ادیب الممالک
»
دیوان اشعار
»
مقطعات
»
شمارهٔ ۱۱۲ - در صدر فرمان لقب ادیب الممالکی خود از طرف مظفرالدین شاه نوشته
به شکرانه آنکه یزدان پاک
به ما داد سلطانی کشورش
نداریم ازین گنج بیمر دریغ
ز احفاد و اولاد پیغمبرش
پیمبر به ما گوهرین تاج داد
چرا زر نبخشیم بر گوهرش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه از زبان مظفرالدین شاه در آغاز فرمانی سروده شده که لقب «ادیبالممالک» را به شاعر میدهد. شاه پادشاهی خود را بخشش خدا و پیامبر میداند و به شکرانهٔ آن، بخشش به نوادگان پیامبر را وظیفهٔ خود میشمارد. شاعر خود از سادات بود و در بیت پایانی با دو معنای «گوهر»، یعنی جواهر و تبار، پاداش شاه را جبران تاجی میداند که پیامبر به او داده است.
هوش مصنوعی: از زبان شاه گفته شده است: به سپاس اینکه خداوند پاک پادشاهی سرزمینش را به ما بخشید.
هوش مصنوعی: از این گنج بیشمار پادشاهی، بخشش را از نوادگان و فرزندان پیامبر دریغ نمیکنیم.
هوش مصنوعی: پیامبر به ما تاج گوهرنشان داد؛ پس چرا به گوهر او، یعنی به نسل و فرزندانش، زر نبخشیم؟ «گوهر» هم به معنای جواهر است و هم به معنای نژاد و تبار.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز بیدادگر شاه وز لشکرش
و زان رسمهای بد اندر خورش
ربیع ابن عدنان به حمله برش
درآمد یکی تیغ زد بر سرش
ثنا باد بر جان پیغمبرش
محّمد فرستاده و بهترش
چنان زد به تندی به یال و برش
که پنهان شد اندر زمین پیکرش
یکی مرد پیر ایستاده برش
بکف بر یکی خوان سراسر خورش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.