قمر گفتا که من در عشق خورشید
جهان پُر نور خواهم کرد جاوید
بدو گفتند اگر هستی درین راست
شبانروزی بتگ میبایدت خاست
که تا در وی رسی و چون رسیدی
درو فانی شوی در ناپدیدی
بسوزی آن زمان تحت الشُعاعش
وجودت خفض گردد زارتفاعش
چو ازتحت الشعاع آئی پدیدار
شود خلقی جمالت را خریدار
بانگشتت بیکدیگر نمایند
بدیدارت نظرها برگشایند
چه افتادست تا نوری بیک بار
ز پیش نور میآید پدیدار
یکی سرگشته فانی گشته بی باک
هویدا شد ز جرم باقی خاک
یکی خود سوخته تحت الشعاعی
وصالی یافت بعد از انقطاعی
شب دو گفته با چندان جمالش
مدد گیرد ز نقصان هلالش
چو این شب خویش آراید یقینست
بدو کس ننگرد کو خویش بینست
ولی هر گه که بینی چون خلالش
درو بینند یعنی در هلالش
تو تا هستی خود در پیش داری
بلای جاودان با خویش داری
ز چرک شرکت آنگه دل بگیرد
که دل در بیخودی منزل بگیرد
زشیر شرک اگر خویت شود باز
بلوغت افتد از توحید آغاز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ماه ادعا میکند که از عشق خورشید جهان را روشن خواهد کرد و به او پاسخ میدهند که باید به خورشید برسد و زیر پرتو او بسوزد و ناپدید شود تا دوباره چون هلال نو آشکار گردد و دیدهها را به خود بکشد. عطار از این تمثیل نجومی نتیجه میگیرد که کمال از دل فنا و کاستی پدید میآید و خودنمایی، مانند ماه تمامِ خودآرا، از ارزش آدمی میکاهد. در پایان میگوید تا انسان خود را میبیند گرفتار بلاست و رهایی از شرک و رسیدن به توحید تنها با بیخودی ممکن است.
هوش مصنوعی: ماه گفت که من از عشق خورشید، جهان را برای همیشه پر از نور خواهم کرد.
هوش مصنوعی: به او گفتند اگر در این ادعا راستگویی، باید شبانهروز شتابان و دوان به راه بیفتی.
هوش مصنوعی: تا به خورشید برسی و چون به او رسیدی، در او فانی و ناپیدا شوی (همان حالتی که ماه در کنار خورشید دیده نمیشود).
هوش مصنوعی: در آن هنگام زیر پرتو خورشید میسوزی و ناپدید میشوی و هستیات از بلندی به پستی میافتد.
هوش مصنوعی: وقتی از زیر پرتو خورشید بیرون آمدی و آشکار شدی، مردم بسیاری خواهان و شیفتهٔ زیباییات میشوند.
هوش مصنوعی: مردم با انگشت تو را به یکدیگر نشان میدهند و چشمها را برای دیدنت میگشایند (چنانکه هلال نو را نشان میدهند).
هوش مصنوعی: چه روی داده است که ناگهان نوری از کنار و پیشگاه نور خورشید آشکار میشود؟
هوش مصنوعی: سرگشتهای که فانی شده و از خود گذشته و بیپروا گشته بود، دوباره از پیکرِ مانده و تیرهٔ خود آشکار شد؛ یعنی پس از فنا، بقا یافت.
هوش مصنوعی: کسی که زیر پرتو خورشید خود را سوزانده بود، پس از جدایی و بریدگی به وصال رسید.
هوش مصنوعی: ماه شب چهاردهم با آن همه زیبایی، کمال خود را از کاستی و باریکی هلالش گرفته است؛ یعنی کمال از دل نقصان و فنا پدید میآید.
هوش مصنوعی: وقتی ماه تمام خود را میآراید و جلوه میفروشد، یقیناً کسی با شوق به او نمینگرد، چون خودبین شده است.
هوش مصنوعی: اما هرگاه او را باریک مانند خلال ببینی، مردم به او، یعنی به هلالش، چشم میدوزند؛ فروتنی و کاستی مایهٔ دیده شدن است.
هوش مصنوعی: تا وقتی هستیِ خود را پیش چشم داری و به خود مینگری، رنج و بلای همیشگی را با خود همراه داری.
هوش مصنوعی: دل تنها هنگامی از پلیدیِ شرک بیزار و پاک میشود که در بیخودی و رهایی از خویش منزل کند.
هوش مصنوعی: اگر سرشتت از شیرِ شرک گرفته شود، یعنی از آن بازداشته و رها شوی، بلوغ و کمال تو از توحید آغاز میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.