خوش آنکه نهی پای بسر منزل خاکم
آبی زنم دیده دهی بر دل خاکم
شادی که برویم دگر از خاک چو سبزه
گر سایه سرو تو شود مایل خاکم
ای بحر کرم باز بیک موج عنایت
برهان ز جگر تشنگی ساحل خاکم
دل مرغ سر بام تو شد من سگ کویت
او قابل عرش آمد و من قابل خاکم
اهلی چو سر از خاک بر آرم بقیامت
جز سبزه حسرت نبود حاصل خاکم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق پس از مرگ خود را خاکی در گور میبیند و آرزو دارد معشوق بر سر خاکش بیاید و بر آن اشک بریزد تا او دوباره چون سبزه بروید. از معشوق که دریای کرم است لطفی میخواهد و دلش را پرندهٔ بام او و خود را سگ کوی او میخواند. در پایان میگوید در قیامت نیز از خاکش جز سبزهٔ حسرت نخواهد رویید.
هوش مصنوعی: خوشا روزی که تو پا بر سر منزل خاک (گور) من بگذاری و با آب دیدهٔ خود، یعنی با گریستن، بر دل خاک من آبی بزنی.
هوش مصنوعی: اگر سایهٔ قامت سروگونهٔ تو به سوی خاک (گور) من خم شود، از شادی دوباره مانند سبزه از خاک خواهم رویید.
هوش مصنوعی: ای دریای بخشش، با یک موج از لطف و عنایتت مرا که چون ساحل خشک و خاکیام، از تشنگی جگرسوز رهایی بده.
هوش مصنوعی: دل من پرندهای شد که بر بام تو مینشیند و من سگ کوی تو شدم. دل شایستهٔ اوج و عرش شد و من سزاوار ماندن بر خاک درگاه تو.
هوش مصنوعی: اهلی، چون در روز قیامت سر از خاک بردارم، از خاک من جز سبزهٔ حسرت چیزی نخواهد رویید. یعنی حاصل عمرم تنها حسرت و ناکامی در عشق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.