به خاک پای تو ای مه هر آن شبی که بتابی
به جای عمر عزیزی چو عمر ما نشتابی
چو شب روان هوس را تو چشمی و تو چراغی
مسافران فلک را تو آتشی و تو آبی
در این منازل گردون در این طواف همایون
گر از قضا مه ما را به اتفاق بیابی
اگر چه روح جهانست و روح سوی ندارد
ثواب کن سوی او رو اگر چه غرق ثوابی
بگو به تست پیامی اگر چه حاضر جانی
جواب ده به حق آنک بس لطیف جوابی
هزار مهره ربودی هنوز اول بازیست
هزار پرده دریدی هنوز زیر نقابی
چه نالههاست نهان و چه زخمهاست دلم را
زهی رباب دل من به دست چون تو ربابی
دلم تو را چو ربابی تنم تو را چو خرابی
رباب میزن و میگرد مست گرد خرابی
همه ز جام تو مستند هر یکی ز شرابی
ز جام خویش نپرسی که مست از چه شرابی
کجاست ساحل دریا دلا که هر دم غرقی
کجاست آتش غیبی که لحظه لحظه کبابی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر نخست ماه آسمان را خطاب میکند و او را پیک خود میسازد تا در گردش شبانهاش، اگر ماهِ حقیقی یعنی معشوق را یافت، پیام عاشق را به او برساند. سپس سخن به خود معشوق میگردد که با وجود هزار پردهدری هنوز در نقاب است و دل عاشق چون ربابی در دست اوست. غزل با تصویر مستی همگان از جام معشوق و حیرت دلی پایان مییابد که پیوسته در دریایی بیساحل غرق و در آتشی پنهان کباب است.
هوش مصنوعی: شاعر ماه را خطاب میکند و به خاک پای او سوگند میخورد: ای ماه، هر شبی که میدرخشی چون عمری عزیز و گرانبهایی؛ کاش مانند عمر ما شتابان نگذری.
هوش مصنوعی: ای ماه، برای کسانی که شبهنگام در راه آرزو و شوق روانند تو هم چشمی و هم چراغ، و برای مسافران آسمان، یعنی ستارگان، تو هم آتشی و هم آب.
هوش مصنوعی: در این منزلهای آسمان و در این گردش فرخندهات، اگر از روی تقدیر و بهتصادف ماهِ ما، یعنی معشوق، را بیابی...
هوش مصنوعی: هرچند او جان جهان است و جان جهت و سویی ندارد، تو کار نیکی کن و به سوی او برو، اگرچه خود غرق ثواب و نیکی هستی.
هوش مصنوعی: به او بگو که برایت پیامی دارم، هرچند تو در جان حاضری؛ و از او بخواه که پاسخ دهد، به حق آنکه پاسخدادنش بسیار لطیف و دلنواز است. در اینجا سخن به خود معشوق نیز روی میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، هزار مهره در بازی از ما ربودی و هنوز آغاز بازی است؛ هزار پرده را دریدی و هنوز خودت در زیر نقاب پنهانی.
هوش مصنوعی: دل من چه نالههای پنهان و چه زخمهایی دارد؛ خوشا که رباب دل من در دست نوازندهای چون توست. «زخم» هم به معنای جراحت است و هم ضربهٔ نوازنده بر ساز.
هوش مصنوعی: دلم برای تو مانند رباب است و تنم مانند ویرانهای؛ پس بر این رباب بنواز و مستانه گرد این ویرانه بگرد.
هوش مصنوعی: همه از جام تو مستاند و هر کس از شرابی؛ چرا از جام خودت نمیپرسی که خودت از کدام شراب مستی؟
هوش مصنوعی: ای دل، ساحل این دریا کجاست که هر لحظه در آن غرق میشوی؟ و آن آتش پنهان و غیبی کجاست که لحظه به لحظه در آن کباب میشوی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ز من که مهر تو دارم به سینه روی چه تابی
الا تعرض عینی و انت تعلم مآبی
بیا معاینه بنگر که چونم از غم عشقت
ذات بک جسمی بشیب یوم شیابی
تن ضعیف نزارم اگر چنان که ببینی
[...]
به حق آن که ندانم جز آستان تو بابی
که در فراق ندارم مجال خوردی و خوابی
نیازمندی جانم به خاکبوس جنابت
گذشت از آن که محاسب در او رسد به حسابی
اگر شکایت هجران هزار سال نویسم
[...]
مرا بس است در این کارخانه از همه بابی
می دو آتشه و سبز چهرهای و کتابی
خدا مکان نپذیرد بهل عمارت مسجد
گرت ز دست برآید بساز دیر خرابی
دلم شکست بصد شوخی از میانهٔ دلها
[...]
شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی
فغان که چشمه رحمت نزد بر آتشم آبی
دل گرفتهٔ من وا نشد ز هیچ بهاری
دهان غنچهٔ من تر نشد ز هیچ سحابی
نشستم از سر زلفش ولی به روز سیاهی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.