ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده
من در میانه پیری دین را به باد داده
مجلس میان بستان گل با صبا به بازی
نرگس به ناز خفته، سرو سهی ستاده
خوبان به باده خوردن، من جرعه نوش مجلس
هر جرعه ای که خورده سر بر زمین نهاده
من بی خبر ز ساقی وز چشم من به مجلس
چون جرعه های مستان خون خور بجای باده
ساقی، چو من ز باده مست و خراب میرم
بفرست خشت گورم، بستان سفال باده
سیراب خونست دایم زان می زند به سرخی
آن سبزه کت برآید گرد لبان ساده
مویت به زلف در هم نه خاسته نه خفته
چشمت به خواب مستی نی بسته نی گشاده
زان دم که دید خلقی مستانه خفت و خیزش
ما جاء کل شی رأسا علی بناده
چون راست است آخر با تو طریق خسرو
او نامراد مسکین تو شوخ خود مراده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر خود را پیری دینباخته در مجلس شرابی در باغ، در میان جوانان زیبا، تصویر میکند که تنها تهماندهٔ جامها نصیب او میشود و به جای باده از چشمانش خون میریزد. او آرزو میکند پس از مرگ از خاک گورش جام شراب بسازند. سپس به وصف معشوق میپردازد: خط سبز سرخفام گرد لب، زلف درهم و چشم نیمخفتهٔ مست. در پایان میگوید که با وجود صداقت خسرو، او ناکام مانده و معشوق شوخ و خودکامه است.
هوش مصنوعی: ما هستیم و یک مجلس شراب و سه چهار جوانِ زیبای بیریش. من هم پیری هستم در میان آنها که دین خود را بر باد داده است.
هوش مصنوعی: مجلس در میان باغ برپاست. گل با نسیم صبا بازی میکند، نرگس با ناز خوابیده و سروِ راستقامت ایستاده است.
هوش مصنوعی: زیبارویان شراب مینوشند و من تنها تهماندهٔ جامهای مجلس را مینوشم. با هر جرعهای که خوردهام، از مستی و فروتنی سر بر خاک نهادهام، همانگونه که جرعهٔ آخر جام را بر خاک میریزند.
هوش مصنوعی: من از ساقی بیخبر ماندهام و از چشمانم در مجلس، مانند جرعهای که مستان بر زمین میریزند، خون جاری است. من به جای شراب خون دل مینوشم.
هوش مصنوعی: ای ساقی، وقتی از شراب مست و ویران مُردم، خشتِ گورم را بفرست و از خاک آن کوزه و جام شراب بساز.
هوش مصنوعی: آن موی نورستهای که گرد لبان صاف تو روییده، همیشه از خون عاشقان سیراب است و به همین سبب به سرخی میزند.
هوش مصنوعی: موهای تو در زلف درهم پیچیده است و نه برخاسته است و نه خوابیده. چشمت در خواب مستی است و نه بسته است و نه باز.
هوش مصنوعی: از وقتی که مردم افتادن و برخاستنِ مستانهٔ چشم و زلف تو را دیدند، به تعبیر آن جملهٔ عربی، همه چیز از بنیاد زیر و رو شد.
هوش مصنوعی: چون راه و رسم خسرو با تو در نهایت صادقانه و راست است، او عاشقی بیچاره و ناکام مانده و تو معشوقی شوخ و خودکامه که هرچه بخواهی همان میکنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آفتاب یغما ای خَلُّخی نژاده
هم ترک ماه رویی هم حور ماه زاده
هستی به مهر و خدمت استاده و نشسته
هم در دلم نشسته هم پیشم ایستاده
گه راز منگشایی زان زلفکان بسته
[...]
سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
جان را طلاق گفته دل را به باد داده
مردان راهبین را در گبرکی کشیده
رندان رهنشین را میخانه در گشاده
با گوشهای نشسته دست از جهان بشسته
[...]
در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟
بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاهزاده؟
کرده به دست اشارت کز من بگو چه خواهی؟
مخمور می چه خواهد جز نقل و جام و باده؟
نقلی ز دل معلق جامی ز نور مطلق
[...]
عید آمد ای نگارین بردار جام باده
وز بند غم برون شو تا دل شود گشاده
عهد صبوح نو کن جام می کهن ده
کم کن به عیش شیرین، تلخی جام باده
گوئی شبی ببینم من شادمان نشسته
[...]
عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشاده
بر جای خود چو بحری جوشان و ایستاده
از خاک در گذشته، افلاک در نوشته
یک باره روح گشته، تن را طلاق داده
چون عاشقان جانی،در حال زندگانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.