از قبول دگران طبع ملول است مرا
ور تو رد می کنیم عین قبول است مرا
خیره چشمی است بخورشید جمال تو نظر
چکنم مردمک دیده فضول است مرا
بروای همدم و بر من مفکن سایه مهر
که دل از سایه خود نیز ملول است مرا
مهل ای گریه که گردی رسد از من بدلی
چند روزی که در این خانه نزول است مرا
اهلی از نامه سیاهی چه امید باشد
گر امیدی است هم از لطف رسول است مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از پذیرش دیگران بیزار است و حتی رانده شدن از سوی معشوق را پذیرش میداند. او نگاه خود به جمال معشوق را گستاخی میشمارد، از همدمی دیگران و حتی از سایهٔ خود گریزان است و میخواهد در این چند روز دنیا رنجی به دل کسی نرساند. در پایان، شاعر با نامهٔ اعمال سیاه، امید خود را تنها به لطف پیامبر میبندد.
هوش مصنوعی: پذیرفته شدن از سوی دیگران مرا دلتنگ و بیزار میکند؛ اما اگر تو مرا رد کنی و از خود برانی، همان رد کردن برای من عین پذیرفتن است.
هوش مصنوعی: نگاه کردن به خورشید زیبایی تو گستاخی و خیرهچشمی است، اما چه کنم که مردمک چشمم فضول است و از نگاه کردن باز نمیایستد.
هوش مصنوعی: ای همدم، برو و سایهٔ مهربانیات را بر من نینداز، زیرا دلم حتی از سایهٔ خودم هم ملول و گریزان است.
هوش مصنوعی: ای گریه، در این چند روزی که در این خانه (دنیا یا این منزل) مهمانم، نگذار که از من گرد و غباری (رنج و آزاری) به دل کسی برسد؛ یعنی اشک من گرد را بشوید تا کسی از من نرنجد.
هوش مصنوعی: اهلی، از کسی که نامهٔ اعمالش سیاه است چه امیدی میرود؟ اگر امیدی دارم، تنها به لطف و شفاعت پیامبر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.