من از صفای درون گر ز خود برون آیم
چو آب دیده توان کز درت درون آیم
اگرچه باد اجل برکند نهال تنم
اسیر خویشتنم جانب تو چون آیم
تو همچو باد روی من چو خاک مضطربم
مگر دمی بنشینی که باسکون آیم
چو آب دیده سبکروحتر از آنم من
که گر بسنجیم از خاک ره فزون آیم
هزار همچو تو اهلی کم است در ره عشق
منت بدرگه آن دوست رهنمون آیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه دربارهٔ دشواری رسیدن به معشوق است. شاعر میگوید تنها با صفای باطن و رهایی از خودی، مانند اشکی پاک، میتوان به درگاه دوست راه یافت، و حتی مرگ تن هم او را از بند خودش آزاد نمیکند. سپس بیقراری خود را به خاکی همانند میکند که در پی باد شتابانِ معشوق میرود، و افتادگیاش را از خاک راه هم بیشتر میداند. در بیت پایانی خود را ناچیز میشمارد و نیاز به راهنمایی برای رسیدن به درگاه دوست را پیش میکشد.
هوش مصنوعی: اگر با پاکی و صفای باطن از خودی و خودپرستی بیرون بیایم، میتوانم مانند اشک که از درون میجوشد و بیرون میریزد، از در تو به درون راه یابم.
هوش مصنوعی: حتی اگر باد مرگ نهال تنم را از ریشه بکند، باز هم گرفتار خودِ خویشم؛ پس چگونه میتوانم به سوی تو بیایم؟ یعنی مانع اصلی رسیدن به تو خودیِ من است، نه تن.
هوش مصنوعی: تو مانند باد شتابان میگذری و من مانند خاکِ راه از پی تو بیقرار و پریشانم؛ شاید لحظهای بنشینی تا من هم آرام بگیرم، همانگونه که با ایستادن باد، گرد و خاک فرو مینشیند.
هوش مصنوعی: من مانند اشک چنان سبک و بیوزن و افتادهام که اگر مرا بسنجی، از خاکِ راه سنگینتر نخواهم بود؛ یعنی در خواری و سبکی از خاک راه هم کمترم.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: ای اهلی، هزار تن مانند تو در راه عشق ناچیزند؛ من راهنمای تو میشوم تا تو را به درگاه آن دوست برسانم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.