وقت آمد توبه را شکستن
وز دام هزار توبه جستن
دست دل و جانها گشادن
دست غم را ز پس ببستن
معشوقه روح را بدیدن
لعل لب او به بوسه خستن
در آب حیات غسل کردن
در وی تن خویش را بشستن
برخاست قیامت وصالش
تا کی به امید درنشستن
گر بسکلد آن نگار بنگر
صد پیوست است در آن سکستن
مخدومی شمس دین تبریز
ای جان تو رمیدهای ز بستن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل اعلام میکند که وقت شکستن توبههای زاهدانه و رهایی از دام آنها رسیده است. او از گشودن دست دل، اسیر کردن غم، دیدار معشوق روحانی و شستوشو در آب حیات سخن میگوید. وصال را چون قیامتی برپاشده میبیند که دیگر جای انتظار نمیگذارد و حتی گسستن معشوق را سرچشمهٔ صد پیوند میداند. در پایان شمس تبریزی را جانی آزاد و گریزان از هر بند میخواند.
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که توبه را بشکنیم و از دام هزار توبهای که ما را بسته بود رها شویم.
هوش مصنوعی: وقت آن است که دست دل و جان را باز کنیم و دست غم را از پشت ببندیم و او را اسیر کنیم.
هوش مصنوعی: وقت آن است که معشوقِ روح را ببینیم و لب لعلگون او را با بوسه بیازاریم و زخمی کنیم.
هوش مصنوعی: وقت آن است که در آب حیات غسل کنیم و تن خود را در آن بشوییم و پاک کنیم.
هوش مصنوعی: قیامتِ وصال او برپا شده است؛ پس تا کی باید به امید آن نشست و منتظر ماند؟
هوش مصنوعی: اگر آن محبوب پیوند را بگسلد، نگاه کن که در همین گسستن صد پیوند تازه نهفته است؛ جدایی او هم مایهٔ پیوستگی است.
هوش مصنوعی: ای سرور من، شمسالدین تبریزی، جان تو از هر بند و قیدی گریزان است و در بند نمیگنجد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گفتن ز من از تو کار بستن
بی کار نمیتوان نشستن
آب از پس مرگ تشنه جستن
هم کار آید ولی به شستن
از درد سر عصابه رستن
بهتر که به سر عصابه بستن
اسب تازی ز گل نشستن
رفتار وزغ کند ز جستن
نتوان نخل مدیح بستن
خاموش نمی توان نشستن
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.