خاری که راه در دل از آن جور پیشه کرد
از بسکه ماند در دلم آن خار ریشه کرد
سنگین دلی است صورت شیرین که کوهکن
بوسی تراش ازو نتواند به تیشه کرد
مردم پری به شیشه، گر از ساحری کنند
چشم خوش تو مردم ساحر بشیشه کرد
هرکس که مست آهوی چشم تو گشته است
مشنو که پنجه با سگ او شیر بیشه کرد
ورد فرشته بود چو اهلی طریق من
تعلیم غمزه تو مرا سحر پیشه کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و درد و زیبایی محبوب خود میپردازد. او میگوید که خارهای رنج و حسرت در دلش ریشه دوانده و زیبایی آن محبوب چنان است که هیچ سنگتراش یا کوهکن نمیتواند آن را به خوبی شکل دهد. عشق به محبوبش او را مجذوب کرده و دیگران را مانند ساحرانی میبیند که با چشمان زیبای محبوبش میفریبند. همچنین، شاعر به تأثیر سحرآمیز نگاه محبوب اشاره میکند که او را از مسیرهای غم و اندوه دور کرده و به یک دنیای عاشقانه و حقیقتی جدید هدایت کرده است.
هوش مصنوعی: خار که به خاطر رفتار ناشایست در دلم جا گرفت، به قدری در آن جا ماند که ریشهاش در دل من نفوذ کرد.
هوش مصنوعی: دل سنگین و غمگین، هر چند که ظاهری زیبا و دلپذیر دارد، اما کسی که با سختی و تلاش میخواهد آن را تغییر دهد، نمیتواند با ابزاری ساده به این هدف برسد.
هوش مصنوعی: اگر مردم زیبا را به شیشه بدل کنند، دلالت بر این دارد که تو نیز بر دلها تاثیر میگذاری و به نوعی جادوگری که دلها را میربایی.
هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق چشمان تو غرق شده است، به او گوش نده که او با یک موجود ضعیف مثل سگ در جنگلی خطرناک دست و پنجه نرم کرده است.
هوش مصنوعی: جمله به این معنی است که فرشتهای با نیکی و لطافت به من کمک کرده و راه یادگیری را به من نشان داده و در واقع، زیباییهای محبت تو سبب شده که مرا به معنای خاصی از سحر و جادو آشنا کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.