چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما
باده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما
ناله ما حلقه در گوش اجابت میکشد
کز سحرخیزان آن صبح بناگوشیم ما
قطره اشکیم با آوارگی هم کاروان
در کنار چشم از خاطر فراموشیم ما
فتنه صد انجمن، آشوب صد هنگامهایم
گر به ظاهر چون شراب کهنه خاموشیم ما
بی تأمل چون عرق بر روی خوبان میدویم
چون کمند زلف، گستاخ بر و دوشیم ما
پیکر ما میکند شمشیر را دندانهدار
در لباس از جوهر ذاتی زره پوشیم ما
کار روغن میکند بر آتش ما آب تیغ
خون منصوریم، دایم بر سر جوشیم ما
خرقه درویشی ما چون زره زیر قباست
پیش چشم خلق ظاهربین قباپوشیم ما
نامه پیچیده را چون آب خواندن حق ماست
کز سخن فهمان آن لبهای خاموشیم ما
از شراب ما رگ خامی است صائب موج زن
گرچه عمری شد درین میخانه در جوشیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق از شور پایدار خود میگوید که حتی از مستیِ چشم یار و جوش باده بیشتر است. او خود را در ظاهر آرام و قباپوش، اما در باطن پرآشوب، درویش و رویینتن مانند خون جوشان منصور میداند که شمشیر نیز آتشش را تیزتر میکند. در بیت پایانی با فروتنی اعتراف میکند که با این همه جوشش، هنوز خامی در وجودش باقی است.
هوش مصنوعی: چشم مست یار از مستی به خماری و بیخودی افتاد، ولی ما هنوز مست و بیهوشیم؛ باده از جوشِ شادی آرام گرفت، اما ما هنوز در جوش و خروشیم. یعنی شور عاشق از مستیِ خودِ معشوق و شراب هم پایدارتر است.
هوش مصنوعی: نالهٔ ما اجابت را چون غلامی حلقهبهگوش به دنبال خود میکشد، زیرا ما از سحرخیزانِ آن صبحِ بناگوشِ روشن یاریم. سحرخیزی نزد بناگوش سپید یار، دعای ما را مستجاب کرده است.
هوش مصنوعی: ما مانند قطرهٔ اشکیم که با آوارگی همسفر است؛ با آنکه در کنار چشم یار جا داریم، از یاد او فراموش شدهایم.
هوش مصنوعی: اگرچه در ظاهر مانند شراب کهنه آرام و خاموشیم، اما در باطن مایهٔ فتنهٔ صد مجلس و آشوب صد غوغاییم.
هوش مصنوعی: ما بیدرنگ مانند عرق بر چهرهٔ زیبارویان روان میشویم و مانند حلقهٔ زلف، بیپروا بر سینه و دوش آنان جای میگیریم؛ یعنی در عشق جسور و بیپرواییم.
هوش مصنوعی: تن ما شمشیر را دندانهدار و کُند میکند، زیرا زیر لباس، از گوهر ذاتی خود زره پوشیدهایم؛ استواری درونی ما چون زره در برابر آسیب است.
هوش مصنوعی: آبِ تیغ (برندگی شمشیر) بر آتش ما مانند روغن است و آن را تیزتر میکند نه خاموش؛ ما مانند خون منصور حلاج همیشه در جوشیم و کشته شدن، شور ما را بیشتر میکند.
هوش مصنوعی: خرقهٔ درویشی ما مانند زره زیر قبا پنهان است؛ در چشم مردم ظاهربین ما قباپوش و اهل دنیا به نظر میآییم، اما در باطن درویشیم.
هوش مصنوعی: خواندن نامهٔ پیچیده و رازهای سربسته را مانند آب روان، بیزحمت خواندن حق ماست، چون ما از سخنفهمانِ آن لبهای خاموش یاریم و زبان بیزبانی را میفهمیم.
هوش مصنوعی: صائب، با آنکه عمری است در این میخانه در جوش و خروشیم، هنوز رگ خامی در شراب ما موج میزند؛ یعنی هنوز پخته و کامل نشدهایم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما
از ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما
گر در آن محراب ابرو نیست ما را راه حرف
از دعاگویان آن صبح بناگوشیم ما
از نسیمی می شود بنیاد ما زیر و زبر
[...]
با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما
سرمه را چشمیم و حرف سخت را گوشیم ما
عقده ایی در هر خم زلفی که باشد شانه ایم
کاکلی هر جا پریشان می شود دوشیم ما
قامت ما خم شده و فکر کنار از سر نرفت
[...]
چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما
یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما
حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است
دهرتاکهسار شد آیینه میجوشیم ما
شمع فانوس حباب از ما منورکردهاند
[...]
دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما
از سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما
تا به بر گیریم هر دم تیر تقدیر تو را
جمله اعضا چون کمان پیوسته آغوشیم ما
چون تن آیینه پنهان در لباس جوهریم
[...]
بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما
گر جهان از ما نپوشد چشم میپوشیم ما!
جوش شکر در نی آخر میکند منع صدا
از کمال شهد مضمون گرچه خاموشیم ما!
از زمین تا آسمان گر مشتری جوشد ولیک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.