نریمان از آن پس چو یک مه نشست
هر آنچ آمدش گنج خاقان به دست
به سالار شهر کجا برشمرد
بنه نیز هرچ آن نشایست برد
بدو گفت چون عمم آید فراز
همیدون بدو پاک بسپار باز
وز آنجا دو هفته بیابان و دشت
سپرد و ز مرز کجا برگذشت
به شهر فغنشور شد با سپاه
بزد خیمه گردش هم از گرد راه
فرستوه شاه فغنشور بود
کز اختر به شاهیش منشور بود
بفرمود پیکار و بر باره شد
همه شهر با او به نظاره شد
نریمان همان روز در مرغزار
همی گشت بر گرد لشکر سوار
چو پیل دونده یکی گاو میش
همی تاخت خیلی درافکنده پیش
چپ و راست حمله برآراسته
همه باره زو خنده برخاسته
نریمان چو دیدش پس از اسپ جست
سُروهاش بگرفت هر دو به دست
به یک زور گردنش برتافت تفت
سرش را بکند و بیفکند و رفت
شد از بیم بر چشم شه تیره هور
به دل گفت با این که شورد به زور
بشد جان جرماس و جنگی قلا
چرا من شوم خیره پیش بلا
چو تازه گل روز پژمرده شد
چراغ سپهر از پس پرده شد
بسازید صد تخت زیبا ز گنج
ز دینار چین بدره پنجاه و پنج
ستاره سراپردهٔ زرّبفت
به برگستوان و زره پیل هفت
چهل خیمه ساده ز چرم پلنگ
ستاره ده از دیبهٔ رنگ رنگ
هزار اشتر از بختی و جنگلی
دو صد اسپ تاتاری و جزغلی
صد از ریْدگ ترک و دلبر کنیز
سلیح و طرایف ز هر گونه چیز
چو خورشید بر شیر بنهاد گاه
میان پیشش اندر به خم کرد ماه
همه برد پیش نریمان گرد
به مهر آفرین کرد و بر وی شمرد
بدو گفت ما پیش تو بندهایم
کِه و مِه دل از مهرت آکندهایم
به شهر اندرون هر چه خواهد سپاه
به داد و ستد برگشاد است راه
از آغاز کن کار فغفور راست
پس آنگه ز ما هرچه خواهی تراست
سپهبد پسندید و بگشاد چهر
بپیوست با او به یک جای مهر
به بزم و به نخچیر و چوگان و گوی
زمانی نبودی جدا هیچ ازوی
چنین گفت یک شب فرستوه شاه
که دارم یکی خوب نخچیرگاه
کُه و دشتش آهو گله به گله
همان یال پرورده گور یله
گوزنان و غُرمان شده تیز دن
به شورش درون شیر با کرگدن
چو فردا شود چاک روز آشکار
سزد گر بدان جای جویی شکار
می و بزم و نخچیر در هم زنیم
دمادم نبید دمادم زنیم
به هر باده زآغاز شب تا به بن
از آن دشت نخچیرشان بُد سخن
ببودند مست و بخفتند شاد
به آرامگه جمله تا بامداد
چو از دیدهٔ روز پالود خواب
درنگ شب قیرگون شد شتاب
پگه دشت نخچیر برداشتند
ز گردون مه گرد بگذاشتند
خزان بد گه برگ ریزان رزان
جهان سبز بیرم به زردی رزان
ز در و گهر تاک رشته نمای
زمین زر گداز و هوا سیم سای
سرِ کُه سپید و رخ دشت زرد
خم باده لعل آبدان لاژورد
رسیده به جای سمن بادرنگ
سترده ز چهر سمن باد رنگ
کلنگان ز پر ساخته دستبند
خروشان زده صف در ابر بلند
شکاری برآمد ز بالا و زیر
صف غُرم و آهو بد و گرگ و شیر
ز شاخ گوزنان رمه در رمه
زمین بیشهای گشته عاجین همه
ز باران هوا همچو ابر بهار
ز خون تذروان زمین لاله زار
دمان یوز بازان بر آهو بره
نگون ساخته چرخ بر کودره
به ناورد هر جای خرگوش و سگ
ستوران به خوی غرقه مانده ز تگ
گرفته سوی کبک شاهین شتاب
ز خون کرده چنگل عقیقین عقاب
فتاده غَوِ طبل طغری در ابر
گریزان ز گرد سواران هژبر
ز کُه دیدهبان نعره برداشته
کمین آوران گوش بفراشته
چو گردی شده یوز کش در نبرد
بود ترگ زرین و خفتانش زرد
همه زرد خفتانش در رزمگاه
ز خون گشته پر نقطهای سیاه
نهاده بر آهو سیه گوش چشم
جهان چون درخش از کمینگه به خشم
سر گوش قیرین چو نوک قلم
نشان پیاش بر زمین چون درم
سپهدار در حمله بر شیر و کرگ
به پیکان همی ریخت الماس مرگ
گه افکند نخچیر بر دشت و راغ
گهی زد به غالوک در میغ ماغ
سر گور بود از کمندش به دام
دل شیر شمشیر او را نیام
بیفکند شش کرگ و جنگی دو شیر
دل تشنه هامون ز خون کرد سیر
نشستند از آن پس میان فَرَزْد
همی برگرفتند کار از مَیَزْد
به زیر آب و زافراز بارنده برگ
میانشان سرِ شیر و دندان کرگ
به کف جام و در گوش بانگ رباب
بر آتش سرین گوزنان کباب
همان جا که مرز فرستوه بود
دزی جای دزدان نستوه بود
دزی سرش بر اوج رخشنده مهر
ره پر خمش نردبان سپهر
ز بالاش گفتی که در ژرف چاه
فلک چشمه و چشم ماهیست ماه
به سالی شدی مرغ از او بر فراز
به ماهی رسیدی از او زیر باز
نریمان بپرسید کاین دز کراست
فرستوه گفت ای رذ راه راست
یکی دزد رهدار با مرد شست
درین دز بر این کوه دارد نشست
ز گاوان و از گوسفندان همه
ز شهرم ربودهست چندین رمه
زمان تا زمان کاروانها برد
پیی جز به تاراج و خون نسپرد
بر این کوه ره نیست از پیش و پس
همین یک تنه راه تنگست و بس
همه ساله خیلی برین کوهسار
نشینند و ندهند کس را گذار
سپهدار گفتا رهانمت ازین
کنم راست این کوه و دز با زمین
کمین را دو صد گرد سرکش بخواند
به بیغولها در نهان درنشاند
ز هر گوشهای گفت دارید گوش
چو من زین سرِ کُه بر آرم خروش
شما سر همه سوی بالا نهید
مترسید از راست وز چپ دهید
همان گه بپوشید خفتان کین
ز بالا قبا کرده زربفت چین
به دستار شاره بپوشید ترگ
نهان زیر در گرز بارنده مرگ
بیآمد چو شد تنگ با تیغ کوه
زدند از برش بانگ تند آن گروه
کزاین سان براین کُه چه پویی دلیر
مگر هستی از سرت یک باره سیر
برین رای تو چیز دزدیدنست
و یا رای این کوه و دز دیدنست
چنین گفت کز دشت نخچیرگاه
به سالارتان نامه دارم ز شاه
از آن شاره سربند و چینی قبای
نهانش نیاورد کس را به جای
چو آمد بر تیغ کهسار و برز
بزد نعرهای تند و بفراخت گرز
سپه یکسر آواش بشناختند
خروشان سوی تیغِ کُه تاختند
ز دز نیز دزدان همه پیش باز
دویدند و پیوست رزمی دراز
ز تف تبر وآتش تیغ و تاب
برون تاخت از خاره آهن چو آب
چنان هر کمر جوی خون درگرفت
که کُه چادر لعل در سر گرفت
بر آن راهداران چو شد کار تنگ
برفتند در دز گریزان ز جنگ
سپه صف زد از گرد دز چار سو
دل مهر و مه رزم کرد آرزو
ز پیکان کین آتش انگیختند
به هر جای لاتو در آویختند
هوا گشت زنبورخانه ز تیر
شد از سنگ باران رخ خور چو قیر
همی جنگ عراده از هر کران
ببارید بر مغز سنگ گران
همان ابر کُه بار پیکار ساز
که بارانش از زیر بُد بر فراز
درختیست گفتی روان قلعه کن
از آهن ورا برگ و شاخ از رسن
براو آشیان کرده مرغان جنگ
چه مرغان کشان مرگ منقار و چنگ
هرآن مرغ کز وی به پرواز شد
ز زخمش سر کوه پر ماز شد
بن باره سر تا سر آهون زدند
نگون باره بر روی هامون زدند
به رخنه سپه سر نهادند زود
ز دزدان بکشتند هر کس که بود
به سالار دزدان چو بشتافتند
به کنجیش در خانهای یافتند
تنی ده ز یارانش با او به هم
به دشنه دریدند دل در شکم
نریمان یل هرچه چیزی شگفت
در آن دز بُد از خواسته برگرفت
دز آن گه فرستوه را داد باز
کشیدند زی شهر با کام و ناز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: نریمان به شهر فغنشور میرود و در آنجا با شهریار و سپاهش دیدار میکند. او دستور جنگ میدهد و مانند پلنگی بر سواران حمله میکند. در این میان نریمان به شکار میرود و با یارانش در دشت نخچیر به بزم و شادمانی میپردازند. سپس آنها با دزدی روبهرو میشوند که رمهها را میدزدد، و نریمان تصمیم میگیرد که این دزد را از بین ببرد. در نبردی سخت، نریمان و یارانش بر دزدان غلبه کرده و آنان را شکست میدهند و پس از این پیروزی به شهر باز میگردند.
هوش مصنوعی: نریمان پس از آن یک ماه در آنجا ماند و همهٔ گنج خاقان را که به دستش افتاده بود گرد آورد.
هوش مصنوعی: آن گنج و نیز بار و بُنهای را که بردنش ممکن نبود، شمرده به فرماندار شهر کجا سپرد.
هوش مصنوعی: به او گفت: هرگاه عمویم (گرشاسپ) به اینجا رسید، همهٔ اینها را بیکموکاست به او تحویل بده.
هوش مصنوعی: سپس دو هفته بیابان و دشت را پیمود و از مرز سرزمین کجا گذشت.
هوش مصنوعی: با سپاهش به شهر فغنشور رسید و همانطور که از راه رسیده بود، گرداگرد شهر خیمه زد.
هوش مصنوعی: پادشاه فغنشور فرستوه نام داشت که گویی بخت و ستاره فرمان شاهیاش را داده بود.
هوش مصنوعی: فرستوه فرمان جنگ داد و خود بر بارو رفت و همهٔ مردم شهر برای تماشا با او بالا رفتند.
هوش مصنوعی: نریمان همان روز سواره در چمنزار پیرامون لشکرش گشت میزد.
هوش مصنوعی: گاومیشی مانند فیلی که میدود، تاخت میآورد و گروهی از مردم را پیش خود میراند و بر زمین میافکند.
هوش مصنوعی: گاومیش به چپ و راست حمله میکرد و از تماشای آن، خنده از سراسر بارو برخاسته بود.
هوش مصنوعی: نریمان چون آن را دید از اسب پایین پرید و هر دو شاخ گاومیش را با دست گرفت.
هوش مصنوعی: با یک زور گردنش را بهسرعت پیچاند، سرش را کند و به زمین انداخت و رفت.
هوش مصنوعی: از ترس، خورشید در چشم شاه تیره شد و با خود گفت: چه کسی میتواند با چنین زورمندی بجنگد؟
هوش مصنوعی: جرماس و قلای جنگاور جان باختند؛ چرا من بیهوده خود را به دست بلا بسپارم؟
هوش مصنوعی: چون روز مانند گل تازه پژمرد و خورشید پشت پرده رفت، یعنی شب فرا رسید.
هوش مصنوعی: شاه از گنجینه صد تخت زیبا و پنجاهوپنج کیسه دینار چینی آماده کرد.
هوش مصنوعی: سایبان و سراپردهای زربافت و هفت فیل با برگستوان و زره نیز فراهم کرد.
هوش مصنوعی: چهل خیمهٔ ساده از پوست پلنگ و ده سایبان از دیبای رنگارنگ هم افزود.
هوش مصنوعی: هزار شتر بختی و جنگلی و دویست اسب تاتاری و جزغلی آماده ساخت.
هوش مصنوعی: صد غلام جوان ترک و کنیز دلربا، همراه با سلاح و هدیههای نفیس از هر گونه فراهم کرد.
هوش مصنوعی: چون خورشید بر برج شیر برآمد و ماه در برابرش کمر خم کرد، یعنی صبح شد.
هوش مصنوعی: شاه همهٔ این هدیهها را نزد نریمان دلاور برد، با مهر بر او آفرین گفت و هدیهها را برایش برشمرد.
هوش مصنوعی: به او گفت: ما بندهٔ توییم و کوچک و بزرگ ما دلی پر از مهر تو داریم.
هوش مصنوعی: هرچه سپاهت در شهر نیاز دارد، راه خرید و فروش برایش باز است.
هوش مصنوعی: نخست کار فغفور را سامان بده و پس از آن هرچه از ما بخواهی از آنِ توست.
هوش مصنوعی: سپهبد (نریمان) سخن او را پسندید و چهرهاش گشاده شد و با او دوستی و پیوند یکدلی بست.
هوش مصنوعی: در بزم و شکار و بازی چوگان، هیچ زمانی از او جدا نمیشد.
هوش مصنوعی: یک شب فرستوهشاه به او گفت: من شکارگاهی بسیار خوب دارم.
هوش مصنوعی: در کوه و دشت آن، گلهگله آهو هست و گورخرهای فربه و پُریال نیز آزاد میچرند.
هوش مصنوعی: گوزنها و قوچهای کوهی تیزپو در آن میدوند و شیر و کرگدن نیز در جنبوجوشاند.
هوش مصنوعی: فردا که سپیدهٔ روز آشکار شود، شایسته است که در آنجا به شکار بروی.
هوش مصنوعی: شراب و بزم و شکار را با هم درآمیزیم و پیاپی باده بنوشیم.
هوش مصنوعی: با هر جام، از آغاز شب تا پایان آن، سخنشان دربارهٔ آن دشت شکار بود.
هوش مصنوعی: همگی مست شدند و شادمان در خوابگاه خود تا بامداد خوابیدند.
هوش مصنوعی: چون خواب از چشم روز بیرون رفت و صبح شد، شب سیاه که درنگ کرده بود شتابان گریخت.
هوش مصنوعی: صبح زود رهسپار دشت شکار شدند و گرد سپاهشان از آسمان ماه هم بالاتر رفت.
هوش مصنوعی: پاییز و هنگام برگریزان تاکستانها بود و جامهٔ سبز جهان به رنگ زرد درآمده بود.
هوش مصنوعی: تاکها خوشههایی چون رشتههای مروارید و گوهر نشان میدادند؛ زمین از برگهای زرد گویی زر گداخته بود و هوا سیمگون و سرد.
هوش مصنوعی: سر کوهها از برف سپید و چهرهٔ دشت زرد شده بود؛ خمهای باده سرخ چون لعل و آبگیرها کبود چون لاجورد بودند.
هوش مصنوعی: به جای گل یاسمن، بادرنگ (ترنج) رسیده بود و باد پاییزی رنگ را از چهرهٔ یاسمن زدوده بود.
هوش مصنوعی: کلنگها با بالهایشان حلقهای چون دستبند ساخته و خروشان در ابرهای بلند صف کشیده بودند.
هوش مصنوعی: از بلندی و پستی، شکار برخاست: صفهایی از قوچ کوهی و آهو و گرگ و شیر.
هوش مصنوعی: از شاخ گوزنهایی که گلهگله بودند، زمین سراسر مانند بیشهای از عاج شده بود.
هوش مصنوعی: هوا از بارش (تیرها) مانند ابر بهاری شده بود و زمین از خون قرقاولها لالهزار گشته بود.
هوش مصنوعی: یوزها و بازها شتابان بر بچهآهوها میتاختند و چرغ (پرندهٔ شکاری) سرنگون بر شکار خود فرود آمده بود.
هوش مصنوعی: همهجا خرگوش و سگ در کشمکش بودند و اسبها از تاختن در عرق غرق شده بودند.
هوش مصنوعی: شاهین به سوی کبک شتافته بود و عقاب چنگال خود را از خون شکار سرخ چون عقیق کرده بود.
هوش مصنوعی: بانگ طبل شکار به ابرها رسیده بود و شیران از گرد سواران میگریختند.
هوش مصنوعی: دیدهبان از بالای کوه فریاد برآورده بود و کمیننشینان گوش تیز کرده بودند.
هوش مصنوعی: یوز در این نبرد مانند پهلوانی شده بود که کلاهخودش زرین و زرهاش زرد است؛ یعنی پوست زرد و خالدارش به جامهٔ جنگ پهلوان میمانست.
هوش مصنوعی: پوست زرد یوز که مانند خفتان جنگی بر تن اوست، در شکارگاه پر از خالهای سیاه است، گویی از خون نقطه نقطه شده است.
هوش مصنوعی: آن جانور سیاهگوش چشم به آهو دوخته و با خشم، مانند آذرخش، از کمینگاه بیرون میجهد.
هوش مصنوعی: نوک گوش سیاهش مانند سر قلم است و جای پایش بر زمین مانند سکههای گرد درم دیده میشود.
هوش مصنوعی: نریمانِ سپهدار در حمله به شیر و کرگدن، با پیکان تیرهایش مرگی برنده چون الماس بر آنها میبارید.
هوش مصنوعی: گاهی شکار را در دشت و دامنهٔ کوه بر زمین میانداخت و گاهی با کمانِ گروههانداز مرغ آبی را در دل ابر میزد.
هوش مصنوعی: سر گورخر در حلقهٔ کمند او گرفتار بود و دل شیر برای شمشیرش همچون غلاف بود؛ یعنی شمشیرش در دل شیر فرو میرفت.
هوش مصنوعی: شش کرگدن و دو شیر جنگجو را از پا درآورد و دشت تشنه را از خون آنها سیراب کرد.
هوش مصنوعی: پس از شکار در میان سبزهزار نشستند و به بزم و میهمانی پرداختند.
هوش مصنوعی: زیر پایشان آب روان بود و از بالای درختان برگ میبارید و در میانشان سرهای شیر و دندانهای کرگدنِ شکارشده نهاده بود.
هوش مصنوعی: جام در دست داشتند و آواز رباب در گوششان بود و ران گوزنها بر آتش کباب میشد.
هوش مصنوعی: در همانجا که مرز سرزمین فرستوه بود، دژی قرار داشت که پناهگاه دزدانی سرسخت بود.
هوش مصنوعی: سر آن دژ تا اوج خورشید درخشان میرسید و راه پرپیچوخمش مانند نردبانی به سوی آسمان بود.
هوش مصنوعی: از بلندی آن دژ گویی آسمان چشمهای در ته چاهی ژرف بود و ماه مانند چشم ماهی در آن مینمود؛ اغراقی در بلندی دژ.
هوش مصنوعی: پرنده یک سال پرواز میکرد تا به بالای آن برسد و باز یک ماه طول میکشید تا از آن به پایین فرود آید.
هوش مصنوعی: نریمان پرسید این دژ از آنِ کیست، و فرستوه پاسخ داد: ای سرور راسترو،
هوش مصنوعی: راهزنی با شصت مرد در این دژ بر فراز این کوه جای گرفته است.
هوش مصنوعی: او از شهر من گلههای فراوانی از گاو و گوسفند ربوده است.
هوش مصنوعی: هر چند گاه کاروانها را غارت میکند و جز راه تاراج و خونریزی نمیپوید.
هوش مصنوعی: به این کوه از پیش و پشت راهی نیست و تنها همین یک راه باریک وجود دارد.
هوش مصنوعی: در همهٔ سال گروهی از آنان بر این کوهسار نگهبانی میدهند و به هیچکس اجازهٔ گذر نمیدهند.
هوش مصنوعی: سپهدار گفت: تو را از این گرفتاری رها میکنم و این کوه و دژ را با خاک یکسان میکنم.
هوش مصنوعی: دویست پهلوان دلیر را برای کمین فراخواند و آنان را پنهانی در درهها و گوشههای دورافتاده نشاند.
هوش مصنوعی: به آنان گفت: از هر گوشه گوش به زنگ باشید تا وقتی من از سر این کوه فریاد برآورم.
هوش مصنوعی: آنگاه همه رو به بالای کوه بگذارید و بیترس از راست و چپ حمله کنید.
هوش مصنوعی: همان دم خفتان جنگ را پوشید و روی آن قبای زربفت چینی به تن کرد تا زره پنهان بماند.
هوش مصنوعی: کلاهخود را با دستاری از پارچهٔ نازک پوشاند و گرز مرگبارش را زیر جامه پنهان کرد.
هوش مصنوعی: نریمان پیش رفت و چون به ستیغ کوه نزدیک شد، نگهبانانِ آن گروه از بالا با فریاد تندی بر او بانگ زدند.
هوش مصنوعی: گفتند: چرا اینچنین بیباک بر این کوه میآیی؟ مگر از جانت یکسره سیر شدهای؟
هوش مصنوعی: گفتند: یا قصدت دزدیدن چیزی است، یا میخواهی این کوه و دژ را جاسوسی کنی و ببینی.
هوش مصنوعی: نریمان پاسخ داد که از شکارگاهِ دشت آمده و از سوی شاه برای سالارِ آنان نامهای آورده است.
هوش مصنوعی: به سبب دستارِ شاره و قبای چینی که بر تن داشت، هیچکس او را نشناخت و جامهاش زره و سلاحِ پنهانش را پوشانده بود.
هوش مصنوعی: چون به ستیغ و بلندای کوه رسید، نعرهای سخت زد و گرزش را بالا برد.
هوش مصنوعی: سپاهیانش همه صدای او را شناختند و خروشان بهسوی ستیغ کوه تاختند.
هوش مصنوعی: از درون دژ نیز همهٔ دزدان به مقابله دویدند و نبردی طولانی درگرفت.
هوش مصنوعی: از گرمای ضربهٔ تبرها و آتش و درخشش شمشیرها، گویی آهن مانند آب از سنگ خارا بیرون جوشید.
هوش مصنوعی: در هر کمرهٔ کوه چنان جوی خون روان شد که گویی کوه چادری سرخ و لعلرنگ بر سر کشید.
هوش مصنوعی: چون کار بر آن نگهبانانِ راه سخت شد، از جنگ گریختند و به درون دژ رفتند.
هوش مصنوعی: سپاه از چهار سو گرداگرد دژ صف کشید، چنان که گویی خورشید و ماه هم آرزوی جنگ کردند.
هوش مصنوعی: با پیکانهای کین آتش برافروختند و در همهجا لاتو (ابزار قلعهگیری) را آویختند و به کار بستند.
هوش مصنوعی: از فراوانی تیرها هوا مانند کندوی زنبور شد و از بارانِ سنگ چهرهٔ خورشید چون قیر سیاه گشت.
هوش مصنوعی: عرادهها از هر سو پیوسته میجنگیدند و سنگهای سنگین بر سرِ دشمن میباریدند.
هوش مصنوعی: آن ابزار جنگی مانند ابری کوهبار بود که بارانِ سنگش برخلاف ابر، از پایین به بالا میبارید.
هوش مصنوعی: گویی درختی روان و قلعهکوب بود که برگهایش از آهن و شاخههایش از طناب بود.
هوش مصنوعی: بر آن درخت، پرندگان جنگ (سنگها و پرتابهها) آشیانه داشتند؛ پرندگانی که منقار و چنگالشان مرگآور بود.
هوش مصنوعی: هر پرندهای که از آن به پرواز درمیآمد، از ضربهاش سرِ کوه پر از شکاف و چین میشد.
هوش مصنوعی: پای دیوار دژ را سراسر شکافتند و نقب زدند و دیوار را واژگون بر زمین هموار انداختند.
هوش مصنوعی: سپاه بهسرعت از رخنهٔ دیوار به درون رفت و هر یک از دزدان را که آنجا بود کشت.
هوش مصنوعی: چون به جستوجوی سالار دزدان شتافتند، او را در گوشهٔ خانهای پنهان یافتند.
هوش مصنوعی: او را همراه با حدود ده تن از یارانش با دشنه کشتند و شکمشان را دریدند.
هوش مصنوعی: نریمانِ پهلوان هر مال و چیز شگفتانگیزی را که در آن دژ بود برگرفت.
هوش مصنوعی: سپس دژ را دوباره به فرستوه سپرد و با پیروزی و شادکامی بهسوی شهر بازگشتند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.