ای زلف سرکش تو ز بالا کشیدهتر
مژگان و چشم شوخ تو از هم رمیدهتر
از من مپوش چهره که فردوس تازه روی
شبنم نداشته است ز من پاک دیدهتر
حیرانی جمال تو شد انجمنفروز
سیماب را ز آینه کرد آرمیدهتر
عاشق چگونه در نظر آرد ترا، که هست
سر تا به پای حسن تو از هم رمیدهتر
هرچند آفتاب به هر کوچهای دوید
رسوایی من است به عالم دویدهتر
عاشق کسی بود که چو بیاختیار شد
دارد عنان شرم و ادب را کشیدهتر
زنهار پا ز عالم حیرت برون منه
کآنجاست آسمان ز زمین آرمیدهتر
زندان به روزگار شود دلنشین و ما
هر روز میشویم ز دنیا گزیدهتر
شاخ از ثمر خم و بیحاصلی فزود
هرچند بیشتر قد ما شد خمیدهتر
در کام مار دم زده، انگشت مارگیر
هرگز نبوده است ز من دل گَزیدهتر
صائب مقام دام بود خاکهای نرم
پرهیز کن ز هر که بود آرمیدهتر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف زلف و چشم شوخ معشوق و درخواست دیدار او آغاز میشود و حیرتِ ناشی از جمال او را میستاید. سپس به رسوایی عاشق، لزوم حفظ ادب در بیاختیاری و ستایش عالم حیرت میپردازد. در ادامه از آزردگی روزافزون از دنیا و بیحاصلی پیری مینالد و در بیت پایانی هشدار میدهد که از آدمهای به ظاهر آرام بپرهیزند، چون دام در خاک نرم نهاده میشود.
هوش مصنوعی: ای معشوق، زلف سرکش تو از قامتت هم بلندتر است و مژگان و چشم شوخت هر کدام از دیگری رمندهتر و ناآرامترند.
هوش مصنوعی: چهرهات را از من پنهان نکن، زیرا بهشتِ تازهرو هم شبنمی پاکچشمتر از من نداشته است. نگاه من به تو مانند شبنم بر گل، پاک و بیآلایش است.
هوش مصنوعی: حیرت در برابر زیبایی تو مجلس را روشن کرد و جیوهٔ همیشه بیقرار را از آینه هم آرامتر ساخت. یعنی شگفتیِ جمال تو بیقرارترینها را هم بیحرکت و مبهوت میکند.
هوش مصنوعی: عاشق چگونه میتواند تو را یکجا در نظر آورد، در حالی که اجزای حسن تو از سر تا پا هر یک از دیگری گریزانتر است و در یک نگاه نمیگنجد.
هوش مصنوعی: هرچند خورشید به هر کوچهای سر کشیده و نورش همهجا رفته است، رسوایی عشق من بیش از آن در جهان پراکنده و شناخته شده است.
هوش مصنوعی: عاشق واقعی کسی است که وقتی اختیار از کفش میرود، لگام شرم و ادب را محکمتر نگه میدارد.
هوش مصنوعی: هرگز از عالم حیرت بیرون نرو، زیرا در آنجا حتی آسمانِ همیشه گردان از زمین آرامتر است.
هوش مصنوعی: زندان با گذشت زمان برای زندانی خوشایند و مأنوس میشود، اما ما هر روز از دنیا آزردهتر و گزیدهتر میشویم.
هوش مصنوعی: شاخه از بار میوه خم میشود، اما هرچه قامت ما خمیدهتر شد، بیحاصلی ما بیشتر شد؛ خمیدگی ما از پیری است نه از بار ثمر.
هوش مصنوعی: حتی انگشت مارگیری که در دهان مار دمیده، هرگز به اندازهٔ من دلگزیده و آزرده نبوده است.
هوش مصنوعی: صائب، دام را در خاک نرم پنهان میکنند؛ پس از هر کسی که آرامتر و نرمتر مینماید بیشتر بپرهیز، چون ممکن است فریبی در کار باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هر شب منم ز هجر پریشان و دیده تر
دل از برم رمیده و من زو رمیده تر
افغان ز تو که هست به گوشت فغان من
هر چند بیش می شنوی ناشنیده تر
شیرین غمی ست عشق، ولیکن زمان کجاست؟
[...]
دارم دلی ز طایر وحشی رمیده تر
هرچند دورتر ز کسان آرمیده تر
تا آن خدنگ قامت از آغوش من برفت
پشتم شکسته تر شد و قدم خمیده تر
خونی که حکم بود بریزد خطا نشد
[...]
لب گرم شکوه بود که گردید دیدهتر
شد ناشنیده شکوة ما ناشنیدهتر
گفتیم چشم او به فسون رام ما شود
این آهوی رمیده دگر شد رمیدهتر
واماندگان ناله ز دنبال میرسند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.