گر بدانی قیمت یک تار موی خویش را
کی دهی بر باد زلف مشکبوی خویش را
آمدی با روی از گل تازه تر دوشم به خواب
تازه کردی در دل من آرزوی خویش را
تا نگردد گل ز اشکم زین همه دل کز بتان
می ربایی فرش سنگ انداز کوی خویش را
باغبان در چشم من عکس رخ و زلف تو دید
لاله و سنبل نشاند اطراف جوی خویش را
خاطرم ز آلایش زهد ریایی شد ملول
یک دو کاسه درد خواهم شست و شوی خویش را
ای که گویی خوی ازان بت می توانی باز کرد
رو که من به می شناسم از تو خوی خویش را
می دهم گفتم بهای خاک کویت آبروی
گفت رو جامی نگهدار آبروی خویش را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ارزش زلف معشوق، دیدار او در خواب و فراوانی دلهایی که او ربوده است سخن میگوید و اشک خود را جویی میداند که چهره و زلف یار در آن بازتاب دارد. سپس از زهد ریایی بیزاری میجوید و با دُرد شراب میخواهد خود را از آن پاک کند، و پند کسی را که میگوید از یار دل بکَن نمیپذیرد. در پایان، جامی آبروی خود را بهای خاک کوی معشوق میکند، اما معشوق با بیاعتنایی او را از این کار بازمیدارد.
هوش مصنوعی: اگر ارزش حتی یک تار مویت را میدانستی، هرگز زلف خوشبوی خود را به دست باد نمیدادی که پریشان و تباه شود.
هوش مصنوعی: دیشب با چهرهای شادابتر از گل به خوابم آمدی و آرزوی دیدارت را در دلم دوباره زنده کردی.
هوش مصنوعی: برای آنکه خاک کوچهات از اشک من گِل نشود، از این همه دلِ سنگینی که از زیبارویان دیگر میربایی، کف کوچهات را سنگفرش میکنی. یعنی دلهای ربودهشده چنان فراوان است که سنگفرش کوی تو شده است.
هوش مصنوعی: باغبان در چشم اشکآلود من، که چون جویی روان است، بازتاب چهره و زلف تو را دید و به تقلید از آن، گرداگرد جوی خود لاله (همانند رخ) و سنبل (همانند زلف) کاشت.
هوش مصنوعی: دلم از آلودگی زهد ریاکارانه به ستوه آمده است و یکی دو کاسه دُردِ شراب میخواهم تا خود را از آن آلودگی بشویم.
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی میتوانی از آن زیبارو دل بکنی و عادت دلبستگی به او را ترک کنی، برو که من سرشت و عادت خود را بهتر از تو میشناسم و میدانم که نمیتوانم.
هوش مصنوعی: به معشوق گفتم آبروی خود را بهای خاک کوی تو میکنم؛ پاسخ داد: ای جامی، برو و آبروی خود را نگه دار، یعنی این بها به کار نمیآید و خود را خوار مکن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آرزومند توام، بنمای روی خویش را
ور نه، از جانم برون کن آرزوی خویش را
جان در آن زلفست، کمتر شانه کن، تا نگسلی
هم رگ جان مرا، هم تار موی خویش را
خوبرو را خوی بد لایق نباشد، جان من
[...]
رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را
تا نماید بر غریبان راه کوی خویش را
در نیابم لذتی از همزبانیهای یار
بس که می یابم پریشان، گفت وگوی خویش را
آن پری از من گریزان است و من از انفعال
[...]
از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را
در گره دارم چو گوهر آبروی خویش را
قسمتم لبریز صهبا می کند همچون سبو
گر فشارم با دو دست خود گلوی خویش را
نیست هرگز خالی از سودای عشق او سرم
[...]
جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش را
در ضمیر ما ببین روی نکوی خویش را
ظاهر و باطن نکویی را دریغ از ما مدار
گل دریغ از کس ندارد رنگ و بوی خویش را
عقده از زلف تو بگشود و بکار من ببست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.