می گلرنگ خونی رازست
لب ساغر خموش غمازست
دهن شیشه مغرب عقل است
لب پیمانه مشرق رازست
یک الف وار نیست گوشه امن
صفحه خاک، سینه بازست
عقل با عشق مشتبه نشود
ذره از آفتاب ممتازست
بلبل بوستان شوق ترا
شکن دام، بال پروازست
طور آخر گل از تجلی چید
کار افتادگان خداسازست
دل صائب ز شوق آب شده است
تشنه خاک پاک شیرازست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با مضمونسازیهای سبک هندی دربارهٔ شراب آغاز میشود که عقل را میبرد و راز را فاش میکند، و جهان را جایی میداند که هیچ رازی در آن پنهان نمیماند. سپس برتری عشق بر عقل، رهایی عاشق مشتاق از دام، و لطف خدا به افتادگان با اشاره به تجلی بر کوه طور بیان میشود. در پایان صائب از اشتیاق خود به شیراز سخن میگوید.
هوش مصنوعی: شراب گلگون، رازها را میکشد و فاش میکند؛ لبِ ساغر با آنکه خاموش است، سخنچین و افشاگر راز است. یعنی میخوردن، اسرار دل را آشکار میکند.
هوش مصنوعی: دهانهٔ شیشهٔ شراب جایی است که خورشیدِ عقل در آن غروب میکند، و لبِ پیمانه جایی است که راز از آن طلوع و آشکار میشود. شراب عقل را میبرد و راز را بیرون میریزد.
هوش مصنوعی: در روی زمین به اندازهٔ یک الف هم گوشهٔ امنی برای پنهان ماندن نیست؛ صفحهٔ خاک مانند سینهای گشوده است که چیزی را پوشیده نمیدارد.
هوش مصنوعی: عقل هرگز با عشق یکی گرفته نمیشود و این دو با هم اشتباه نمیشوند، همانگونه که ذره از خورشید بهروشنی جداست. عقل در برابر عشق ذرهای ناچیز است.
هوش مصنوعی: برای بلبلی که در بوستانِ شوقِ تو نغمه میخواند، شکستنِ دام خود بال پرواز است؛ یعنی عاشقِ مشتاق از بند رهایی و پرواز مییابد.
هوش مصنوعی: کوه طور سرانجام از تجلی خداوند گل چید و بهره برد؛ کارِ افتادگان و فروتنان را خدا خود میسازد و درست میکند. اشاره به تجلی خدا بر طور در داستان موسی است.
هوش مصنوعی: دل صائب از شدت اشتیاق آب شده و تشنهٔ خاک پاک شیراز است؛ یعنی شاعر آرزوی دیدار شیراز را دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باربد زخم و سرکش آوازست
شادی افزای و رنج پردازست
راز این کلبه نفس غمّازست
عقل کل گنجخانهٔ رازست
گر سفیهی زبان دراز کند
که فلانی به فسق ممتازست
فسق ما بیبیان یقین نشود
و او به اقرار خویش غمازست
اوحدی، این سخن نه بر سازست
او پدیدار و دیدهها بازست
چون سفیهی زبان دراز کند
که فلانکس بفسق ممتازست
فسق او زین بیان یقین نشود
واین باقرار خویش غمازست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.