درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما
محمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
می شود خوشوقت از خلوت دل محزون ما
در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما
گرچه جای باده، خون در جام ما چون لاله است
داغ دارد عالمی را کاسه پر خون ما
می گذارد پنجه شیر و بال می ریزد عقاب
در بیابانی که جولان می کند مجنون ما
ابر نتواند تهی کرد از گرفتن بحر را
از گرستن کی شود خالی دل پر خون ما؟
صبح نتواند شفق را در ته دامن نهفت
می کند گل از بیاض گردن او خون ما
از عتاب و ناز، شوق ما دو بالا می شود
حسن می بالد به خود از عشق روزافزون ما
خون ما گیراترست از غمزه خونخوار تو
رحم کن ای سنگدل بر خود، مرو در خون ما
می کشد از طوق قمری، حلقه ها در گوش سرو
بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما
خون خود را می خورند از رشک، سبزان چمن
چون به سیر گلشن آید سبز ته گلگون ما
صائب آمد از دل سنگین او تیرش به سنگ
نرم سازد گرچه سنگ خاره را افسون ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در سبک هندی است و با تصویرهای پیاپی، حال عاشقی را نشان میدهد که دلش پرخون است و گریه آن را خالی نمیکند. شاعر از هیبت مجنونِ عاشق، دوچندان شدن شوق با ناز معشوق و بالیدن حسن از عشق سخن میگوید و به معشوق هشدار میدهد که خون عاشق دامنگیر اوست. در بیت پایانی میگوید که سخن افسونگرش سنگ خارا را نرم میکند، اما بر دل سنگین معشوق اثری ندارد.
هوش مصنوعی: مجنونِ ما (عاشق دلباخته) از شدت لاغری دیده نمیشود؛ حتی محمل لیلی در بیابانِ ما سرگردان است و او را نمییابد.
هوش مصنوعی: افلاطونِ ما (خردِ حکیمانه) از خلوتِ دل غمگین ما شاد و خرسند میشود؛ همانگونه که افلاطون در خم نشست، او نیز مانند شراب در خم خالیِ دل ما میجوشد.
هوش مصنوعی: هرچند جام ما مانند لاله بهجای شراب پر از خون است، کاسهٔ پرخون ما جهانی را داغدار و حسرتزده کرده است.
هوش مصنوعی: در بیابانی که مجنون ما در آن میتازد، شیر از ترس پنجه میافکند و عقاب پر میریزد؛ یعنی شکوه و هیبت عشق او درندگان را ناتوان میکند.
هوش مصنوعی: همانطور که ابر با برگرفتن آب نمیتواند دریا را خالی کند، دل پرخون ما هم با گریستن خالی نمیشود.
هوش مصنوعی: چنانکه صبح نمیتواند سرخی شفق را در دامن خود پنهان کند، خون ما نیز از سپیدی گردن معشوق آشکار میشود و مانند گل سرخ میشکفد؛ یعنی خون عاشق بر گردن اوست.
هوش مصنوعی: عتاب و ناز معشوق شوق ما را دوچندان میکند و زیبایی او نیز از عشق روزافزون ما به خود میبالد و بیشتر میشود.
هوش مصنوعی: ای سنگدل، خون ما از غمزهٔ خونریز تو کارگرتر و گیراتر است؛ پس بر خودت رحم کن و قصد ریختن خون ما مکن، چون خون ما دامنت را میگیرد.
هوش مصنوعی: مصراع موزون ما چنان زیبا و رعنا افتاده که سرو، طوق قمری را چون حلقهٔ بندگی در گوش خود میکشد؛ یعنی سرو بندهٔ شعر ما شده است.
هوش مصنوعی: وقتی معشوقِ سبزهرو و گلگونپوش ما به گردش باغ بیاید، سبزهها و سبزرویان باغ از حسادت خون دل میخورند.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند افسون و سخن ما سنگ خارا را نرم میکند، تیر ما از دل سنگین آن معشوق به سنگ خورد و کارگر نشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ما
غنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده است
دیده آهو نگردد رهزن مجنون ما
از غبار عقل لوح خاطر ما ساده است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.