هر دل که ز عشق بی نشان رفت
در پردهٔ نیستی نهان رفت
از هستی خویش پاک بگریز
کین راه به نیستی توان رفت
تا تو نکنی ز خود کرانه
کی بتوانی ازین میان رفت
صد گنج میان جان کسی یافت
کین بادیه از میان جان رفت
راهی که به عمرها توان رفت
مرد ره او به یک زمان رفت
هان ای دل خفته عمر بگذشت
تا کی خسبی که کاروان رفت
ای جان و جهان چه مینشینی
برخیز که جان شد و جهان رفت
از جملهٔ نیستان این راه
آن برد سبق که بی نشان رفت
چون نیستی از زمین توان برد
کی هست توان بر آسمان رفت
محتاج به دانهٔ زمین بود
مرغی که ز شاخ لامکان رفت
عطار چو ذوق نیستی یافت
از هستی خویش بر کران رفت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ فنا و نیستی در راه عشق است و میگوید تنها کسی که از خودی خویش بگذرد و بینام و نشان شود، راه را میپیماید و گنج درون را مییابد. شاعر دل غافل را از خواب بیدار میکند و هشدار میدهد که عمر و کاروان گذشته است. در پایان عطار از خود میگوید که با چشیدن ذوق نیستی از هستی خویش کناره گرفت.
هوش مصنوعی: هر دلی که در راه عشق از خود بینام و نشان شد، در پردهٔ نیستی و فنا پنهان گشت.
هوش مصنوعی: از هستی و خودی خود بهتمامی بگریز، زیرا این راه عشق را تنها با نیستی و فنا میتوان پیمود.
هوش مصنوعی: تا وقتی از خودت کناره نگیری و خود را رها نکنی، چگونه میتوانی از این میانه و از این بند بیرون بروی؟
هوش مصنوعی: کسی صد گنج در درون جان خود یافت که این بیابان سلوک را از جان و دل و با تمام وجود پیمود.
هوش مصنوعی: راهی را که دیگران در طول عمرها میپیمایند، مرد راستین این راه در یک لحظه پیمود.
هوش مصنوعی: آگاه باش ای دل غافل و خفته که عمر گذشت؛ تا کی میخوابی، کاروان رفته است و تو جا ماندهای.
هوش مصنوعی: ای عزیزی که چون جان و جهانی، چرا نشستهای؟ برخیز که جان و جهان و فرصت عمر از دست رفت.
هوش مصنوعی: از میان همهٔ کسانی که در این راه نیست و فانی شدند، آن کس پیشی گرفت که کاملاً بینام و نشان رفت.
هوش مصنوعی: چون از زمین تنها نیستی را میتوان با خود برد، چگونه کسی با هستی و خودی خود میتواند به آسمان برود؟ یعنی صعود تنها با فنا ممکن است.
هوش مصنوعی: مرغ جان که از شاخسار عالم بیمکان فرود آمد، نیازمند دانهٔ زمین و روزی دنیا شد؛ اشاره به گرفتاری روح در جهان خاکی.
هوش مصنوعی: عطار چون لذت نیستی و فنا را چشید، از هستی خویش کناره گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
طوفان درم بر آسمان رفت
در شیربها سخن به جان رفت
ساقی، به غم تو عقل و جان رفت
می ده، که تکلف از میان رفت
شد تاب و توانم اندر این راه
من هم بروم، اگر توان رفت
تا شد رخ و زلفت از نظر دور
[...]
کافسوس که تن بماند و جان رفت
از دل صبر و ز تن توان رفت
عشقت چو به قصد عقل و جان رفت
دل هم به غلط در آن میان رفت
دل برد گمان که آن دهان نیست
یک ذره بدید و در گمان رفت
جز حسن تو را چو هست آنی
[...]
گر یار به سوی دیگران رفت
سوی دگر نمیتوان رفت
فریاد که مدعی ز پیشم
با قاصد یار، همزمان رفت
نشناخت ز مستیاش همانا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.