پرتو شمع رخت عکس بر افلاک انداخت
قرص خورشید شد و سایه بر این خاک انداخت
برقی از شعشعه طلعت رخشان تو جست
شعله در خرمن مشتی خس و خاشاک انداخت
خوش بران رخش که عشقت فلک سرکش را
طوق در گردن ازان حلقه فتراک انداخت
ذوق مستان صبوحی زده بزم تو دید
صبح در اطلس فیروزه خود چاک انداخت
می خرامیدی و ارواح قدس می گفتند
ای خوش آن پاک که سر در ره این پاک انداخت
طوطی ناطقه را سر خط و عارض تو
زنگ تشویر در آیینه ادراک انداخت
جامی اهلیت اندیشه عشق تو نداشت
همتش رخت درین موج خطرناک انداخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش جمال معشوق است. خورشید بازتابی از روی او، و آسمان شکارِ بسته به فتراک او دانسته شده است. صبح از شور مستان بزمش جامه میدرد و ارواح قدسی جانفشانی در راهش را میستایند. در پایان، جامی با اینکه خود را سزاوار این عشق نمیداند، از سرِ همت خود را به دریای پرخطر آن میافکند.
هوش مصنوعی: پرتوِ چهرهٔ تو که مانند شمع است بر آسمانها بازتاب یافت؛ همان بازتاب قرص خورشید شد و از آن سایهای بر این زمین افتاد. یعنی خورشید خود تنها پرتوی از روی توست.
هوش مصنوعی: برقی از درخشش چهرهٔ تابان تو جهید و در خرمنِ مشتی خس و خاشاک آتش زد. یعنی جلوهٔ تو هستیِ ناچیز عاشقان و اهل جهان را سوزاند.
هوش مصنوعی: خوش اسب بتاز، که عشق تو از حلقهٔ بند زین تو طوقی بر گردن آسمانِ سرکش انداخته است. یعنی حتی فلکِ نافرمان شکار و اسیر تو شده است.
هوش مصنوعی: صبح چون شور و ذوقِ مستانی را دید که در بزم تو بادهی صبحگاهی نوشیدهاند، جامهٔ اطلسِ فیروزهای خود را چاک زد. دمیدن سپیده چون گریبان دریدن صبح از وجد یا رشک تصویر شده است.
هوش مصنوعی: تو با ناز راه میرفتی و ارواح قدسی میگفتند: خوشا آن پاکی که سر خود را در راه این پاکروی فدا کرد.
هوش مصنوعی: راز خط و چهرهٔ تو بر آیینهٔ دریافتِ طوطیِ سخن زنگارِ شرمساری نشاند؛ یعنی زبان و اندیشه از وصف خط و رخسار تو ناتوان و شرمنده ماند. طوطی را پیش آیینه سخن میآموزند و آیینهٔ زنگگرفته او را از گفتن بازمیدارد.
هوش مصنوعی: جامی شایستگیِ اندیشیدن به عشق تو را نداشت، اما همت بلندش بار و بنهاش را در این موجِ پرخطر انداخت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت
که به تیغ مژه در هر جگری چاک انداخت
چند گاهی دلم از داغ بتان ایمن بود
باز عشق آمد و این شعله به خاشاک انداخت
عقلم از بادیه عشق تو بیمی میداد
[...]
تا به تیغ ستم اندر دل من چاک انداخت
آه سوزنده من شعله در افلاک انداخت
هر خدنگی که بزد بر دل پر درد مرا
کشته سرو روان سایه براین چاک انداخت
مکشم از جگر خسته من پیکان را
[...]
چون صبا راه به خاک من غمناک انداخت
بوی گلبرگ کسی در کفن چاک انداخت
سر خون ریختن بیگنهی داشت مگر؟
که مرا کار به آن غمزه بیباک انداخت
هر گه آن شمع بتان، خنجر بیداد کشید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.