چو ویس دلبر از رامین جدا شد
هوا همچون دمنده اژدها شد
چه برفش بود و چه زهر هلاهل
که در ساعت همی بفسرد ازو دل
سیه ابری برآمد صف بپیوست
دم و دیدار بیننده فروبست
همی زد برف را بر چشم و بر روی
چنان کاسیمه گشتی پیل با اوی
ببسته راه رامین بی محابا
چو بندد راه کشتی موج دریا
تنش در برف بود و دل در آتش
که با دلبر چرا شد تند و سرکش
پشیمان گشت از گفتار بی بر
ز دیده سیل مرجان ریخت بر بر
خروشی ناگهان از وی رها شد
که گفتی جان وی از تن جدا شد
عنان رخش را چون باد برتافت
سمنبر ویس را در راه دریافت
چو مستی بیهش از رخش اندر افتاد
بسان بیدلان در بست فریاد
همی گفت ای صنم بر من ببخشای
مرا تیمار بر تیمار مفزای
گناه من ز نادانی دو تو شد
که نانیکو به چشم من نکو شد
من آن زشتی که دانستم بکردم
دوباره آب خود پیشت ببردم
کنونم نیست با تو چشم دیدار
زبان را نیست با تو رای گفتار
دلم از شرم تو مستست گویی
زبانم را گره بستهست گویی
نه در پوزش سخن گفتن توانم
نه بی تو ره به کار خویش دانم
بماندستم کنون بی چار و بی یار
دل از صبر و تن از آرام بیزار
زبان از شرم تو خاموش گشته
روان از مهر تو بی هوش گشته
ببرد از ره دلم را دیو تندی
به مهر اندر پدید آورد کندی
کنون گردیدم از کرده پشیمان
ز من طاعت ازین پس وز تو فرمان
چنان دلجوی فرمانبر بُوَم من
که پیشت کمترین چاکر بوم من
اگر کین آورد مهر مرا پیش
به خنجر بر شکافم سینهٔ خویش
بگیرم من ترا در برف دامن
بدارم تا نه تو مانی و نه من
مرا کس نیست جز تو در جهان نیز
چو من مانده نباشم تو ممان نیز
اگر شاید که من پیشت بمیرم
چرا در مرگ دامانت نگیرم
به گاه مرگ جویم چون تو یاری
در آن گیتی به هم خیزیم باری
هر آن گاهی که چون تو یار دارم
نهیب راه محشر خوار دارم
مرا هم تو بهشتی هم تو حوری
که جوید در جهان زین هردو دوری
منم با تو تو با من تا به جاوید
نبرم هرگز از مهر تو اومید
همی گفت این سخن دلخسته رامین
روان از دیده بر، بر رود خونین
سخنهایی که صد باره بگفتند
دگر باره همان از سر گرفتند
جفاهای کهن را تازه کردند
دگر باره یکایک برشمردند
بگفتند آن جفا کز هم بدیدند
سخنهای جفا کز هم شنیدند
دراز آهنگ شد گفتار ایشان
جهان مانده شگفت از کار ایشان
دل ویسه چو کوهی بود سنگین
رخش همچون بهاری بود رنگین
نه از گفتار رامین نرم شد سنگ
نه از سرما بهارش گشت بی رنگ
چو تنگ آمد به خاور لشکر شام
برآمد چون درفشی پیکر بام
دل رامین ز شیدایی بترسید
دل ویسه ز رسوایی بتفسید
کجا رامین شدی از هجر شیدا
کجا ویسه شدی از روز رسوا
چو بام آمد سخنها گشت کوتاه
دل گمراهشان آمد سوی راه
همانگه دست یکدیگر گرفتند
ز بیم دشمنان در گوشک رفتند
دل از درد و روان از غم بشستند
سرای و گوشک را درها ببستند
ز شادی هر دو چون گل بر شکفتند
میان قاقم و دیبا بخفتند
تو گفتی آسمانی گشت بستر
درو آن دو سمنبر چون دو پیکر
یکی تن بود در بستر به دو جان
چو رخشنده دو گوهر در یکی کان
همه بالین پر از مه بود و پروین
همه بستر پر از گلنار و نسرین
ز روی و موی ایشان در شبستان
نگارستان بُد و خرم گلستان
نهاده چون دو دیبا روی بر روی
چو دو زنجیر مشکین موی بر موی
چه از بستر چه زان دو روی نیکو
به هم بر، خزّ و دیبا بوده ده تو
چنین بودند یک مه دو نیازی
نیاسودند روز و شب ز بازی
همیشه راست کرده بر نشان تیر
به هم آمیخته مثل می و شیر
گهی پر باده جام زر گرفتند
گهی سرو سهی در برگرفتند
گهی کافور و گل بر هم نهادند
گهی بر ریش هم مرهم نهادند
اگرچه بود دلهاشان پر آزار
به بوسه خواستندش عذر بسیار
نشسته شاه بر اورنگ زرین
نبود آگه ز کار ویس و رامین
ندانست او که رامین در سرایش
نشسته روز و شب با دلربایش
همی با او خورد آب از یکی جام
به تیغ ننگ ببریده سر نام
بپالوده دل از اندوه دوران
بیاگنده به عشق روی جانان
به کام خویش در دام اوفتاده
دو گیتی را به یک دلبر بداده
یکی ماهه نشاط و نیک بختی
ببردی یادشان ششماهه سختی
مبادا عشق و گر بادا چنین باد
که یابد عاشق از بخت جوان داد
چه خوش باشد چنین عشق و چنین حال
گر آید مرد عاشق را چنین فال
به عشق اندر چنین بختی بباید
که تا پس کار عشق آسان برآید
بسا روزا که من عشق آزمودم
چنین یک روز ازو خرم نبودم
زمانه زانکه بود اکنون بگشتهست
مگر روز بهیش اندر گذشتهست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: رامین پس از جدایی از ویس، دچار پشیمانی و اندوهی عمیق میشود. او در نگرانی و دلشکستگی خود از این جدایی، به یاد لحظات خوبشان میافتد و از اینکه به سرعت در تصمیمگیریاش عمل کرده، مینالد. در این حال و روز، او به طور بیتاب و نگران به سمت ویس شتافته و از او طلب pardon میکند، در حالی که دلش مملو از عشق و اشتیاق است. ویس نیز با دل سنگین خود به سراغ او نمیآید و این دو در غم و اندوه جدایی، گفتگوهایی را مجدد از سر میگیرند. ناگهان، آنها به هم میرسند و در شادی و عشق، به یکدیگر میپیوندند، در حالی که تمام غمها و دردهای گذشته را پشت سر میگذارند. در نهایت، عشق آنها را به هم میچسباند و در دنیایی پر از زیبایی و سرور قرار میدهد.
هوش مصنوعی: زمانی که ویس، معشوقهٔ رامین، از او جدا شد، حال و هوای رامین به شدت تغییر کرد و به حدی تلخ و ناگوار شد که مانند دمیدن اژدها، خشم و درد در دلش ایجاد کرد.
هوش مصنوعی: دل رامین از جدایی ویس به شدت آزرده و دردمند شده است، به طوری که احساس میکند هر آنچه در دنیا وجود دارد یا به سختی بر او میافزود، مانند برف یا زهر، دلش را میسوزاند و از او میگیرد.
هوش مصنوعی: ابر سیاهی برآمد و به صفی زنجیرهوار متصل شد، به طوری که دم ملاقات از بیننده پنهان شد.
هوش مصنوعی: رامین با چشم و صورت خود به شدت گریه میکند، مانند حیوانی بزرگ و نیرومند که به سوی ویس، محبوبش، میرود، به طوری که برف (اشک) بر چهرهاش مینشیند و او را شبیه به یک هیولا میسازد.
هوش مصنوعی: رامین بدون ترس و با شتاب، به شکلی که موج دریا راه کشتی را میبندد، راهش را بسته است.
هوش مصنوعی: بدن رامین در برف قرار دارد، اما دلش در آتش میسوزد. او نمیداند چرا با معشوقهاش (ویس) اینقدر تند و پرخاشگر شده است.
هوش مصنوعی: رامین از گفتار خود پشیمان شد، بهگونهای که از چشمانش اشک مانند سیلی از دانههای مرجان سرازیر شد.
هوش مصنوعی: ناگهان صدایی از ویس بلند شد که گویی روح او از بدنش جدا شده است.
هوش مصنوعی: زین از او ویژگیهایی مانند سرعت و تیزی را میتوان دید که رامین که سوار بر اسب خود است، به سرعت و با مهارت بسیار بر اسبش چنان سلطهای دارد که گویی قادر است حرکت او را مانند وزش باد به راحتی کنترل کند و در مسیرش به ویس میرسد.
هوش مصنوعی: رامین به شدت تحت تأثیر احساساتش قرار گرفته و مانند کسی که مست و بیخود شده، از اسبش به زمین میافتد و همانند دیوانهها فریاد میزند.
هوش مصنوعی: رامین با دلشکستگی به ویس میگوید: ای معشوقهام، بر من ببخشای و مرا در این حال ناامیدی که به خاطر عشق تو دچار درد و رنج شدم، دوباره عذاب نده.
هوش مصنوعی: گناه من به خاطر نادانیام نسبت به تو است که چیزی خوب در نظر من، به خاطر تو زشت به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: من آن زشتی که خودم میدانستم و انجام دادم، اکنون دوباره آن را تکرار میکنم و به خاطر تو، خودم را در معرض خطر قرار میدهم.
هوش مصنوعی: الان دیگر توانایی دیدن تو را ندارم و نمیتوانم با تو صحبت کنم.
هوش مصنوعی: دل من از شرم و حیا به خاطر تو پر از خرم و شادمانی است، انگار که زبانم دچار گرهخوری شده و نمیتواند صحبت کند.
هوش مصنوعی: نه میتوانم از تو عذرخواهی کنم و نه بدون تو میدانم چگونه در کارهایم پیش بروم.
هوش مصنوعی: هماکنون به خاطر نبود کسی که به او وابستهام، آشفته و بدون یار ماندهام و دلتنگ و بیقرار شدهام و صبرم تمام شده است.
هوش مصنوعی: به خاطر شرم تو، زبانم از گفتن بازمانده و به خاطر محبت تو، دلم بیهوش و بیتاب شده است.
هوش مصنوعی: دیو تندی که در اینجا به معنای شر و بدی است، دلم را از مسیر خود منحرف کرد و به خاطر محبت، تندی را در وجودم به وجود آورد.
هوش مصنوعی: حالا از کارهایی که کردهام پشیمان هستم و از این به بعد دیگر از تو اطاعت نخواهم کرد.
هوش مصنوعی: من چنان فرمانبرداری خواهم بود که در مقابل تو، کمترین مزدور و خدمتکاری بیش نخواهم بود.
هوش مصنوعی: اگر مهر و محبت من باعث شود که او (ویس) از من کینه به دل بگیرد، من آنقدر از عشق او رنج میبرم که حتی با خنجر سینهام را بشکافم تا این درد را احساس کنم.
هوش مصنوعی: رشتهٔ زندگیام را از تو جدا میکنم و برای همیشه تو را در آغوش بگیرم تا هیچکدام از ما باقی نمانیم.
هوش مصنوعی: در اینجا رامین میگوید کسی جز ویس در جهان برای او اهمیت ندارد و اگر او (ویس) در این دنیا نیست، او هم نمیخواهد بماند.
هوش مصنوعی: اگر امکان داشته باشد که من پیش تو بمیرم، پس چرا در مرگ به دامنت نیفتم و از تو کمک نخواهم؟
هوش مصنوعی: در زمان مرگ، به دنبال یاری مانند تو هستم که در آن عالم (پس از مرگ) با هم جمع شویم.
هوش مصنوعی: هر بار که یاری چون تو در کنارم دارم، دیگر از صدای مرگ و روز محشر نمیترسم و احساس خوار شدگی ندارم.
هوش مصنوعی: تو هم بهشت منی و هم حوری، که شخصی به دنبال زیبایی و خوشبختی در این دنیا، از این دو دوری میجوید.
هوش مصنوعی: من با تو هستم و تو با من، و تا ابد این عشق را از تو جدا نخواهم کرد و هرگز از محبت تو ناامید نخواهم شد.
هوش مصنوعی: رامین این سخن را با دلتنگی و غم میگوید که اشکهایش همچون خون جاری میشود و از چشمانش میریزد.
هوش مصنوعی: رامین مجدداً سخنانی را که بارها گفتهاند، دوباره بیان میکند و به تکرار آنها میپردازد.
هوش مصنوعی: آنها بار دیگر بدیها و ظلمهایی را که در گذشته از یکدیگر کرده بودند، به یاد آوردند و یک به یک آنها را عنوان کردند.
هوش مصنوعی: آنها گفتند که آن جفای قدیمی که بین یکدیگر دیدند، در آستانهٔ صحبتهایشان به تازگی شنیدهاند.
هوش مصنوعی: صحبتهای آنها طولانی و بیپایان شد و جهان از کارهای آنها شگفتزده مانده است.
هوش مصنوعی: دل ویس مانند یک کوه سنگین و پر از غم است و چهرهاش مانند فصل بهار پر از رنگ و زیبایی است.
هوش مصنوعی: دل ویس مانند کوهی سنگین و محکم است و رامین، با حرفهایش نتوانسته او را نرم و ملایم کند. همچنین، گرما و زیبایی بهاری رامین، تحت تأثیر سرما، کمرنگ نشده است.
هوش مصنوعی: زمانی که لشکر شام به طرف شرق به تنگنا رسید، مانند درفشی در اوج زمین بیرون آمد.
هوش مصنوعی: دل رامین از عشق و شیدایی ترسید و دل ویس نیز از رسوایی به شدت نگران و پریشان شد.
هوش مصنوعی: رامین به خاطر دوری از ویس، عاشق و دیوانه شده است و ویس نیز به خاطر رسوایی و بدنامی دچار ناراحتی شده است.
هوش مصنوعی: چون صبح شد، صحبتها کوتاه شد و دلهای گمراه آنها به سوی راهی هدایت شد.
هوش مصنوعی: در همان زمان، به خاطر ترس از دشمنان، دست یکدیگر را گرفتند و به سوی گوشک (محل امن یا پناهگاه) رفتند.
هوش مصنوعی: به خاطر درد و اندوه، دل را آرام کردند و از غم رهایی یافتند؛ سپس درهای خانه و گوشک را بستند تا از خطر دشمن در امان باشند.
هوش مصنوعی: از خوشحالی، هر دو مانند گل شکفتند و در میان قاقم (نوعی پارچه لطیف) و دیبا (نوعی پارچه گرانقیمت) آرام گرفتند.
هوش مصنوعی: رمان میگوید تو اشاره کردی که بستر آن دو مانند آسمان شده بود و آن دو مانند دو درخت سمن که دور هم ایستادهاند، در آن جا بودند.
هوش مصنوعی: در آن بستر، فقط یک جسم وجود داشت که به دو روح زنده تعلق داشتند؛ مانند دو گوهر در یک سنگ که درخشان و باارزش هستند.
هوش مصنوعی: تمام فضای خوابشان پر از نور ماه و ستاره پروین بود و بسترشان پر از گلهای نرگس و نسرین.
هوش مصنوعی: چهره و موی آنها در شبستانی که پر از زیبایی و طراوت است، مانند باغی شاداب و گلستانی خوشبو به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: دو صورت زیبا مانند دو پارچهٔ نرم و لطیف کنار هم قرار گرفتهاند، و مانند دو زنجیر که از موهای مشکین ساخته شدهاند، بر همدیگر پیچیدهاند.
هوش مصنوعی: هرچند که از بستر جدا هستند و رویهای زیبا و نیکو از هم دورند، اما به هم چسبیده و در هم تنیدهاند، اگر هم که دور باشند، به عنوان نماد زیبایی و شکوه، مانند خز و دیبا در کنار هم هستند.
هوش مصنوعی: آنها بهگونهای بودند که مثل یک ماه، دو نیاز داشتند و روز و شب از بازی عشق خسته نشدند.
هوش مصنوعی: همواره به دقت و صحت به نشانهٔ تیر نگاه کرده است، و آنها را به گونهای با هم ترکیب کرده که شبیه مخلوطی از می (شراب) و شیر شدهاند.
هوش مصنوعی: گاه با جام زرین، پر از شراب، خوش گذرانی کردند و گاه سرو زیبایی را در آغوش گرفتند.
هوش مصنوعی: گاهی بوی خوش کافور و گل را با هم ترکیب کردند و گاهی برای التیام زخمهای یکدیگر، بر زخمهای هم مرهم گذاشتند.
هوش مصنوعی: با اینکه دلهایشان پر از درد و رنج بود، اما برای بوسه از یکدیگر عذر و بهانههای زیادی آوردند.
هوش مصنوعی: شاه بر تخت زرین نشسته است، اما از ماجرای ویس و رامین بیخبر است.
هوش مصنوعی: شاه از کارهایی که رامین در عشق ویس انجام میدهد، بیخبر است و نمیداند که رامین روز و شب به خاطر دلربایی ویس در افکارش به سر میبرد.
هوش مصنوعی: او (رامین) با ویس در یک جام آب مینوشید و به واسطهی شرم و ننگی که به خاطر نامش (رامین) احساس میکرد، سرش را پایین آورده بود.
هوش مصنوعی: دل را از غمهای زندگی آزاد کن و به عشق چهره معشوق زنده کن.
هوش مصنوعی: رامین به خاطر عشق به ویس، تمام زندگی و دنیا را به خاطر او فدای عشقش کرده و در دام محبت او گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: شخصی که یک ماه از شادی و خوشبختی را تجربه کرده، حالا یادآور شش ماه سختی و مشقت است. به نوعی، اشاره دارد که یک لحظه خوشی میتواند به تلخیهای طولانیمدت فکر آدم را مشغول کند.
هوش مصنوعی: مبادا عشق به این شکل پیش بیاید که عاشق به خاطر جوانیاش از بخت و اقبال ناامید شود.
هوش مصنوعی: عشق و احوال خوب ناشی از آن بسیار زیباست، اگر سرنوشت برای مرد عاشق چنین شانس و نیکی را رقم بزند.
هوش مصنوعی: در عشق، باید اینطور بخت نصیب شود که بعد از تلاش و سختیهای عشق، کارهای آن به آسانی انجام شود.
هوش مصنوعی: روزهای زیادی را من در عشق تجربه کردم، اما هیچ روزی به شادی و خرمی این روز نبود.
هوش مصنوعی: زمانه از زمانی که بود، تغییر کرده است؛ آیا این نشان نمیدهد که روزهای بهشتی در گذشته بودهاند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.