زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم ما
رو نمیتابیم از سیلاب، دریاییم ما
پردهٔ غفلت نمیگردد بصیرت را حجاب
گرچه از پوشیده چشمانیم، بیناییم ما
مطلب ما گوهر عبرت به دست آوردن است
گر به ظاهر همچو طفلان در تماشاییم ما
شبنم ما را ز گل آتش بود در زیر پا
کز نظربازان آن خورشید سیماییم ما
وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان
چون الف با هر چه پیوندیم، تنهاییم ما
نیست خواب غفلت ما را به بیداری امید
چون ره خوابیده در دامان صحراییم ما
کردهایم از خودحسابی نقد بر خود حشر را
فارغ از اندیشه دیوان فرداییم ما
با رفیقان موافق، بند و زندان گلشن است
هر که شد دیوانه، چون زنجیر همپاییم ما
سیل نتواند غبار ما ز کوی یار برد
کز نظربندان آن مژگان گیراییم ما
پیش پا دیدن ز ما صائب نمیآید چو شمع
بس که محو جلوهٔ آن قد رعناییم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این غزل حال و صفات خود و همدلانش را با «ما» برمیشمارد: استواری در برابر حوادث، بینایی باطنی در پس ظاهرِ غافل، عبرتگیری از تماشای جهان، و تنهایی ذاتی مانند الف. او از حسابرسی نقد از خود و آسودگی از حساب قیامت سخن میگوید و پیوندش را با کوی یار ناگسستنی میداند. غزل با این تصویر پایان مییابد که شاعر مانند شمع چنان محو قامت معشوق است که پیش پای خود را نمیبیند.
هوش مصنوعی: ما در برابر ضربههای شمشیر حوادث استوار و پابرجا میمانیم. همانگونه که دریا از سیل روی برنمیگرداند و آن را در خود میپذیرد، ما نیز از سیلاب بلا نمیگریزیم.
هوش مصنوعی: پردهٔ غفلت جلوی بینش درونی ما را نمیگیرد. هرچند در ظاهر چشمانمان بسته است، در باطن بیناییم.
هوش مصنوعی: اگر در ظاهر مانند کودکان سرگرم تماشای جهانیم، مقصود ما به دست آوردن گوهر عبرت و پند گرفتن است.
هوش مصنوعی: ما مانند شبنمیم که حتی بر روی گل، زیر پایش آتش است و قرار ندارد. علتش این است که از عاشقان و نظربازان آن معشوقِ خورشیدچهرهایم و مانند شبنم در شوق رسیدن به خورشید میسوزیم.
هوش مصنوعی: گرد آمدن دوستان از وحشت و تنهایی ما نمیکاهد. ما مانند حرف «الف» هستیم که به هر حرفی بپیوندد، باز جدا و تنها میماند، چون الف به حرف بعد از خود نمیچسبد.
هوش مصنوعی: امیدی نیست که از خواب غفلت بیدار شویم. ما مانند راهی هستیم که در دامن صحرا دراز کشیده و هرگز برنمیخیزد.
هوش مصنوعی: ما با حسابرسی از خود، قیامت را همین حالا و نقد بر خود برپا کردهایم. از این رو از اندیشهٔ حساب و دیوان روز رستاخیز آسودهایم.
هوش مصنوعی: اگر یاران همدل باشند، بند و زندان هم گلستان است. هر کس دیوانه شود، ما مانند زنجیر همراه و همپای او میشویم و با او همبند میگردیم.
هوش مصنوعی: هیچ سیلی نمیتواند غبار وجود ما را از کوی یار ببرد، زیرا ما گرفتار و طلسمشدهٔ نگاه آن مژگانِ گیرندهایم و از آنجا جدا نمیشویم.
هوش مصنوعی: صائب، ما مانند شمع نمیتوانیم پیش پای خود را ببینیم. چنان محو تماشای جلوهٔ آن قامت زیبا هستیم که از خود و راه خود بیخبریم، همانگونه که شمع همیشه رو به بالا دارد و زیر پایش تاریک است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما
شمع سان در سوختنها پای بر جاییم ما
کس زحال تیره روزان جنون آگاه نیست
همچو شب در خود نهان از جوش سوداییم ما
می رویم از خویشتن چون شمع با بال نگاه
[...]
با همه افسردگی مفت تماشاییم ما
موجها دارد پری چندان که میناییم ما
رنگها گل کردهایماما در آغوش عدم
بیضهٔ طاووس ز زیر بال عنقاییم ما
منزل ما محمل ما، سعی ما افتادگیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.