اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا
نیست خاطر سوی تریاک و فسون مایل مرا
نیست تریاک و فسون من بجز جانان که ساخت
مهرش از صبح ازل در جان و دل منزل مرا
عمر در تحصیل وصلش رفت و آن حاصل نشد
وارهان ای هجر ازین تحصیل بی حاصل مرا
منزل او دور و بر من کوههای بار دل
کی تواند برد با این بارها محمل مرا
هستی من شد حجاب او بده ساقی شراب
تا کند از هستی من یک زمان غافل مرا
گر نگیرد دست من شاه عرب ای وای من
اینچنین کاندر عجم مانده ست پا در گل مرا
جامی آسا غرقه دریای عشق او شدم
هیچ ازین دریا مبادا روی در ساحل مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: جامی عشق را به اژدهایی تشبیه میکند که دلش را زخمی کرده و تنها درمانش خود معشوق است که مهرش از ازل در جانش نشسته. سپس از ناکامی در وصال، دوری منزل یار و سنگینی بار دل مینالد و هستی خود را حجاب میان خود و معشوق میداند و برای رهایی از آن شراب میطلبد. در پایان دست به دامان پیامبر میزند تا او را از گرفتاری برهاند و آرزو میکند که همیشه غرق دریای عشق بماند.
هوش مصنوعی: اژدهای عشق زخمی شگفت بر دلم زده است، اما دلم به پادزهر و افسون (درمانهای معمول زخم مار) میلی ندارد.
هوش مصنوعی: پادزهر و افسون من کسی جز معشوق نیست؛ همان که از آغاز آفرینش مهرش را در جان و دلم جای داده است.
هوش مصنوعی: عمرم در تلاش برای رسیدن به وصال او گذشت و به دست نیامد؛ ای هجران، مرا از این کوشش بینتیجه رها کن.
هوش مصنوعی: منزل معشوق دور است و بر دوش من کوههایی از بار غم دل نهاده شده؛ با این همه بار، کجاوه چگونه میتواند مرا تا آنجا ببرد؟
هوش مصنوعی: وجود و خودبینی من پردهٔ میان من و او شده است؛ ساقی، شراب بده تا لحظهای مرا از هستی خودم بیخبر کند.
هوش مصنوعی: اگر شاه عرب (پیامبر اسلام) دستم را نگیرد وای بر من، زیرا در سرزمین عجم سخت در گل مانده و گرفتارم.
هوش مصنوعی: من، جامی، غرق دریای عشق او شدهام و آرزو دارم که هرگز از این دریا رو به ساحل نیاورم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
قاتل من چشم می بندد دم بسمل مرا
تا بماند حسرت دیدار او در دل مرا
کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
بس که از هر آرزو شد عقدهای حاصل مرا
رشته طول امل یک عقده شد در دل مرا
ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا
جان قفای ناقه رفت و دل پی محمل مرا
ز آتش رشکم کنی تا داغ، هر شب میشوی
شمع بزم غیر و میخواهی در آن محفل مرا
بعد عمری زد به من تیغی و از من درگذشت
[...]
بیتو مرگ آسوده سازد اضطراب دل مرا
آنچه گردابست عالم را بود ساحل مرا
ناید از دستم گشاد عقدهای دل که هست
ناخنم سست و هزاران عقده مشکل مرا
در محیط عشق کز وی نیست امید نجات
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.