گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم ما
از ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما
گر در آن محراب ابرو نیست ما را راه حرف
از دعاگویان آن صبح بناگوشیم ما
از نسیمی می شود بنیاد ما زیر و زبر
بحر هستی را حباب خانه بر دوشیم ما
رزق ما از شهد چون زنبور غیر از نیش نیست
ورنه این میخانه را صهبای سرجوشیم ما
از دل روشن رگ خواب جهان در دست ماست
گر به ظاهر همچو چشم یار مدهوشیم ما
نعل وارونی بود خمیازه آغوش ما
ورنه همچون موج با دریا هم آغوشیم ما
گرچه فانوس خیالیم این زمان صائب ز فکر
چشم تا بر هم زنی، خواب فراموشیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل تضاد ظاهر و باطن خود را نشان میدهد: در ظاهر خاموش و مست و بیبهره است، اما در باطن پرجوش و آگاه و با دریای هستی یکی است. در کنار این ادعا، بر ناپایداری وجود خود نیز تأکید میکند و خود را به حباب و خوابی فراموششده مانند میکند. در بیت پایانی، جلوههای اندیشهٔ کنونیاش را نقشهایی گذرا میداند که به زودی از یاد میروند.
هوش مصنوعی: اگر در ظاهر مانند لب پیمانه ساکت و خاموشیم، در درون و از ته دل مانند خمِ سربستهای که شراب در آن میجوشد، پرجوش و پرشوریم.
هوش مصنوعی: اگرچه اجازهٔ سخن گفتن در محرابِ ابروی معشوق را نداریم، در خاموشی از دعاگویانِ چهرهٔ روشن او هستیم. «صبح بناگوش» یعنی روشنی و سپیدیِ بناگوش و گونهٔ یار که همچون صبح است.
هوش مصنوعی: هستی ما چنان سست است که با نسیمی زیر و رو میشود. ما در دریای هستی مانند حبابیم که خانهاش را بر دوش دارد و جای ثابتی ندارد و زود از میان میرود.
هوش مصنوعی: بهرهٔ ما از شیرینیها مانند زنبور فقط نیش و رنج است. وگرنه ما شرابِ نابِ سرجوشِ این میخانه، یعنی گزیده و بهترینِ آن هستیم.
هوش مصنوعی: به سبب دل روشن و آگاه، رگ خواب جهان، یعنی راهِ چیرگی بر آن و دانستن رازش، در دست ماست. اگرچه در ظاهر مانند چشم خمار یار مست و بیخود به نظر میآییم.
هوش مصنوعی: آغوشِ گشوده و خمیازهوارِ ما که نشانهٔ حسرت و دوری است، فریبی است مانند نعل وارونه که رد را گم میکند. وگرنه ما مانند موج با دریا همآغوش و یکی هستیم.
هوش مصنوعی: صائب، هرچند اکنون از اندیشه و خیال مانند فانوس خیال پر از نقش و جلوهایم، در یک چشم بر هم زدن مانند خوابی فراموششده از یادها میرویم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ما
باده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما
ناله ما حلقه در گوش اجابت می کشد
کز سحرخیزان آن صبح بناگوشیم ما
قطره اشکیم با آوارگی هم کاروان
[...]
با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما
سرمه را چشمیم و حرف سخت را گوشیم ما
عقده ایی در هر خم زلفی که باشد شانه ایم
کاکلی هر جا پریشان می شود دوشیم ما
قامت ما خم شده و فکر کنار از سر نرفت
[...]
چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما
یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما
حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است
دهرتاکهسار شد آیینه میجوشیم ما
شمع فانوس حباب از ما منورکردهاند
[...]
دل پر از افغان و ظاهر خالی از جوشیم ما
از سخن لبریز و از گفتار خاموشیم ما
تا به بر گیریم هر دم تیر تقدیر تو را
جمله اعضا چون کمان پیوسته آغوشیم ما
چون تن آیینه پنهان در لباس جوهریم
[...]
بس که چون عنقا ز خاطرها فراموشیم ما
گر جهان از ما نپوشد چشم میپوشیم ما!
جوش شکر در نی آخر میکند منع صدا
از کمال شهد مضمون گرچه خاموشیم ما!
از زمین تا آسمان گر مشتری جوشد ولیک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.