جاودانی است
فنا بنگر که آن راز نهانی است
همه اینجا فنا بُد اوّل کار
نمودار نمود و عین پرگار
پدیدار آمد و دیگر فنا شد
نمیگویم که از اوّل فنا شد
فنا لا دان و الّااللّه بنگر
دو عالم بود الّا اللّه بنگر
فنا دانم که الّا هست باقی
بخور جام فنا از دست ساقی
چو جانت هست شد از بود آن ذات
فنا گردان نمود جمله ذرات
اگر سوی یقین آری گمان تو
نیابی هرگز اینجا جان جان تو
یقین را سوی خود ده راه بنگر
برافکن پردهٔ آن ماه و بنگر
یقین بنمایدت دیدار جانان
بگوید با تو کل اسرار جانان
هر آن کو با یقین همراز باشد
دوعالم بر دلش در باز باشد
هر آن کو با یقین باشد زمانی
جمال یار خود بیند عیانی
یقین بشناس اگر تو راز بینی
که بیشک تو عیان کل بازبینی
حقیقت بودتست از بود اللّه
تو داری در عیانت قل هواللّه
تو داری رفعت لولاک اینجا
چرامانی بآب و خاک اینجا
بزن کوس معانی همچو عطّار
برافکن آب و خاک و باز بین نار
زهی عطّار کز بحر حقیقت
فشاندستی تو درهای شریعت
محمّد ﷺهست در جانت یداللّه
از آن پیدا بیانت قل هواللّه
ز دید حق بسی اسرار داری
هزاران نافهٔ تاتاری داری
پر از عطرست عالم ازدم تو
چو حق آمد حقیقت همدم تو
از این درها که هر دم برفشاندی
حقیقت بر سر رهبر فشاندی
تمامت سالکانت دوست دارند
تمامت واصلان ازجانت یارند
توئی واصل دهد این دور زمانه
زدی تیر مرادت بر نشانه
کمال معنی و بازوی تقوی
تو داری میزنی این تیر معنی
چنانی گرم رو اندر ره یار
که در ره میفشانی درّ اسرار
حقیقت وصل جانان یافتی باز
بسوی قرب او بشتافتی باز
چنان دید حقیقی روی بنمود
رخ دلدار از هر سوی بنمود
که شک بُد اوّل کارت یقین است
ترا چشم دل اینجا دوست بین است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر در وصف وصل و درک حقیقت وجودی است. شاعر به تجلی عشق و یگانگی میپردازد و از حالتی میگوید که در آن فرد و معشوق یکی میشوند. در این حالت، درد و رنج به خوشی و شگفتی تبدیل میشود و فرد به درک واقعی هستی و حقیقت وجودی خود میرسد. وی با تأکید بر اهمیت رهایی از قید و بندهای دنیوی و شناخت خداوند، به تشریح نیاز به عشق و فناء در معشوق میپردازد. در نهایت، شاعر به ضرورت شربت عشق و دردی که به درک واقعی میانجامد اشاره میکند و معتقد است حقیقت و عشق در یک نقطه متصل گردیدهاند.
هوش مصنوعی: تو و معشوق یکی هستید و نمیدانم چه بگویم جز اینکه فقط به فکر درمان درد تو هستم.
هوش مصنوعی: خوش به حال آن زمان که یار (معشوق) پرده را کنار بزند و درستر باشد، به گونهای که به وضوح خود را نشان دهد و دیگر پنهان نباشد.
هوش مصنوعی: خوشا آن لحظه که فقط وجود حق باقی بماند و هیچ اثری از منیت، چه در جسم و چه در جان، باقی نماند.
هوش مصنوعی: خوشا آن لحظهای که تو روی محبوب خود را ببینی و در آن حال فقط با او یکی شوی و هیچ چیز دیگری در میانتان وجود نداشته باشد.
هوش مصنوعی: در آن لحظه، خود به خود صدایی به او گفت که از قضا و قضاوتهای خوب و بد رهایی یافته است.
هوش مصنوعی: من در این لحظه، بندهٔ تو هستم و تو را میپرستم. به هر طرف نگاه میکنم، فقط تو را میبینم و هیچ چیز دیگر را نمییابم.
هوش مصنوعی: به من توجه کن و پایدار بمان، زیرا من نیز میخواهم همیشه با تو باشم.
هوش مصنوعی: من متعلق به تو هستم و تو هم متعلق به ما هستی. چه خوب است که تو را به عنوان سخن خداوند خطاب کنیم.
هوش مصنوعی: نفس انسانی نمیفهمد که این راز را چگونه میتوان درک کرد و تنها به حسرتهایی که در این مکان دارد، دچار میشود.
هوش مصنوعی: این سخن را جز خدا کسی نمیفهمد و اگر کسی دیگر آن را بگوید، در واقع به اشتباه سخن میگوید و ناشکری کرده است.
هوش مصنوعی: من سخن خود را از شریعت و قوانین شرعی فراتر میبرم؛ تو که خدا را بشناسی، بگو و پس آن، رازها را درک کن.
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال حق و حقیقت است، در نهایت باید به یک اصل واحد و بنیادی برسد، همانطور که تنها یک نقطه در مرکز دایره وجود دارد که تمامی جوانب آن به آن نقطه مربوط میشود.
هوش مصنوعی: همه این رازها را افرادی میگویند و میجویند که در این لحظه به دنبال فهم رازها هستند.
هوش مصنوعی: هر کسی که به عمق راز و حکمتهای عطار پی ببرد، میتواند مانند او در این دنیا چهرهٔ یار (محبوب) را ببیند.
هوش مصنوعی: اگر زمانی کسی دچار درد و رنج نشود، چه زنی باشد و چه مرد، به حقیقت مردانگی نخواهد رسید.
هوش مصنوعی: برای درک این راز، باید از خود فاصله بگیری و به سوی آن حقیقت نزدیک شوی.
هوش مصنوعی: اینجا در مورد دردی صحبت میشود که به درک و فهم عمیق این راز کمک میکند. برای رسیدن به این درک، درنگ و تامل لازم است و به همین دلیل، این مسئله به طور کامل در اینجا روشن و آشکار میشود.
هوش مصنوعی: برای درک درد و مشکل خود، باید بهسرعت بهسوی آن بروی و بدان توجه کنی، زیرا دوست میتواند از دوست دیگر تو را یاری کند.
هوش مصنوعی: در این بیت گفته میشود که برای درک حقیقت و درمان درد، به جستجوی ظواهر نرو و صورتهای بیرونی را کنار بگذار؛ زیرا در نهایت خودت همان حقیقتی هستی که باید آن را دریابی.
هوش مصنوعی: این درد را بهخود بپذیر و می بخور، اما مانند منصور (حلاج که به خاطر عقایدش کشته شد) فریاد نزن.
هوش مصنوعی: در این بیت، عطار از درد و رنجی صحبت میکند که مختص مردان عارف و بزرگ است و میگوید که در این درد، باید حقیقت را از غلط تشخیص داد. او همچنین بر این نکته تأکید میکند که بر افکندن ننگ بر نام (و شخصیت) دیگران، نادرست و ناپسند است.
هوش مصنوعی: کسی که دچار درد عشق است، راز واقعی دوست را دیده و فهمیده است که حقیقت درونی مانند مغز، در ظاهری مانند پوست قرار دارد.
هوش مصنوعی: اگرچه پوست میتواند از دوست باشد، اما آیا مغز هم میتواند همانند پوست باشد؟
هوش مصنوعی: در اینجا به شخص گفته میشود که باید ظاهر (پوست) را کنار بگذارد و از او خواسته میشود که به حقایق عمیقتر و یقین واقعی توجه کند، زیرا واقعیت اصلی فراتر از ظاهر است و در عمق یقین نهفته است.
هوش مصنوعی: تو ذات و حقیقت خود را جستجو کن و باید به عمق وجود خود پی ببری، زیرا از جان و روح خود میتوانی اسرار نهفتهات را ببینی.
هوش مصنوعی: تو ذات و حقیقت اصلی هستی و آنچه که تو را احاطه کرده و در تجربهات قرار دارد، مانند پوست است. این کارگزاری دنیوی تو را در دام و قید راهی قرار داده است.
هوش مصنوعی: چرا دل سرگشته و گیج تو در اینجا گرفتار دام و تلهای شده که نمیتواند پیش برود؟
هوش مصنوعی: ای دل خمار، تا چه زمانی میخواهی دربارهٔ عشق و حال خویش صحبت کنی؟ الآن که نگاهت به معشوق پیوسته و به او وصل شدهای، دیگر نیازی به گفتن نیست.
هوش مصنوعی: به جای اینکه به دنبال شهرت و reputations باشی، بیپروا و آزاداندیش زندگی کن؛ زیرا در این دنیا، انسان مانند توپ (گوی) سرگردان است و تغییر مکان میدهد.
هوش مصنوعی: ترک کردن نام، ننگ، زهد و حواشی بیاساس را رها کن و بهجای آن، دو روز به سوی خرابات (محل نابودی و خوشگذرانی) نگاه کن.
هوش مصنوعی: خود را به حالتی مست و سرخوش درآور و مانند منصور حلاج که فریاد "انا الحق" میزد، در این میخانه باری به خدا نزدیک شو.
هوش مصنوعی: توی کوی شرابفروشان، به جمع دوستان شرابنوش خود بپیوند و در آنجا مست و آرام باش، نه در جستجوی چیزهای دیگر.
هوش مصنوعی: بنگر در اینجا به افرادی که شراب نوشیدهاند و به خاطر مستی از آن، زبانشان بند آمده و در سکوت هستند.
هوش مصنوعی: مردان بزرگ و عارف از آن شرابی که نوشیدند، آگاه شدند و به حقیقت و رازها رسیدند، اما فقط کسانی که گوش شنوا دارند و آماده دریافتاند، میتوانند به این آگاهی دست پیدا کنند.
هوش مصنوعی: منصور، که اشاره به منصور حلاج دارد، از آن شرابی که عارفان نوشیده بودند، بویی گرفت و گفت: "تمام موجودات جز من، نور هستند و من خود نور نور هستم." این بیان از ادعای او در وحدت وجود و صفات الهی حکایت میکند.
هوش مصنوعی: از آن شربت که معنای راستین حق است، به این نتیجه رسیدم که وقتی خود حق را مشاهده کردم، فهمیدم که حقیقت، خود حق است و حق خودش را به من گفته است.
هوش مصنوعی: به خاطر آن درد و رنجی که باعث قوت و قدرت عاشقان میشود، ای ساقی، به من بنوشیدنی بده که این توضیح و بیان از آن سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: از آن درد، به من زود یک جام بده تا از گذشتن از آغاز و انجام زندگی رها شوم.
هوش مصنوعی: برای من دردی از شراب انحصاری وحدت بده که بتوانم اینجا در کثرت (تنوع و تفکیک موجودات) باقی بمانم.
هوش مصنوعی: من را از درد آن خم وحدت بیفکن، تا دیگر خود را نیابم و گم شوم.
هوش مصنوعی: مرا دردی بده و بستان، و در جان من، از این بیشتر مرا نرنجان، ای دوست.
هوش مصنوعی: ساقی، سریعاً به من جامی بده تا از نام و آبرویم خلاص شوم و رهایی پیدا کنم.
هوش مصنوعی: به من جامی بده تا جان خود را قربانی کنم و غباری بر سر میدان جنگ بریزم.
هوش مصنوعی: چه جایی دارد دل وقتی که جان من صدها هزار بار هم باشد، من جانم را فدای روی تو، ای محبوب، میکنم.
هوش مصنوعی: جان در برابر تو هیچ است و وجودش در دست توست؛ به همین دلیل، فقط تو میتوانی درمان درد او را فراهم کنی.
هوش مصنوعی: من دردی دارم که فقط با نوشیدنی (جام) تو درمان میشود، پس مرا با جرعهای از جام تو مست کن تا از درد رها شوم.
هوش مصنوعی: ای درمان جانها، درد مرا درمان کن، زیرا این درد و شرح و بیانها از دل آن ناشی شده است.
هوش مصنوعی: ای درمانگر، درد من را درمان کن و به من نوشیدنی بده که نیاز و خواستهام را برآورده کند.
هوش مصنوعی: ای درمانگر دردمندان، مرا از این زندان غم رهایی بخش.
هوش مصنوعی: ای داروی درد من، تو خود چراغ دل من هستی و در این دنیا نتیجهٔ هستی من به شمار میروی.
هوش مصنوعی: ای معشوق، تو داروی دل منی، پس درمانم کن، زیرا تو آغاز و سرچشمهٔ وجود من هستی و همچنین درمانگر من در آخرین مراحل زندگیام.
هوش مصنوعی: دل را درمان کن، زیرا دل به خاطر عشق تو داغ دیده و در انتظار روزهای سخت به سر میبرد.
هوش مصنوعی: دوا کن دل را، چون دل در اینجا به دام افتاده و محبوس است و به این شکل در تاریکی و درد خود باقی مانده است.
هوش مصنوعی: دوا کن این دل بیچارهای را که مثل یک بیکس و پریشان باقی مانده است.
هوش مصنوعی: دلم را درمان کن که از درد عشق و غم تو زخمخورده و در دام تو گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: این دل گیج و حیران را درمان کن، زیرا تنها با یک لحظه وصال او میتواند آرامش پیدا کند.
هوش مصنوعی: این دل که در عشق تو گرفتار شده است، نیاز به درمان دارد تا شاید روزی بتواند چهره زیبای تو را ببیند.
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو در آتش سوزانده شده و به حالت شعلهور در آمده، پس باید درمانی برای این درد من پیدا کنی.
هوش مصنوعی: به من آرامش و درمان بده، زیرا دلام به خاطر غم به شدت در آتش است و در حال سوختن است. تو مرا در این شرایط سخت یاری کن، چون دیگر طاقتام تمام شده و همه چیز از دست رفته است.
هوش مصنوعی: ای خدا، عاشقانت را در اینجا شفا بده و تمام رازهای پنهانت را نمایان کن.
هوش مصنوعی: درد من ناشی از توست و درمانم نیز از توست. وجود من، هم جسمم و هم جانم، از توست.
هوش مصنوعی: حقیقت این است که تو هم جسم و هم جان من هستی، بنابراین چه اهمیتی دارد اگر رحمتت را به سوی من بیاوری؟
هوش مصنوعی: من هیچ عقل و هوشی ندارم و یکباره به حالت حیرت درآمدهام. ای معشوق، حجاب من خود من هستم، پس آن را از پیش من بردار تا بتوانم تو را ببینم.
هوش مصنوعی: انسان بهحدی در اسارت شکل و ظواهر مادی گرفتار شده که از دیدن معشوق واقعی خود بازمانده است.
هوش مصنوعی: از آن لحظه که ذکر «حضور» و «یاد» میکنی، به همه موجودات جهان روح میبخشی، زیرا تو به واسطهٔ نفخهٔ وجود خود، حقیقت را برای خود و دیگران نمایان کردهای.
هوش مصنوعی: تو ای راز آسمانی که از آن دم (نفخه) باخبر شدهای، نسبت به این دم (لحظه کنونی) از آن دم (حقیقی) که همه چیز را روشن کرده، آگاهتر هستی.
هوش مصنوعی: لحظهای به حقیقت درون خود نگاه کن و توجه کن که همهٔ موجودات از این لحظههای الهی مطلعاند.
هوش مصنوعی: همهٔ اجزای هستی (ذرّات) را از این دم (لحظهٔ خاص) آگاه کن که میگوید بیان خداوند بهطور مداوم در حال تکرار است.
هوش مصنوعی: به همهٔ ذرات عالم بگو که از این راز آگاه شوند که به سوی آن لحظه (دم) که در این مکان هستند، برمیگردند.
هوش مصنوعی: به همهٔ ذرات بگو که حقیقت را بشناسند، چرا که تو حق هستی و نور مطلق را درک میکنی.
هوش مصنوعی: لحظهای که عطّار صحبت میکند، فراتر از محدودههای زمانی و مکانی است و حقیقتی را بیان میکند که ذات آن فراتر از مکان و زمان است.
هوش مصنوعی: عطار در اینجا به بیان یگانگی و اتحاد با حقیقت میپردازد و میگوید که دم (نفس) او به گونهای است که مانند فرشتهای از عالم وجود فراتر است و حقیقت بزرگ و راز نهایی را بیان میکند. با گفتن «انا الحق» (من حق هستم)، او در واقع به تجربهی عمیق و وحدت وجود خود اشاره دارد.
هوش مصنوعی: عطار به وضوح بیان میکند که او حقیقت را از خداوند درک کرده است؛ بنابراین، به تو هشدار میدهد که آنچه در کلام و شنیدنش دیدهای، حقیقتی عمیقتر دارد.
هوش مصنوعی: صدای عطار در اینجا به گوش میرسد، و در اثر آن، جان و زندگی او نیز به بیان درمیآید و در واقع او به مقام سربازی و جانبازی در راه حقیقت نائل میشود.
هوش مصنوعی: دم عطّار (عطار) بیانگر الهام یا فریادی است که به او از سوی خداوند داده شده؛ او به حقیقت «من، حق هستم» اشاره میکند و این سخن را به عنوان نشانهای برای فهم و درک حقیقت به کار میبرد.
هوش مصنوعی: یک فردی پردهای را از روی حقیقت کنار زده و به واسطهی دوست، پاسخ سوالات خود را دریافت کرده است.
هوش مصنوعی: اصلاً شک ندارد که او (دوست یا معشوق) بیتردید وجود دارد، بنابراین اشکال مادی و ظاهری را ترک کرده و به تمامیت و حقیقت وجود میرسد.
هوش مصنوعی: همه معانی به یک حقیقت اشاره دارد و در این حقیقت، ذات و معنای اصلی یکی میشود.
هوش مصنوعی: مبتدیها که هنوز به دانش عمیق دست نیافتهاند، نمیتوانند اسرار عطار را درک کنند، مگر اینکه فردی باطنی و صاحب معرفت، این اسرار را برایشان بیان کند.
هوش مصنوعی: کسی که خود را سرگرم گمان و قضاوت میکند، نمیتواند به درستی آنچه را که خوب یا بد است ببیند؛ او فقط میتواند به آنچه واقعاً وجود دارد، توجه کند.
هوش مصنوعی: جمال محبوبش در اینجا واضح و نمایان است و همه به سوی زیبایی او نگاه میکنند.
هوش مصنوعی: همه انسانها جمال و زیبایی معشوق را به طور کامل مشاهده کردهاند، اما عقل و درک این زیبایی برای هیچکس آسان نیست.
هوش مصنوعی: جانان یا محبوب، تمام عشق را میشناسد و میداند که این جواهرهای پرمفهوم (منظور کلمات یا غزلها) را چطور باید بیان کرد.
هوش مصنوعی: آنچه من میگویم ناشی از عقل نیست، بلکه از عشق میآید و اینجا بیان من از عشق است.
هوش مصنوعی: کسی که عقل را درک کرده است، به حقیقت وجودی دست یافته و او عشق را به صورت عینی و واضح میبیند.
هوش مصنوعی: سخن گفتن از رازهای تقلیدی مانند حرف زدن ابر است که خود از حقیقت دور و سرگردان شده و در این گفتار به پریشانی افتاده است.
هوش مصنوعی: حقیقت از کسی که فقط به تقلید سخن میگوید، چه زمانی از دیدهٔ عیان (واقعیت) سخن خواهد گفت؟
هوش مصنوعی: حقیقتی که خود را دوست دارد به عمق وجود انسان اشاره ندارد، چرا که جلوهٔ بیرونی و ظاهری او بهتنهایی، نمایانگر عمق باطنش نیست.
هوش مصنوعی: حقیقتی که در اینجا وجود دارد، همان چیزی است که محبوب (جانان) آن را میبیند، و آن خورشید درخشان نیز در اینجا دیده میشود.
هوش مصنوعی: شخصی با درک عمیق میبیند که دوگانگی و جدایی در عالم محو شده است و او از درک این راز، سخن از هفت پرده (موانع معرفت) میگوید.
هوش مصنوعی: کس، یکی را به چهرهٔ دیگری میبیند و راز وجود او را بیان میکند؛ در واقع، حقیقت هر کس در عمق جان او نهفته است.
هوش مصنوعی: کسی که ذات و فرع را در یک چیز میبیند، در حقیقت در آن یک چیز گم شده است و تنها در یک نکتۀ واحد به وحدت و هماهنگی دست یافته است.
هوش مصنوعی: اصل و فصل یکی در اینجا از نظر طبیعت و ماهیت گم شدهاند، چرا که در عین شریعت (قانون) یکی از آنها (اصل) دیده میشود.
هوش مصنوعی: اگرچه انسان از آغاز، از وجود حقیقت آگاه شود، اما در این جهان باز هم در مقام دیدن معشوق (یار) قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: چنانچه کسی مانند من باخت را تجربه کند، بهراحتی میتواند درک کند که این داستان چگونه بیان میشود.
هوش مصنوعی: کسی که در وجود خود فنا را در بقاء نشان داده، توانسته است که مشکلات و چالشها را از زندگیاش رفع کند.
هوش مصنوعی: تمامی مشایخ (عرفا) به شیفتگی به خود و پیروانشان اهمیت میدهند، در حالی که باطن و حقیقت وجودشان (عشق و معرفت) در لایهای از ظواهر و بیرونیات (چهره و رفتار) قرار دارد.
هوش مصنوعی: همه افراد پیرامون حقیقت الهی صحبت میکنند و از رازهای عمیق سخن میگویند، اما فقط عدهای به واقعیت آن آگاهند و از آن حضرت (خداوند) خبر دارند.
هوش مصنوعی: هستند کسانی که پیوسته دربارهٔ حقیقت و رازهای آن سخن میگویند و حق را عبادت میکنند، اما در درک عمیق معانی حقیقت، خیلی از آنها غافل و ناآگاهند.
هوش مصنوعی: فرق این موضوع بسیار است، زیرا وقتی که منصور حلاج (عارف مشهور) یار باشد، وضعیت متفاوتی خواهد بود.
هوش مصنوعی: اگرچه مشایخ و بزرگان معنوی در آغاز بسیار دل (عاشق و عارف) بودند، اما شخصیتی چون بایزید از میان آنها آشکار شد.
هوش مصنوعی: جنید و شبلی از صوفیان شناختهشده و مشهور هستند، اما منصور حلاج با این مشهور بودن، اهمیت و معروفیت خاصتری دارد.
هوش مصنوعی: همه افراد در این زمان به بیان سخنان بلند و معنوی مشغول بودند، اما منصور حقیقت را به وضوح و بدون مانع ابراز کرد.
هوش مصنوعی: همه در این زمان در مورد راز صحبت کردند، اما تنها در خلوت و به صورت پنهانی این راز را بیان کردند.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم به مقام وصل و نزدیکی به حقیقت رسیدهاند، هرچند که به ظاهر به هیچ چیزی نمیرسند و ظاهری بیفایده دارند.
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم در ظاهر از راز و حقیقت سخن میگویند، اما در واقع ما تنها در سکوت و خاموشی میمانیم و چیزی نمیگوییم.
هوش مصنوعی: زمانی که از تقلید و تکرار سخن به میان میآید، ما نمیتوانیم اینجا را «صاحب راز» یا کسی که به اسرار واقعی دست یافته، بشناسیم.
هوش مصنوعی: در آن مقام خاص، انسانها هم جسم و هم جان خود را فدای عشق و معرفت میکنند و پس از این فداکاری به مقام والایی دست مییابند.
هوش مصنوعی: در آن مقام (محل حضور الهی) چه ویژگیهای مخصوصی وجود دارد و چه چیزهایی عمومی است، آنجا در نزدیکی (به خدا) چه برکات و نعمتهایی هست و چه خشم و عذابهایی ممکن است وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: اما روشن است که این سخن برای کسی که صاحب راز و معرفت باشد مناسب است، زیرا در اینجا فقط آغاز رمز و حقیقت گفته میشود.
هوش مصنوعی: تو نشان دادی که آنچه از دید همه پنهان است، فقط کسی قادر است دربارهاش سخن بگوید که او از دل و جان آگاه باشد.
هوش مصنوعی: کسی وجود دارد که میتواند این اسرار را بازگو کند، زیرا او شخصی را که در دل و جانش است، دیده و تجربهٔ دیدار با او را دارد.
هوش مصنوعی: از آن معشوق کسی که همه چیز را میداند، هیچ چیز دیگری جز چهره دوست را نمیبیند.
هوش مصنوعی: کسی که از آن حضرت (مقصود شاید رسول یا ولی است) آگاه شد، مانند ذرهای که به سوی خورشید میرود، به او نزدیک میشود.
هوش مصنوعی: هر کسی که به حقیقت آن حضرت (یکی از اولیا یا مقامهای بلند) آگاه شود، مانند من به وحدت درونی و بیرونی میرسد و به صفاتی از او دست مییابد.
هوش مصنوعی: ای دل، تو از چه چیزی بیخبری؟ نمیدانی که حتی در حالتی که وجود داری و زندهای، هنوز در حال گمانورزی و پندار هستی.
هوش مصنوعی: ای دل! تو از آن چیزی که در حقیقت هستی بیخبر هستی، در حالی که از خودت کنارهگیری کردهای و در وجودت تأمّل نمیکنی.
هوش مصنوعی: مدتی ساکت باش و بعد از آن صحبت کن، اگر تو اسیر سخن گفتن هستی.
هوش مصنوعی: لحظهای در حال مشاهده خداوند بودن، و در لحظهای دیگر از جسم و جان بهطور کامل جدا شدن.
هوش مصنوعی: همه را به عنوان یک موجود واحد بشناس، مانند آغاز کار که اگر به پایان نرسی، معطل خواهی بود و نمیتوانی به حقیقت و اتحاد برسیدی.
هوش مصنوعی: اگر بنیاد تو (اصلت) یکی است، پس جداییت (فرع) هم، در واقع، خود پایهای (اصل) دیگر است و آنچه از هم جدا بهنظر میآید، در حقیقت، وصلی است که به دلیل عدم دیدار واقعی بهچشم نمیآید.
هوش مصنوعی: گمان بر این است که از وجود تو خبری رفته، در حالی که حقیقت آن است که تو با یقین کامل مشاهده میکنی؛ محبوب تو را به این شکل زیبا کرده است.
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که انسان درک درستی از واقعیت ندارد و آنچه که در هر لحظه میبیند، معانی و مفاهیم تازهای به زندگیاش اضافه میکند. این دیدار، به ویژه از سوی محبوب (جانان) است که باعث غفلت از حقیقت میشود.
هوش مصنوعی: در اینجا، گمان و تفکر دربارهٔ تو به پایان رسیده و حقیقت وجودی تو را در این لحظه میتوان دید. جان تو، که همواره یار و همراه است، در این مکان و زمان حاضر است.
هوش مصنوعی: شک و تردید رخت بربسته و سخن تو به یقین تبدیل شده است، ظاهر تو از ابتدا تا انتها نشاندهندهی حقیقتی است.
هوش مصنوعی: گمان و خیال رفته و حالا قلب انسان در کجا قرار دارد، نه در این موضوع شادی و غم وجود دارد.
هوش مصنوعی: اکنون یقین داشته باش که گمان و تردید به پایان رسیده است، مانند منصور حلاج که با گفتن "اناالحق" به شناخت و حقیقت دست یافته است.
هوش مصنوعی: مانند منصور حلاج که گفت «من هستم حق» و به این طریق به رازهای بزرگ اشاره کرد، تو نیز باید در آوازها و کلامهای مختلف، رازها را به زبان بیاوری و بیان کنی.
هوش مصنوعی: منصور حلاج، که به خاطر گفتهاش «أنا الحق» معروف است، مانند یک نقاش که تمام جزئیات کارش را با روشنترین شکل ممکن به تصویر میکشد، باید این حقیقت (نقش وجودی) را به وضوح برای تمام ذرات عالم بیان کند.
هوش مصنوعی: همچون منصور حلاج که از حقیقت میگوید «من هستم حق»، این راز مطلق را در مورد کل هستی بگذار.
هوش مصنوعی: عطار به راستی از جانب خداوند اطلاق "أنا الحق" را بیان کرده و از حقیقت ذات الهی سخن گفته است؛ او این راز را آشکارا و بدون پوشش بیان کرده است که خدا یکی است و بر همه چیز احاطه دارد.
هوش مصنوعی: عطار، بهطور مسلم، حقیقت است و در اینجا به راز مطلق اشاره میکند که به او منتقل شده است.
هوش مصنوعی: تمامی سخنان عطّار به حقیقت است و بیتردید او میگوید "من الحق" یعنی "من حقیقت هستم"، و این سخن به وضوح بیانگر عمق و صداقت اقوال او است.
هوش مصنوعی: عطار همه گفتههایش را با دید عمیق خود بیان کرده و از تقلید و پیروی صرف از دیگران فراتر رفته است. او با دیدگاه شخصیاش به حقیقت رسیده و این بیانگر اندیشههای اصیل اوست.
هوش مصنوعی: عطار میگوید که او (اندیشمند یا عارف) از تقلید فراتر رفته و در اینجا خود را به عنوان یک انسان واقعی و منحصر به فرد مشاهده کرده است.
هوش مصنوعی: او در این مکان، یار خود را میان عاشقان پیدا کرد. در این جایگاه، عشق و محبت شدت مییابند و او در این کانون احساسات، یار خویش را دید.
هوش مصنوعی: زمانی که یار خویش را در اینجا مشاهده کرد، از شدت شوق و محبت به او، خود را ناپدید و محو او کرد.
هوش مصنوعی: زمانی که دوستی (یا یار) خویش را دید، به حالت فنا و ناپدید شدن درآمد، مانند آغاز کار که خودش نیز در فنا و نابودی قرار دارد.
هوش مصنوعی: فنا (نابودی) آغاز و پایانِ همه چیز است و در واقع فنا به معنای نابودی واقعی نزدیک است، در حالی که در عین حال بقا (پایداری) نیز وجود دارد.
هوش مصنوعی: وقتی که انسان به فنا و از بین رفتن خود پی میبرد، از وجود خود جدا میشود و در آن لحظه، معبود (خدای) واقعیاش را میبیند و به او پی میبرد.
هوش مصنوعی: زمانی که انسان در شروع راه، به واسطهٔ فنا (تنازل یا کسر خود) در درک فطرت، به وجود اصلی و حقیقت خود پی میبرد، از این موقعیت به او نزدیکی و ارتباطی ویژه داده میشود.
هوش مصنوعی: وقتی فنا در آغاز وجود نمایان شد، در پایان باقی ماندن را عیان و درک کردند، انبیا و اولیا (الگوهای معنوی) این حقیقت را مشاهده کردند و فهمیدند.
هوش مصنوعی: وقتی که فنا (نیستی) در آغاز ایجاد شد، همه چیز به دقت و روشنی در انتها معبود شد.
هوش مصنوعی: وقتی که فنای اولیه رخ میدهد و راز آن بیان میشود، اگر تو میتوانی، خود را به گونهای بررسی کن که درک کنی آن راز چیست.
هوش مصنوعی: مرگ (فنا) در واقع همان اصل بقای ابدی است، پس به این حقیقت نگاه کن که آن راز عمیق و پنهانی در آن نهفته است.
هوش مصنوعی: همه چیز در اینجا در ابتدا نابود شد و کار، بهوسیلهٔ نمود، مشخص گردید و این کار همانند چرخشی است که بر اثر پرگار ایجاد میشود.
هوش مصنوعی: هر چیزی که در این دنیا ظاهر میشود، بعد از مدتی ناپدید میگردد؛ اما نمیگویم که از ابتدا وجود نداشته و فقط به خاطر فنا به وجود آمده است.
هوش مصنوعی: هر چیزی در این دو جهان (دو عالم) جز خداوند (اللّه) فانی و نابود میشود. به این معنا که فقط وجود خداوند باقی میماند و بس.
هوش مصنوعی: من فنا را میدانم، اما تنها چیز باقیمانده خداست. پس از دست ساقی، جام فنا را بنوشید.
هوش مصنوعی: وقتی که جان تو از وجود آن ذات (خدا) تجلی کرده باشد، تمام ذرات هستی به سوی فنا میروند و در واقع به این صورت به ظهور میرسند.
هوش مصنوعی: اگر به یقین گرایش داشته باشی، هرگز نمیتوانی گمان و شک را در مورد وجود خودت احساس کنی.
هوش مصنوعی: برای دستیابی به یقین، باید به آن توجه کنی و به فراسوی پردههای پوشاننده حقیقت نگاهی بیندازی تا زیبایی و روشنی آن را ببینی.
هوش مصنوعی: یقین به تو اجازه میدهد که محبوب را ببینی و به تو میگوید که تمام رازهای او با تو در میان است.
هوش مصنوعی: هر کسی که با یقین و اعتماد همراه باشد، به دلش در حقیقت دو جهانی (دنیا و آخرت) گشوده میشود.
هوش مصنوعی: هر کسی که به یقین و ایمان قوی دست یابد، در زمانی جمال و زیبایی معشوق خود را به وضوح میبیند.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به راز وجود پی ببری، ابتدا باید یقین را بشناسی؛ زیرا با یقین، تمام حقیقت را به روشنی مشاهده خواهی کرد.
هوش مصنوعی: حقیقت وجود تو همان وجود خداوند است و تو در مشاهدهات باید بگویی «او همان خداست».
هوش مصنوعی: تو در اینجا، در دنیا، مقام و جایگاه بلندی داری، پس چرا به آب و خاک این عالم وابستهای و در آن غرق شدهای؟
هوش مصنوعی: معانی را مانند عطّار طنینانداز کن و از دنیای مادی (آب و خاک) دل بکن و به فراتر از آن بنگر.
هوش مصنوعی: عطار در حقیقت شناسی و معنویات، از اعماق دانش و حقیقت، به زیبایی درهای شریعت را میگشاید و به دیگران راهنمایی میکند.
هوش مصنوعی: در وجود تو محمد (ص)، فرستاده خدا، مانند دست خداوند نمایان است و از این رو، وجود تو هم حقیقت الهی را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: از دیدگاه خداوند، تو اسرار زیادی را میدانی و مانند هزاران نافهٔ تاتاری، بوی خوش و معطر هستی.
هوش مصنوعی: عالم به خاطر وجود تو، پر از عطر و خوشبو است، چون وقتی حق حضور پیدا میکند، حقیقت نیز همواره با تو خواهد بود.
هوش مصنوعی: تو با هر بار تازهای که بر عالم میگشایی و درهای جدیدی میگشایی، حقیقت را بر سر راه هدایتکننده (رهبر) نازل میکنی.
هوش مصنوعی: همه سالکانی که در راه تو هستند، خواهان تمام تو هستند و تمامی واصلان (کسانی که به حقیقت رسیدهاند) از جان تو دوست دارند.
هوش مصنوعی: تو تنها کسی هستی که در این زمانه به حقیقت و وصال رسیدهای و هدف و آرزوی تو به درستی نشانهگیری شده است.
هوش مصنوعی: تو دارای کمال معنی و قدرت تقوی هستی و با این قدرت، نشانهی هدف را به خوبی نشانهگیری میکنی و به آن میزنی.
هوش مصنوعی: به قدری با شور و حرارت به سمت یار میروی که در این راه رازهای پنهان را مانند مروارید پراکنده میکنی.
هوش مصنوعی: حقیقت وصال معشوق را دوباره به دست آوردی و به سوی نزدیکی او شتابان رفتی.
هوش مصنوعی: چنان که دلدار (محبوب) نمایان شد و چهرهاش را به روشنی نشان داد، حقیقتی واقعی را از هر طرف مشاهده کردی.
هوش مصنوعی: شکها و تردیدها در آغاز کار از یقین و ایمان به حقیقت نشأت میگیرد، و در اینجا تنها دلنگریستن به محبوب میتواند تو را به درک و شناخت او برساند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.