چو زیر مرکز چرخ مدور
نهان شد جرم خورشید منور
مه عید از فلک رخسار بنمود
نه پیدایی تمام و نه مستر
چو تیغ ناخنی بر چرخ مینا
چو شست ماهیی در بحر اخضر
در اجسام زمین سیرش مؤثر
وز اجرام فلک ذاتش مؤثر
دبیری بود از او برتر بفکرت
چو فکرت بی‌نیاز از کلک و دفتر
بسی اسرار جزوی کرده معلوم
بسی احکام کلی کرده از بر
هزاران پیکر جنی و انسی
ز نور پیکر او در دو پیکر
بتی بر غرفهٔ دیگر خرامان
چو بت‌رویان چین زیبا و دلبر
ز فرقش تا قدم در ناز و کشی
ز پایش تا به سر در زر و زیور
به دستی بربطی با صوت موزون
به دیگر ساغری پر خمر احمر
برازوی صحن دیگر بود خالی
چو لشکرگاه بی‌سلطان ولشکر
گمانی آمدم کانجا کسی نیست
به ظاهر از مجاور یا مسافر
خرد گفت این حریم پادشاهیست
به شاهی برتر از خاقان و قیصر
ز عدل او همی بارد هوا نم
ز فیض او همی زاید زمین زر
چنان کامل که نه گرم است و نه سرد
چنان عادل که نه خشک است و نه تر
ولیکن دیدن او نیست ممکن
که شب ممکن نباشد دیدن خور
وزین بربود دیوانی و در وی
دلاور قهرمانی ترک اشقر
به روز جنگ با دستان رستم
به پیش خصم با پیکار حیدر
درآرد از عدم عنقا به ناوک
ببرد خاصیت ز اشیا به خنجر
برازوی خواجهٔ چونان ممکن
که تمکین بودش از تمکین مسخر
ز عونش از عنایت چار عنصر
ز سیرش با سعادت هفت کشور
غنی و نعمت او دانش ودین
سخی و بخشش او حشمت وفر
وزو بر پیر دیگر بود هندی
بزرگ اندیشه‌ای چونان معمر
که ذاتش داشت بر آرام پیشی
که زادش بود با جنبش برابر
وفاق او صلاح اهل عالم
خلاف او فساد کون و جوهر
خیالات ثوابت در خیالم
چنان آمد همی بی‌حد و بی‌مر
که اندر چرخ کحلی کرده ترکیب
هزاران در و مروارید و گوهر
شهاب تیزرو چون بسدین تیر
گذاره کرده از پیروزه مغفر
مجره گفتیی تیغ گهردار
نهادستی بزنگاری سپر بر
به شاخ ثور بر شکل ثریا
چو مرواریدگون بار صنوبر
بنات‌النعش گرد قطب گردان
گهی از جرم زیر و گاه از بر
چو گرد مرکز رای خداوند
قضای ایزد دادار داور
وزیر ملک سلطان معظم
نصیر دین یزدان و پیمبر
جهان حمد محمود آنکه از جاه
جهان حمدش گرفت از پای تا سر
مؤخر عهد و در دانش مقدم
مقدم عقل و در رتبت مؤخر
به جنب رایش اجرام سماوی
چو با خورشید اجرام مکدر
نه اوج قدر او را هیچ پستی
نه بحر طبع او را هیچ معبر
ندارد عقل بی‌عونش هدایت
نگیرد باز بی‌سعیش کبوتر
یقینی چون گمان او نباشد
نباشد دیدهٔ احوال چو احور
به وهمش قدرت آن هست کز دهر
بگرداند بد و نیک مقدر
به قدرش قوت آن هست کز سهم
کشد پیش قضا سد سکندر
کفش بحرست و موجش جود و بخشش
خطش تارست و پودش مشک و عنبر
اگرنه نهی کردستی ز اسراف
خدای و نهی او نهیی است منکر
ز افراط سخای او شدستی
جهان درویش و درویشی توانگر
سموم قهرش اندر لجهٔ بحر
نسیم لطفش اندر شورهٔ بر
برآرد از مسام ماهی آتش
برآرد از غبار تیره عرعر
نه با آرام حلمش خاک را صبر
نه با تعجیل امرش باد را پر
به جنب آن خفیف، اثقال مرکز
به پیش این کسل، اعجال صرصر
گرش بهتان نهد خصم بداندیش
ورش عصیان کند چرخ ستمگر
لعاب آن شود چون آب افیون
نجوم این شود چون جرم اخگر
اگرنه کلک او شد ناف آهو
وگرنه طبع او شد ابر آذر
چرا بارد به نطق آن در دریا
چرا ساید به نوک این مشک اذفر
در این جنبش اگر جز قوت نفس
فلک را علتی یابند دیگر
نظام کار او باشد که او را
همی از باختر تازد به خاور
ایا طبع تو بر احسان موفق
و یا بخت تو بر اعدا مظفر
تویی آن‌کس که گر کوشی، برآری
به قهر از صبح عالم شام محشر
تویی آن‌کس که گر خواهی برانی
به لطف از دود دوزخ آب کوثر
نیاوردست پوری بهتر از تو
جهان از نه پدر وز چار مادر
تو عقلی بوده‌ای در بدو ابداع
هدایت را چنان لابد و درخور
که جز نور تو تااکنون نبودست
هیولی را به صورت هیچ رهبر
زمین پیش وقار تو مجوف
جهان پیش کمال تو محقر
خرد جز در دماغ تو شمیده
سخن جز در ثنای تو مزور
تو بیش از عالمی گرچه درویی
چو رمز معنوی در لفظ ابتر
کند با لطف تو دوران گردون
چنان چون با سمندر طبع آذر
بود با تو هدر وسواس شیطان
چنان چون با پسر تعلیم آزر
حوادث چون به درگاهت رسیدند
نزاید بیش از ایشان فتنه و شر
که شب را تیرگی چندان بماند
که رخ پیدا کند خورشید ازهر
جهان از فتنه طوفانست و در وی
پناه و حلم تو کشتی و لنگر
اگر پیروزیی بینی ز خود دان
بزیر دور این پیروزه چادر
وگر من بنده را حرمان من داشت
دو روز از خدمتت مهجور و مضطر
چو دارم حلقهٔ عهد تو در گوش
به یک جرمم مزن چون حلقه بر در
تو مخدوم قدیمی انوری را
چنان چون بوالفرج را بوالمظفر
مرا درگاه تو قبله است و در وی
اگر کفران کنم چه من چه کافر
نمی‌گویم که تقصیری نرفته است
درین مدت که نتوان کرد باور
ولیکن اختیار من نبودست
که مجبور فلک نبود مخیر
از این بی‌پا و سر گردون گردان
به سرگردانیی بودستم اندر
که گر تقریر آن بودی در امکان
زبانم اندکی کردی مقرر
به ابرامی که دادم عذر نه زانگ
بود گستاخ‌تر دیرینه چاکر
همیشه تا بود دی پیش از امروز
همیشه تا بود دی بعد آذر
همه آذرت با دی باد مقرون
همه امروز از دی باد خوشتر
به هر چت رای بگراید مهیا
به هر چت کام روی آرد میسر
حساب عمر تو چون دور گردون
به تکراری که سر ناید مکرر
چنان چون مرجع اجزا سوی کل
چو کان بادست رادت مرجع زر
نکوخواهت نکونام و نکوبخت
بداندیشت بدآیین و بداختر
همه روزت چو روز عیداضحی
همه سالت نشاط جام و ساغر
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به ستایش وزیر علاءالدین بوبویه می‌پردازد و او را انسانی با فضیلت و دانش می‌داند. وی به ویژگی‌های برجسته وزیر همچون عدالت، بخشندگی و عقلانیت اشاره می‌کند و تأثیر او بر جامعه و مردم را ستایش می‌کند. شاعر وزیر را به خورشیدی تشبیه می‌کند که نورش بر همه جا می‌تابد و او را بالاتنه‌ای از بحران‌های سیاسی و اجتماعی می‌داند. در انتها، شاعر به ارتباط نزدیک خود با وزیر اشاره می‌کند و به‌طور کلی بر برجستگی و مقام بالای او تأکید می‌نماید، در حالی که بر برخی مشکلات خود نیز در خدمت به او اعتراف می‌کند.
هوش مصنوعی: وقتی که خورشید در زیر مرکز آسمان پنهان شد، نورانی‌ترین جرم هستی ناپدید می‌شود.
هوش مصنوعی: ماه عید از آسمان رخ خود را نشان داد، اما نه به طور کامل و نه به زیبایی.
هوش مصنوعی: چندین مینا (پرنده‌ای زیبا) مانند یک تیغ باریک در آسمان قرار دارد، مانند اینکه ماهی‌ای در دریای سبز (یا دریاچه‌ای که آبش سبز است) در حرکت است.
هوش مصنوعی: در بدن‌ها و اجسام موجود در زمین، تأثیر او محسوس است و در اجرام آسمانی نیز وجود او تأثیرگذار است.
هوش مصنوعی: او دبیری است که از همه بالاتر است؛ چون در تفکر و اندیشه خود به قدری قوی و تواناست که نیازی به نوشتن با قلم و دفتر ندارد.
هوش مصنوعی: او اسرار کوچک و جزئی زیادی را به وضوح بیان کرده و بسیاری از احکام کلی و مهم را از حفظ دارد.
هوش مصنوعی: هزاران موجود جنی و انسانی به خاطر نور وجود او در دو پیکر برای او شکل گرفته‌اند.
هوش مصنوعی: او مانند بت‌های زیبا و دلبر که در چین هستند، بر روی جایگاه دیگری به آرامی حرکت می‌کند.
هوش مصنوعی: از سر تا پای او در ناز و زیبایی است، به طوری که از سر تا پا زینت و جواهرات به او آراسته شده است.
هوش مصنوعی: او (علاء الدین بوبویه) در دستش ساز بربطی دارد که صدایش موزون و دلنشین است و در دست دیگرش جامی پر از شراب قرمز (خمر احمر) دارد.
هوش مصنوعی: صحن دیگر خالی و بی‌نظم بود، مانند میدان جنگی که در آن نه فرمانده‌ای وجود دارد و نه سربازانی.
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من به این مکان رسیده‌ام و هیچ‌کس در آنجا وجود ندارد، چه کسی که اینجا زندگی می‌کند و چه کسی که برای عبور از این مکان آمده باشد.
هوش مصنوعی: خرد (عقل) به من گفت که این منطقه، محل سلطنت است و در آن باید پادشاهی وجود داشته باشد که از آنچه در تاریخ مانند خاقان (پادشاهان ترک) و قیصر (امپراتور روم) بوده، برتر باشد.
هوش مصنوعی: از عدالت او، به مانند باران، رحمت و نیکی به جهانیان می‌رسد و از برکت او، زمین گنج‌های فراوانی تولید می‌کند.
هوش مصنوعی: او به قدری کامل و بی‌نقص است که نه خصوصیات گرمى دارد و نه سردى، همچنین به قدری عادل است که نه خشکى در رفتار او وجود دارد و نه رطوبت.
هوش مصنوعی: ولی دیدن او (علاء الدین بوبویه) ممکن نیست، همان‌طور که در شب، دیدن خورشید ممکن نیست.
هوش مصنوعی: وزین (از اینجا) دیوانی (مجمعی از نامه‌ها یا کتابهای مهم و رسمی) از میان برداشته شد و در آن، دلاوری به نام ترک اشقر وجود داشت که قهرمان است.
هوش مصنوعی: در روز جنگ، رستم با دستانش در برابر دشمن ایستاده و به مانند حیدر (علی) با شجاعت می‌جنگد.
هوش مصنوعی: عنقا (پرنده‌ای افسانه‌ای) از نیستی به وجود می‌آید و با تیر (ناوک) می‌تواند خاصیت چیزها را با خنجر (ابزار برش) بگیرد و به زودی آنها را وارد وجود کند.
هوش مصنوعی: برازوی خواجه به اندازه‌ای با‌لیاقت است که در برابر هر دستور و فرمانی تسلیم و مطیع است.
هوش مصنوعی: از کمک و لطف او چهار عنصر وجود دارد و به برکت او، هفت کشور با سعادت و خوشبختی می‌چرخند.
هوش مصنوعی: او (علاء الدین بوبویه) ثروتمند و صاحب نعمت است و دارای دانش و دین، و همچنین بخشش و سخاوتمندی او سرشار از احترام و بزرگی است.
هوش مصنوعی: وزیر بر پیر دیگری از هندیان بزرگ‌تر است که اندیشه‌اش به اندازهٔ عمرش پخته و دوراندیش است.
هوش مصنوعی: او (علاءالدین بوبویه) دارای ویژگی‌هایی است که آرامش و سکون را در وجودش می‌توان مشاهده کرد، گرچه سرشت و زادگاهش با حرکت و پویایی همراه بوده است.
هوش مصنوعی: اتحاد و همدلی او برای بهبود و خیر مردم جهان است، ولی ناپایداری و تضاد او موجب فساد و مشکلات در هستی و ماهیت خواهد شد.
هوش مصنوعی: تصاویر ثابت و محکم در ذهنم به‌قدری زیاد و نامحدود به نظر می‌رسند که قابل بیان نیستند.
هوش مصنوعی: در آسمان سیاه، ترکیبی از هزاران در و مروارید و گوهر ایجاد شده است.
هوش مصنوعی: شهاب تیزرو، همچون تیر تند و سریع، به سمت پیروزی و موفقیت حرکت کرده و مغفر (کلاه‌خود) را بر سر گذاشته است.
هوش مصنوعی: تیغی را تصور کن که درخشان و تیز است و آن را به سمتی نشان می‌دهد، مانند بازوهایی از زره که به یک سپر مشکی آویخته شده است.
هوش مصنوعی: در این بیت، به زیبایی و درخشندگی صنوبر (درخت کاج) اشاره شده که به شکل مروارید در شاخ ثور (صورت فلکی) و در کنار ثریا (مجموعه‌ای از ستاره‌ها) نمایان است. این توصیف به معنای بلندی و شکوه صنوبر در آسمان تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: بَناَت النّعش که به معنی «دختران نعش» است، به ستاره‌هایی اشاره دارد که در آسمان می‌درخشند و به عنوان قطب‌نما یا نشانه‌ای برای هدایت در شب استفاده می‌شوند. در این بیت، شاعر می‌گوید این ستاره‌ها گاهی از زیر (جرم زمین) و گاهی از بالا (آسمان) می‌چرخند، به گونه‌ای که تغییر مکان می‌دهند و گردش آنها به گونه‌ای است که می‌توانند در مواقع مختلف راه را نشان دهند.
هوش مصنوعی: چنان‌که گردی به دور مرکز می‌چرخد، اراده و نظر خداوند، قضا و تقدیر اوست که همواره جاری و ساری است.
هوش مصنوعی: وزیر در اینجا به مقام و موقعیت بالای سلطان نصیر دین یزدان و پیامبر اشاره دارد. این وزیر، شخصی مهم و محترم است که به عنوان نماینده یا کمک‌کار سلطان به شمار می‌آید.
هوش مصنوعی: جهان می‌ستاید محمود را، زیرا او به مقام و جاه خود از آغاز تا پایان، شایستهٔ ستایش است.
هوش مصنوعی: او در آخرین زمان‌ها به دنیا آمده است، اما در دانش و دانایی برتر و پیشتاز است. عقل او از نظر رتبه و مقام پایین‌تر از اوست.
هوش مصنوعی: رای او مانند اجسام آسمانی در حرکت است و مانند خورشید، اجسام دیگر را تحت تأثیر قرار می‌دهد و زنگار بر آنها می‌نشاند.
هوش مصنوعی: قدرت و عظمت او چنان است که هیچ چیز نمی‌تواند او را پست کند، و همچنین ذاتی او به قدری عظیم است که هیچ کس نمی‌تواند آن را محدود کند.
هوش مصنوعی: عقل انسان بدون کمک و یاری خداوند، راهنمایی نمی‌شود و دوباره بدون تلاش و کوشش او، مانند کبوتر نمی‌تواند پرواز کند.
هوش مصنوعی: اگر یقین به گمان او وجود نداشته باشد، پس نمی‌تواند اوضاع و احوال را مانند یک فرشته (احور) ببیند. یعنی بدون سرچشمه‌ای از یقین، درک صحیحی از واقعیت‌ها نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: قدرت خیال و اندیشه او به قدری است که می‌تواند سرنوشت بد و خوب را در دنیا تغییر دهد.
هوش مصنوعی: قدرت او به اندازه‌ای است که می‌تواند در برابر سرنوشت همچون سدی در مقابل حملهٔ سکندر، ایستادگی کند و مانع از بروز حوادث ناگوار شود.
هوش مصنوعی: بخشندگی او مانند دریا است و کیفیت آن مثل موج دریا که همواره در حال حرکت است. خط و نوشته‌اش با تار و پود شکل می‌گیرد و عطر و خوشبویی آن مانند مشک و عنبر است.
هوش مصنوعی: اگر خداوند تو را از اسراف نهی نمی‌کرد، نهی او بر این کار نیز نهی ناپسندی بود.
هوش مصنوعی: سخاوت فراوان او باعث شده است که در دنیا، درویش و مستمند نیز توانگر و بی‌نیاز شوند.
هوش مصنوعی: عذاب و سختی ناشی از خشم او همچون طوفان در دریا است و نسیم محبت او در میان زمین‌های خشک و بی‌ثمر احساس می‌شود.
هوش مصنوعی: او (علاء الدین بوبویه) از گلی که در آب‌های شور رشد کرده، ماهی‌ای آتشین به وجود می‌آورد و از غبار تیره، درخت عرعر (عنوانی برای درختانی که در شرایط سخت می‌رویند) را به بار می‌آورد.
هوش مصنوعی: حلم او که صبر و بردباری است، سبب نمی‌شود که خاک به آرامی باقی بماند و عجله و شتاب او هم باعث نمی‌شود که باد به راحتی پرواز کند.
هوش مصنوعی: از نیروهای ضعیف و سبک که به سمت افراد سست و کسل می‌روند، طوفان و بادهای سخت و تند به سمت افراد قوی و با استقامت پیش می‌آید.
هوش مصنوعی: اگر دشمن بداندیش به او اتهام بزند یا اگر چرخ زمان بر او ظلم کند، نباید نگران شود.
هوش مصنوعی: اگر کسی به حوادث شوم یا بی‌وفایی‌هایی که در زندگی پیش می‌آید، توجه نکند و خود را از این مسائل دور نگه دارد، در واقع به کهتری و فریبندگی فراخوانده شده است و اگر هم در برابر مشکلات تسلیم شود، به مانند افیون آرامش و شادابی از دست می‌دهد و به آتش حسرت دچار می‌شود.
هوش مصنوعی: اگر او (علاء الدین بوبویه) مثل ابزار شکار آهو، نیرومند و جذاب باشد، پس طبع و شخصیت او مانند ابر آذر (ابرهای آتشین) خواهد بود، که نشان‌دهندهٔ ویژگی‌های پرشور و آتشین اوست.
هوش مصنوعی: چرا صدای آن دریا به سخن می‌آید و چرا این مشک اذفر (مشک خوشبو) نمی‌تواند به سمت نوک خود کج شود؟
هوش مصنوعی: در این حرکت، اگر غیر از نیروی نفس (و اراده) چیزی بتواند بر فلک (آسمان) اثر بگذارد، دیگر چیزی پیدا نمی‌شود.
هوش مصنوعی: نظام کار او به گونه‌ای است که او را از سمت باختر به سمت خاور سوق می‌دهد و به فعالیت و تلاش وامی‌دارد.
هوش مصنوعی: آیا استعداد تو در کمک‌رسانی و نیکی کردن موفق است یا اینکه سرنوشت تو در برابر دشمنان پیروز است؟
هوش مصنوعی: تو همان کسی هستی که اگر بخواهی، با قدرت و خشونت می‌توانی روز قیامت را به شب تبدیل کنی.
هوش مصنوعی: تو تنها کسی هستی که اگر بخواهی می‌توانی با مهربانی، افرادی را از آتش دوزخ دور کنی و به آنها آب کوثر (آب شفا بخش و بهشتی) بدهی.
هوش مصنوعی: هیچ کسی در این دنیا به اندازهٔ تو، که فرزند پدر و مادر هستی، به این خوبی و فضیلت نمی‌تواند دیده شود.
هوش مصنوعی: تو در آغاز آفرینش، مانند عقل بوده‌ای که قرار بود هدایت را به نحو شایسته و ضروری به مردم نشان دهد.
هوش مصنوعی: جز نور تو، تا به حال هیچ هیولی (ماده یا صورت) را راهنمایی نبوده و هدایت نکرده است.
هوش مصنوعی: زمین در برابر بزرگی و وقار تو خالی و بی‌ارزش است، و جهان در برابر کمال و برتری تو کوچک و ناچیز می‌نماید.
هوش مصنوعی: خرد فقط در مغز و اندیشهٔ تو پنهان است و سخن تنها در تعریف و ستایش تو غلطیده و نادرست است.
هوش مصنوعی: هرچند تو در ظاهر دو رنگی و درویشی، اما از نظر معانی و دانش بیشتر از دیگران هستی، مانند رمزی عمیق که در واژه‌های ناقص و ناتمام پنهان شده است.
هوش مصنوعی: با لطف تو، زمان و روزگار به شکلی خواهد بود که مانند آن است که با سمندر، آتش به خوبی می‌آید و تأثیر می‌گذارد. سمندر، موجودی افسانه‌ای است که گفته می‌شود در آتش زندگی می‌کند و از آن آسیبی نمی‌بیند.
هوش مصنوعی: زمانی که تو هستی، وسوسه‌های شیطان بی‌اثر و بی‌ارزش می‌شوند، مانند پسر آزر (پدر ابراهیم) که بر تعلیم و تربیت قرار دارد.
هوش مصنوعی: حوادث و پیش‌آمدهای ناگوار وقتی به درگاه تو رسیدند، دیگر فتنه و شر بیشتری ایجاد نمی‌کنند.
هوش مصنوعی: شب آن‌چنان تاریک بماند که خورشید نتواند ظاهر شود و روشنایی‌اش نمایان گردد.
هوش مصنوعی: جهان پر از فتنه و آشوب است و در این شرایط، پناه و صبوری تو مانند کشتی و لنگر است که به ما امنیت می‌بخشد.
هوش مصنوعی: اگر موفقیتی را از خود مشاهده کردی، بدان که این پیروزی به زیر سایه‌ی چادر تو (علاء الدین بوبویه) است.
هوش مصنوعی: اگر من از خدمت تو محروم شوم و دو روز دور از تو بمانم، در آن حال بنده و خدمتگزار تو هستم و دچار سختی و اضطراب می‌شوم.
هوش مصنوعی: وقتی من حلقهٔ عهد و پیمان تو را در گوش دارم، به خاطر یک خطا مرا نکوب و آزار نده، همان‌طور که بر در، حلقه را نمی‌زنند.
هوش مصنوعی: انوری به کسی که او را بزرگ و محترم می‌داند، به عنوان یک فرد مهم و با عظمت می‌نگرد و او را همانند بوالفرج، شخصیتی برجسته، محترم می‌شمارد.
هوش مصنوعی: درگاه تو برای من مانند قبله است و اگر من یا کسی دیگر به تو بی‌احترامی کنیم، در واقع کافر محسوب می‌شویم.
هوش مصنوعی: نمی‌گویم که در این مدت هیچ اشتباهی نکرده‌ام که نتوان آن را پذیرفت.
هوش مصنوعی: اما اختیار من در این کار نبود، زیرا تقدیر آسمانی مرا مجبور کرده است و به من آزادی عمل نداده است.
هوش مصنوعی: در این بیت، گویا شاعر به وضعیتی اشاره دارد که در آن خود را بی‌پا و بی‌سر تصور می‌کند و از سرگردانی و آشفتگی‌های زندگی گلایه دارد. او به این نتیجه می‌رسد که این بی‌نظمی و بلاتکلیفی نتیجهٔ چرخش و ناپایداری عالم است.
هوش مصنوعی: اگر تو می‌خواستی اوضاع را به زبان درآوری، این کار زبانم را کمی منظم‌تر می‌کرد.
هوش مصنوعی: با توجّه به عذری که آورده‌ام، نه به خاطر آن، بلکه برعکس، بی‌پرواتر از همیشه، خدمتگزاری قدیمی هستم.
هوش مصنوعی: از دی قدیم تا به امروز همیشه برکت و خیر وجود داشته و از دی آیند‌ه نیز برکت و خیر بعد از آذر خواهد بود.
هوش مصنوعی: همه آذرها (ماه آذر) با دی (ماه دی) به هم مربوط هستند، اما امروز (حالا) از دی (دیروز) خوشتر است.
هوش مصنوعی: هر کسی باید به سمت خود و خواسته‌هایش متمایل شود، و در هر اقدامی که می‌کند، باید به آنچه که دلش می‌خواهد، دست یابد.
هوش مصنوعی: عمر تو مانند دورانی است که به دور زمین می‌چرخد و هیچگاه در آن تکرار بازنگشتنی وجود ندارد؛ یعنی عمر تو همواره در حال تکرار و گذر است و توقفی ندارد.
هوش مصنوعی: تو همانند مرجع جزئیات به سوی کل هستی، زیرا مانند کان، یعنی معدن، بخشی از قدرت و عظمت تو در دسترس است و دیگران به تو روی می‌آورند.
هوش مصنوعی: انسانی که خواهان تو باشد باید نیکوکار، نیک‌نام و خوشبخت باشد، در حالی که آن که به تو بداندیشی و بدرفتاری کند، بدآئینی و بدسرشت است.
هوش مصنوعی: همه روزهای تو مانند روز عید قربانی باشد و هر سال تو پر از شادی و خوشی با شراب و جام باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پری‌چهره بتی عیار و دلبر
نگاری سروقدّ و ماه‌منظر
سیه‌چشمی که تا رویش بدیدم
سرشکم خون شده‌ست و بَرّ مشجر
اگر نه دل همی خواهی سپردن
[...]
غنودستند بر ماه منور
خط و زلفین آن بت روی دلبر
یکی را سنبل نو رسته بالین
یکی را لالۀ خود روی بستر
ز مشکین جعد زنجیرست گویی
[...]
مرا، دی عاشقی گفت ای سخنور
میان عاشق و معشوق بنگر
نگه کن تا چه باید هر دوانرا
وزین دو کز تو پرسیدم بمگذر
چه خواهد دلبر از دلجوی بیدل ؟
[...]
همایون جشن عید و ماه آذر
خجسته باد بر شاه مظفر
امیر انشاه بن قاورد جغری
جمال دین و دین را پشت و یاور
خداوندی ، کجا کوته نماید
[...]
نه نقصانی پذیرد همچو جوهر
نه زان گردد مرو را حال دیگر
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.