مگر شبلی چو شمعی سر بسر سوز
به راهِ بادیه می‌رفت یک روز
جوانی دید همچون شمعِ مجلس
به‌دست آورده شاخی چند نرگس
قصَب بر سر یکی نعلین در پای
خرامان با لباسی مجلس‌آرای
قدم می‌زد به زیبایی و نازی
چو کبکی کاو بوَد ایمن ز باز‌ی
بر او رفت شبلی از سر مهر
بدو گفت ای جوان‌ِ مشتری‌چهر
چنین گرم از کجا رفتی چنین شاد؟
جوان ماه‌رو گفتش ز بغداد
برون رفتم از آنجا صبحگاهی
کنون در پیش دارم سخت راهی
دو ساعت بود از بُنگاه رفته
برآمد پنج روز از راه رفته
چو شد القصّه شبلی تا حرمگاه
یکی را دید مست افتاده در راه
سته گشته ضعیف و ناتوان هم
دلش رفته ز دست و بیمِ جان هم
حکایت کرد شبلی نزد یاران
که چون دید او مرا آهسته نالان
مرا از پیشِ کعبه داد آواز
که ای بوبکر می‌دانی مرا باز؟
من آن نازک‌تن‌ِ تازه‌جوانم
که دیدی در فلان جایی چنانم
مرا با صد هزاران ناز و اعزاز
به پیش خویش خواند و کرد دَر باز
به‌هر ساعت مرا گنجی دگر داد
به‌هر دم آنچه جستم بیشتر داد
کنون چون آمدم با خود به‌یکبار
بگردانید بر فرقم چو پرگار
دلم خون کرد و آتش در من انداخت
ز صحن گلشنم در گلخن انداخت
به بیماری و فقرم مبتلا کرد
ز گردونم به‌یک ساعت جدا کرد
نه دل ماند و نه دنیا و نه دینم
چنین که‌امروز می‌بینی چنینم
ازو پرسید شبلی کای جوانمرد
چنین کت امر می‌آید چنان گرد
جوابش داد کای شیخ یگانه
که‌را این برگ باشد جاودانه؟
نمی‌دانم من‌ِ مست این معمّا
که می‌گوید تو باشی جمله یا ما
ازان می‌سوزم و زان می‌گدازم
که مویی در نمی‌گنجد چه سازم
تو خود در پیشِ چشم خود نشستی
ز پیش چشم خود برخیز و رستی
فرستادند بهرِ سودت اینجا
ندیدم سود جز نابودت اینجا
چو بهره از همه چیزیت هیچ است
همه قسمت ز چندین پیچ‌پیچ است
اگر تو ره روی عمری بسوزی
که جز هیچت نخواهد بود روزی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شبلی در بادیه با جوانی زیبا و خوش‌لباس برخورد می‌کند که به نظر شاد و خرم می‌آید. جوان می‌گوید از بغداد به سفر آمده و روزها را می‌پیماید. بعد از آن، شبلی جوانی را در حال ناتوانی می‌بیند که از زندگی و مال و نعمت خود ناله می‌کند و از غم دنیا و فقرش شکایت می‌کند. جوان با حیرت از این حال و روز، به شبلی می‌گوید که او نیز درگیر معماهای زندگی است و نمی‌داند چطور خود را از غم و اندوه رها کند. پیام این حکایت در واقع هشدار درباره ناپایداری دنیا و بی‌فایده بودن دنبال کردن آن چیزهایی است که در نهایت هیچ سودی به همراه ندارند.
هوش مصنوعی: شبلی روزی به‌تنهایی و همچون شمعی که می‌سوزد، در بیابان در حال حرکت بود.
هوش مصنوعی: شبلی در بادیه جوانی را دید که مانند شمعی درخشان و زیباست و در دستش چند شاخه نرگس (گل) دارد.
هوش مصنوعی: جوانی با نعلینی بر پای، به زیبایی و ناز راه می‌رود و لباسی زینتی به تن دارد که او را در مجلس زیباتر می‌کند.
هوش مصنوعی: جوانی با زیبایی و ناز حرکت می‌کرد که مانند کبوتر، از خطر شکارچیان در امان بود.
هوش مصنوعی: شبلی با محبت به آن جوان نزدیک شد و به او گفت ای جوان زیبا و محبوب.
هوش مصنوعی: شبلی از جوانی که چهره‌اش به ماه می‌ماند می‌پرسد که چگونه با این حال شاد و پرانرژی هستی؟ جوان پاسخ می‌دهد که از بغداد آمده است.
هوش مصنوعی: من از آن مکان در صبح خارج شدم و اکنون مسیر طولانی و دشواری را در پیش رو دارم.
هوش مصنوعی: دو ساعت از مکانی که نشسته بود خارج شده، و اکنون پنج روز است که در مسیر حرکت کرده است.
هوش مصنوعی: شبلی که در سفر است، در مسیر به حرمگاه، جوانی مست و بی‌هوش را می‌بیند که در راه افتاده است.
هوش مصنوعی: جوانی که در بیابان افتاده بود، ضعیف و ناتوان شده و دلش از دست رفته است و نگران جان خود است.
هوش مصنوعی: شبلی به دوستانش گفت که زمانی که آن جوان را دید، او را در حالی یافت که به آرامی ناله می‌کرد.
هوش مصنوعی: در برابر کعبه، صدایی به من گفت که ای بوبکر، آیا مرا می‌شناسی؟
هوش مصنوعی: من آن جوان خوش‌هیکل و زیبایی هستم که در فلان مکان به این شکل دیدی.
هوش مصنوعی: او (جوان نازک‌تن) را به خاطر زیبایی و مقامش با احترام و محبت بسیار دعوت کرد و در را به رویش باز گذاشت.
هوش مصنوعی: هر زمان که من به حضور او رفتم، گنجی جدید به من عطا کرد و در هر لحظه چیزی بیشتر از آنچه که می‌خواستم به من بخشید.
هوش مصنوعی: اکنون که به یک‌باره به این نتیجه رسیدم، مانند یک پرگار، دور سرم بچرخم و خود را بررسی کنم.
هوش مصنوعی: دل من را غمگین و ناراحت کرد و آتش عشق را در وجودم افروخت، به‌طوری‌که از باغ بهشت، در مکانی تاریک و بی‌خبر از شادابی کشاند.
هوش مصنوعی: آسمان به یک لحظه من را به بیماری و فقر گرفتار کرد و به همین سرعت از من جدا شد.
هوش مصنوعی: امروز آنچنان حال و وضعی دارم که نه محبت (دل)، نه دنیا و نعمت‌های آن، و نه دین و ایمانم باقی مانده است.
هوش مصنوعی: شبلی از جوانمردی می‌پرسد که چرا او چنین دستوری را دریافت کرده و چرا به این وضعیت دچار شده است.
هوش مصنوعی: جوان به شبلی پاسخ می‌دهد که ای شیخ بی‌نظیر، این برگ (یعنی وجود یا زندگی) برای چه کسی می‌تواند جاودانه باشد؟
هوش مصنوعی: من این معما را نمی‌فهمم که او (شخصی که با جوان صحبت می‌کند) می‌گوید آیا تو باید همه باشی یا ما باید باشیم.
هوش مصنوعی: من از این شراب می‌سوزم و از آن شمع (عشق) گدازانم، زیرا که نمی‌توانم در این حالتی که دارم حتی به اندازه‌ی یک مو چیزی را درک کنم، حالا چه باید بکنم؟
هوش مصنوعی: تو خود در برابر چشمان خود قرار داری، بنابراین از سر راه خود کنار برو و آزاد شو.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر بیان می‌کند که به خاطر به دست آوردن نفع و سود، او را به اینجا فرستاده‌اند، اما او در این مکان هیچ سودی جز زیان و نابودی نمی‌بیند.
هوش مصنوعی: چون بهره‌ای از تمام چیزها نداری، پس تمام قسمت‌ها و مشکلاتی که در زندگی با آنها روبه‌رو می‌شوی، بی‌فایده و بی‌معنی‌اند.
هوش مصنوعی: اگر تو عمری را در راهی بگذرانی که در نهایت هیچ چیزی جز پوچی نصیبت نخواهد شد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.