بخش ۲۲ - غنودن نرگس لیلی از بیماری، و مجنون بیخواب را در خواب دیدن، و به نفس تند خویش از جای جستن، و بیرون پریدن، و کمر کوه گرفتن، و مجنون را بر تیغ کوه خراشیده و خسته دریافتن، و دست سلوت بر خستگی او سودن، و مرهم راحت رسانیدن
افسانه سرای شکرین گفت
ز الماس زبان، گهر چنین سفت:
کان گوشه نشین روی بسته
بودی همه وقت دل شکسته
پرداخته دل ز صبر و آرام
گشتی همه شب چو ماه بر بام
هنگام سحر، ز بخت ناشاد
چون ابر گریستی به فریاد
ناگاه شبی، ز بعد سالی
بگرفت ز اندهش ملالی
کامد به نظاره خیال پرورد
دیوانهٔ خویش را به صد درد
دید از نظر جمالش
نالید بسی ز زلف و خالش
گه شست به خون دل سرایش
گاه از مژه رفت خاک پایش
میخواند قصیدههای دل سوز
میکرد گله ز بخت بد روز
زان ناله که زد به خواب در یار
بینندهٔ خواب گشت بیدار
چون جست ز خواب تا نشیند
وآن دیدهٔ خویش باز بیند
نی یار و نه آن وفا سگالی
بستر تهی و کنار خالی
لختی ز طپانچه روی را کوفت
خونابه ز رخ به آستین روفت
آهی زد و سوخت پردهٔ راز
وز پرده برون فتادش آواز
در خانه همه مزاج دانان
بر بسته دهن چو بیزبانان
زآن بیم که خواست زهره سفتن
کس زهره نداشت پند گفتن
چون، سبزهٔ این کبود گلشن،
آراسته شد، ز صبح روشن
آن مهد نشین، به جهد برخاست
بر پشت جمازه محمل آراست
بگشاد زمام را به تندی
کامد ز تکش صبا به کندی
میراند شتر به دشت پویان
آن گمشده را به خاک جویان
چون شیب و فراز را بسی جست
وز هر خاری چو گلبنی رست
دیدش، چو ز بن شکسته شاخی،
افتاده، میان سنگلاخی
بر پشتهٔ کوه پشت داده
بر بالش خار سر نهاده
آورده صباش بوی لیلی
مژگانش به خواب کرده میلی
او خفته و سر به خاکدانش
شیران شکار، پاسبانش
از بوی ددان صید فرسای
از کار بشد جمازه را پای
آن تشنه جگر، ز جان خود سیر
آمد سبک از جمازه در زیر
اندیشه نکرد از آن دد و دام
در خوابگهٔ رفیق زد گام
با عشق چو صدق بود هم دست
هر یک ز ددان به جانبی جست
او پهلوی یار خویشتن رفت
جان جلوه کنان به سوی تن رفت
افشاند غبارش از تن ریش
بنهاده سرش به زانوی خویش
از گریهٔ زار دُرّ مکنون
میریخت ولی به روی مجنون
آن چشم که راه خواب میزد
بر عاشق خفته آب میزد
یعنی که ز گریهٔ گهربار
زد بر رخش آب و کرد بیدار
باران چو نشاند سبزه را گرد
از خواب درآمد آن گل زرد
مجنون که ز خواب دیده بگشاد
چشمش به جمال لیلی افتاد
از جانش برامد آتشین جوش
زد نعره و باز گشت بیهوش
بیمار که دارویش بتر کرد
دردش به طبیب نیز اثر کرد
او داشته دل، ولی سپرده
این، یافته جان، و لیک مرده
او، خفته میان خاک مانده
این، بر شرف هلاک مانده
او، باخبر از گزند این غم
این، بی خبر از خود و ازو هم
آمد، چو در آن قصاص هجران،
در هر دو، ز بوی یکدگر جان
جستند ز جا فرشته و حور
چون مرده به محشر از دم صور
مجنون ز جگر نفیر میزد
لیلی ز کرشمه تیر میزد
گشت آن پری از دو چشم غماز
دیوانه خویش را فسون ساز
از ساعد و زلف کرد تسلیم
زنجیر ز مشک و طوقش از سیم
چون بود دو دل یکی به سینه
یعنی که دو در به یک خزینه
تن نیز به یک سبیله شد راست
نقش دویی از میانه برخاست
در ساخت به مهر دوست با دوست
وامیخت دو مغز در یکی پوست
شد تازه دو چاشنی به یک خوان
شد زنده دو کالبد به یک جان
آسود، دو مرغ در یکی دام
وامیخت دو باده در یکی جام
آراسته شد دو تن به یک ذوق
افروخته شد دو دل به یک شوق
بودند، به یاری، آن دو هم عهد
آمیخته همچو شیر با شهد
چون حاجت دوستی روا شد
هر چیز که جز غرض، وفا شد
از بوس و کنار دل بیاسود
جز مصحلتی، دگر همه بود
از هر نمطی سخن شد آغاز
آمد به میان جریدهٔ راز
مجنون ز نشاط یار جانی
بگشاد زبان به در فشانی:
کای از خم زلف عنبرین تاب
بر بسته به چشم دوستان خواب
عمری، در تو بدیده رفتم
عمری دگر، از غمت نخفتم
امروز که بعد روزگاری
بادی خوشی آمد از بهاری
ز آسایش دل ربود خوابم
ناگه به سر آمد آفتابم
در خواب چنان نمود بختم
کاختر به فلک نهاد رختم
بر تخت من و تو روی بر روی
چون موج دو چشمه بر یکی جوی
خوابم چو ز پیش پرده برداشت
تعبیر نظاره در نظر داشت
تا روز قیامت ار بود تاب
نتوان خفتن، به یاد این خواب
لیلی، که دو خواب هم عنان دید
بیداری بخت را نشان دید
اول بگزید لب به دندان
پس باز گشاد لعل خندان
دوشینه خیال خود کم و بیش
آن آینه را نهاد در پیش
چون عکس دو آینه یکی بود
رفت، ار به یگانگی شکی بود
آن هر دو، چو بخت خویش بیدار
زان خواب عجب، به حیرت کار
افسانهٔ خواب چون به سر شد
بیداری هجر پرده در شد
هر یک ز شب سیاه بی روز
میکرد شکایتی جگر سوز
چندان غم دل شد آشکارا
کامد به نفیر سنگ خارا
چندان نم دیده رفت در خاک
کز تندی سیل شد زمین چاک
هر دو چو دو سرو ناز پرورد
ز آسیب خزان فتاده در گرد
مجنون ز خیال غیرت اندیش
میخواست برد ز سایهٔ خویش
زان آه که بیدریغ میزد
بر سایهٔ خویش تیغ میزد
وان یار یگانه وفا جوی
کشته به یگانگی یکی گوی
خود را چو نکرد ز آشنا فرق
میکرد به خون دو دیده را غرق
دو سوخته دل، بهم رسیده
سیوم نه کسی جز آب دیده
حوران ز نسیم شوقشان مست
بگشاده فرشته در دعا دست
از عشرت آن دو مست بیجام
در رقص در آمده دد و دام
تیهو به عقاب راز گفته
یوسف به کنار گرگ خفته
جولان زده آهویی به نخجیر
بر گردن شیر بسته زنجیر
صیاد که تیر بیحد انداخت
بر صید کشید و بر خود انداخت
ساقی و حریف جام در دست
ناخورده شراب، هر دو سرمست
صبحی به چنین امیدواری
نشگفت شکوفهٔ بهاری
بر گنج رسیده دزد را پای
خازن شده و خزینهٔ بر جای
افزون ز طلب چو بافت مردم
شک نیست که دست و پا کند گم
مفلس که رسد به گنج ناگاه
ز افزونی حرص گم کند راه
آب از پس مرگ تشنه جستن
هم کار آید ولی به شستن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: لیلی در بیماری غنوده و مجنون در خواب دچار درد و بیخوابی است. او در خواب به دیدار مجنون میآید و از حال او نگران میشود. مجنون پس از سالها دوری، به یاد لیلی به شدت نالیده و در خواب غرق خیال اوست. در این حال، شرایط به گونهای پیش میرود که آنها به یکدیگر نزدیک میشوند و احساساتشان در هم میآمیزد. حالا دو دل در یک تن و دو جان در یک وجود احساس زنده بودن و شوق به یکدیگر را تجربه میکنند. در نهایت، فشارهای عشق و کامیابی برای دو عاشق درنگ کردنی در میان دو عالم است.
هوش مصنوعی: سرایندهٔ داستانهای شیرین (افسانهسرا) دربارهٔ الماس با زبانی شیرین سخن گفت و گوهر (پراعتبار) را اینگونه توصیف کرد که به شدت محکم و باارزش است.
هوش مصنوعی: تو همیشه در گوشهای نشسته بودی و به رو و چهرهات پرده کشیده بودی، در حالی که دل من همیشه شکسته و غمگین بود.
هوش مصنوعی: دل تو از صبر و آرامش خالی شده و به شدت به فکر و ناراحتی مشغول است، مثل ماه که در دل شب بر بام خانهها میتابد و جلب توجه میکند.
هوش مصنوعی: در صبح زود، به خاطر بدبیاری و نحسی، مثل ابرها شروع به گریه کردن کردی و فریاد زدی.
هوش مصنوعی: یک شب، بعد از سالها، به ناگاه به خاطر اندوهش دلی پر از ناراحتی و غم پیدا کرد.
هوش مصنوعی: مجنون به تماشای تصویر معشوقش آمده و در حالی که به شدت درد میکشد، این لحظه را تجربه میکند.
هوش مصنوعی: مجنون از زیبایی لیلی نالید و بسیار افسوس خورد بر زلف و گونهاش.
هوش مصنوعی: گاهی اشکهایش به خاطر دلخوشی و عشق به مجنون، به زمین میریزد و گاهی نیز از غم و اندوه بر خاک پای او میافتد.
هوش مصنوعی: مجنون شعرهای احساسی و دلسوز را میخواند و از بخت بد و روزگار نامناسبش شکایت میکرد.
هوش مصنوعی: مجنون با نالهای که در خواب زد، یار را بیدار کرد و او نیز خوابش را دید.
هوش مصنوعی: مجنون از خواب بیدار میشود و به محض اینکه نشسته، دوباره چشمش به تصویر محبوبش میافتد.
هوش مصنوعی: نه یار در کنار من است و نه آن وفا و وفاداری؛ بستر من خالی است و کناری نیز ندارم.
هوش مصنوعی: مدتی پس از ضربهای که به صورتش خورد، مجنون با دست خود خون را از روی چهرهاش پاک کرد و به آستینش مالید.
هوش مصنوعی: او آه کشید و به خاطر رازهای درونش به شدت ناراحت شد و صدایش همهجا پیچید و از پشت پرده پدیدار شد.
هوش مصنوعی: در میان اهل علم و دانش خانه، همه زبانشان بسته است و مانند بیزبانان نمیتوانند حرفی بزنند.
هوش مصنوعی: به دلیل نگرانی از این که هیچکس جرات نداشت با او صحبت کند، زهره (مهر و دل) کسی را نداشت که نصیحتش کند.
هوش مصنوعی: هنگامی که سبزههای سرسبز و گلهای آبی این باغ زیبا مرتب و منظم شدند، از روشنی صبح خبر دادند.
هوش مصنوعی: لیلی که در مهد (محل آرامش) خویش است، با تلاش برخاست و بر روی یک شتر آراسته سوار شد.
هوش مصنوعی: باد (صبا) به آرامی میوزد و در نتیجه، بند (زمام) را به شدت باز میکند. این تصوری از حرکات سریع و ناگهانی (تندی) و در عین حال تأثیر آرام و ملایم باد است.
هوش مصنوعی: شتر، شخص گمشده را در دشت میکشد و او را به جویها میسپارد تا او را بیابد و به خاک بسپارد.
هوش مصنوعی: مجنون به جستجوی لیلی در کوه و دشت میپردازد و از هر سختی و خاری که بر سر راهش میآید، مانند گلی که از بین خارها میروید، عبور میکند.
هوش مصنوعی: لیلی مجنون را در حالتی دیده است که مانند شاخهای شکسته به زمین افتاده و در میان سنگها قرار دارد.
هوش مصنوعی: مجنون بر روی پشتهٔ کوه دراز کشیده و سرش را بر بالشی از خار گذاشته است.
هوش مصنوعی: عطر گلابی که از مژگان لیلی (معشوقه مجنون) به مشام میرسد، مجنون را به خواب برده و آرزوی او را برانگیخته است.
هوش مصنوعی: او در خواب است و سرش روی خاکی است که شیران (نماد قدرت و شجاعت) در آن شکار میکنند و به این ترتیب، او در این خواب تحت حمایت و نگهبانی آنها قرار دارد.
هوش مصنوعی: از بوی شکارچیان و حیوانات درنده، جمازه (جنازه) از کار بازماند و نتوانست ادامه دهد.
هوش مصنوعی: آن که بسیار تشنه و بیتاب است، به خاطر درد و رنج خود از جانش سیر شده و در زیر جمعیت یاران، احساس سبکی و راحتی میکند.
هوش مصنوعی: او در خوابگاه رفیق خود، بدون توجه به دد و دام، قدم گذاشت. این دد و دام به موجودات خطرناک یا دشواریهایی اشاره دارد که ممکن است در راه او باشد.
هوش مصنوعی: اگر عشق واقعی وجود داشته باشد، هر کدام از عاشقان از شرایط سخت و دشواری که در آن هستند، به سرعت نجات پیدا میکنند و به سمت یکدیگر میشتابند.
هوش مصنوعی: او به سمت محبوبش رفت و جانش را با شوق و لطافت به سوی او رساند.
هوش مصنوعی: او غبار خستگی را از بدنش میریزد و سرش را به زانوانش تکیه داده است.
هوش مصنوعی: از گریهٔ بسیار و شدید لیلی، مرواریدهای گرانبها و پنهان بر روی مجنون میافتاد.
هوش مصنوعی: چشم لیلی که خواب را به مجنون میآورد، بر آن عاشق خوابآلود، اشک میریخت.
هوش مصنوعی: از گریهٔ مروارید مانند لیلی، بر چهرهٔ مجنون، اشکهاش مانند آب بر او ریخت و او را بیدار کرد.
هوش مصنوعی: باران که سبزه را بر روی زمین مینشاند، گل زرد (که ممکن است نماد لیلی باشد) نیز از خواب برخاست.
هوش مصنوعی: مجنون که ناگهان از خواب بیدار شد، با زیبایی لیلی مواجه شد.
هوش مصنوعی: مجنون در اثر عشق به لیلی دچار حالتی شدید و آتشین میشود، بهگونهای که نعرهای بلند میکشد و بیهوش به زمین میافتد.
هوش مصنوعی: بیمار از شدت بیماری چنان بدحال شد که حتی دارو نیز نتوانست بر بهبود او تأثیر بگذارد و درد او به طبیب، یعنی پزشک، نیز منتقل شد.
هوش مصنوعی: مجنون با اینکه هنوز عشق و دل داشت، اما به خاطر درد و رنجی که میکشید، در حقیقت جانش را از دست داده و زندگیاش به پایان نزدیک شده است.
هوش مصنوعی: او در حالتی خوابآلود و بیخبر به مرز مرگ نزدیک شده است، در حالی که در زیر خاک مانده و حالتی از بیتوجهی به زندگی و خطراتی که او را تهدید میکند دارد.
هوش مصنوعی: او از درد و رنج این غم آگاه است، اما از حال خود و وضعیت خودش و دیگری بیخبر است.
هوش مصنوعی: در آن حال که هر دو از دوری و فراق یکدیگر رنج میبردند، بوی یکدیگر چنان تاثیری بر آنها گذاشت که احساس حیات و زندگی را در وجودشان زنده کرد.
هوش مصنوعی: فرشتگان و حوریان بهعنوان موجودات پاک و نیکو، از ترس و اضطراب در روز قیامت (محشر) مانند کسانی که از مرگ پریشاناند، از جا جستند.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر عشق لیلی به شدت ناله میکرد و لیلی از روی ناز و جاذبهاش به او ضربه میزد.
هوش مصنوعی: لیلی با جاذبهٔ چشمان زیبا و جذابش، مجنون را در زنجیر خیال خود گرفتار کرد و او را فریب داد.
هوش مصنوعی: او از ساعد (بازو) و زلف (مو) خود زنجیری زیبا درست کرده و آن را به دست مجنون داده است. زنجیر از مشک (عطر) و طوق (گردن بند) هم از نقره (سیم) ساخته شده است.
هوش مصنوعی: وقتی دو دل در سینه یکی شوند، مانند این است که دو در به یک خزانه وصل شدهاند.
هوش مصنوعی: تن نیز به یک بخش که با یکدیگر پیوند خورده، به یک شکل درآمده و نشانهٔ دوگانگی از وسط و در حقیقت از میان رفته است.
هوش مصنوعی: دو فرد از دو روح مستقل به خاطر عشق و محبت به یکدیگر، مانند دو مغز که در یک پوست (بدن) قرار دارند، با هم ترکیب شدهاند و به هم پیوستهاند.
هوش مصنوعی: دو طعم تازه به یک سفره اضافه شد و دو موجود زنده به یک روح زنده گردیدند.
هوش مصنوعی: دو پرنده آرام و راحت در یک دامن و کنار هم گرفتار شدهاند و دو شراب در یک ظرف مخلوط گشته است.
هوش مصنوعی: دو نفر آماده و آراسته شدند تا با همدیگر شادی کنند و دو دل آنها به یک عشق و شوق مشترک افروخته و مشتاق شدند.
هوش مصنوعی: این دو نفر به کمک یکدیگر در دوستی و پیوندی محکم مانند مخلوط شیر و شهد بودند.
هوش مصنوعی: وقتی نیاز دوستی برآورده شد، هر چیزی که جز برآوردن خواسته باشد، به آن وفا میشود.
هوش مصنوعی: لیلی از بوسه و نزدیکی با مجنون آسوده خاطر شد و تنها انگیزهاش در این کار، خواستهای است که باید برآورده شود و در غیر این صورت، از نظر او هیچ چیز دیگری معنی ندارد.
هوش مصنوعی: از هر نوع کلامی شروع شد و به موضوع نوشتههای پنهانی و اسرارآمیز رسید.
هوش مصنوعی: مجنون از خوشحالی و شادی ناشی از دیدن لیلی، به سخن گویی و بیان احساسات خود پرداخت.
هوش مصنوعی: ای کسی که در اثر تاب خمهای زلف خوشبوی خود، چشمان دوستان را به خواب بردی.
هوش مصنوعی: من عمری را در عشق تو زندگی کردهام و عمری دیگر از درد و غم تو راحت و آرامش نیافتهام.
هوش مصنوعی: امروز، پس از مدتها، باد خنکی از بهار وزیدن گرفته است.
هوش مصنوعی: ناگهان خواب از من گرفته شد و آرامش قلبم برهم خورد، درست مثل اینکه آفتاب به یکباره طلوع کرده باشد.
هوش مصنوعی: در خواب، به گونهای به نظر آمد که سرنوشت من مانند ستارهای روشن به آسمان رفت و چهرهام را به زیبایی درخشان کرد.
هوش مصنوعی: بین من و تو در بالای تخت، چهرهام در برابر چهره تو قرار دارد، بهطوریکه مانند دو چشمهای هستیم که در یک جوی جاری میشوند.
هوش مصنوعی: وقتی خواب من از پرده کنار رفت، تعبیر آن را در نظر گرفتم و مشاهده کردم.
هوش مصنوعی: هرچند تا روز قیامت نتوانم بخوابم، اما به یاد این خواب خوش از لیلی، همیشه بیدار خواهم ماند.
هوش مصنوعی: لیلی، در خوابهایش به نشانهای از بیداری و خوش شانسی دست یافت.
هوش مصنوعی: لیلی ابتدا لبهایش را به دندان گرفته یعنی در حال فکر کردن و تردید است، اما سپس به آرامی لبهایش را باز میکند و لبخند زیبا و دلنشینی میزند.
هوش مصنوعی: در خواب، تصویر خود را کم و زیاد کرده و آینهای را در مقابل خود قرار داد.
هوش مصنوعی: چون عکس دو آینه از هم جدا نیست و یکی است، اگر در مورد یگانگی آنها تردیدی وجود داشته باشد، نشاندهنده این است که تفاوتی در واقعیت آنها وجود ندارد.
هوش مصنوعی: مجنون و لیلی که خواب عجیبی دیدهاند، اکنون به شگفتی از بیداری خود پرداخته و درک میکنند که سرنوشتشان چگونه بر این خواب اثر گذاشته است.
هوش مصنوعی: وقتی داستان خواب به پایان رسید، بیداری از جدایی میان مجنون و لیلی پرده برداشت.
هوش مصنوعی: هر کدام از آن دو (مجنون و لیلی) در شبهای تار و بدون روز، از دردهای دل و غمها شکایت میکردند که برای دل آزاردهنده و سوزان بود.
هوش مصنوعی: چقدر غم دل نمایان شده است که به مانند صدای نالهای از سنگ سخت به گوش میرسد.
هوش مصنوعی: چنان اشک و اندوه لیلی بر زمین ریخت که مانند تندآب، خاک را شکاف داد.
هوش مصنوعی: هر دو مانند دو درخت سرو بلند و زیبا هستند که از آسیبهای پاییز (خزان) آسیب دیده و به زمین افتادهاند. این تصویر نشاندهندهٔ نازکی و آسیبپذیری آنهاست.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر غیرت و حسادتش، میخواست سایهاش را که نمادی از محبوبش است، از دیگران بگیرد.
هوش مصنوعی: مجنون به شدت و با حسرتی از روی غم و اندوه، به سایهٔ خود آسیب میزند و این کار را بدون هیچ تردیدی انجام میدهد.
هوش مصنوعی: آن یار وفادار و بینظیر، به خاطر محبت و یگانگیاش، کشته شده است. او شخص خاصی است که تنها به عشق و وفا اعتقاد دارد و این یگانگی او باعث شده تا به سرنوشت شومی دچار شود.
هوش مصنوعی: او (مجنون) خود را از آشنا (لیلی) جدا نکرده بود و به همین خاطر، اشکهایش مانند خون بر چشمانش جاری بود و غم و درد زیادی را احساس میکرد.
هوش مصنوعی: دو دل شکسته که در سوختگی با هم ملاقات کردهاند، هیچکس به جز اشکهای مانده در چشمانشان وجود ندارد.
هوش مصنوعی: حوران (زنان بهشتی) از نسیم شوق این دو عاشق به شدت خوشحال و مست شدهاند و فرشتگان در حال دعا کردن دستهایشان را به سمت آسمان بلند کردهاند.
هوش مصنوعی: از خوشحالی و شادی آن دو، بدون نیاز به شراب، دد و دام (حیوانات درنده و غیر درنده) هم به رقص درآمدهاند.
هوش مصنوعی: تیهو (پرندهای شبیه به قرقاول) به عقاب (پرندهای شکاری و سریع) راز و سخنی را گفته است که یوسف (پیامبر و شخصیت معروف داستانی) آن را در کناری از گرگ (حیوان درنده) که خوابیده است، بیان کرده است. این بیت نمادی از بیان رازها و صحبتهای پنهانی است که به رغم وجود خطرات و دشمنان، هنوز مطرح میشود.
هوش مصنوعی: آهویی که در صحرا به حرکت میآید، به خاطر زنجیری که به گردن شیر بسته شده، در حال خفقان و محدودیت است و نمیتواند آزادانه بچرخد.
هوش مصنوعی: صیاد با بیاحتیاطی و بیتوجهی در شکار پرنده تیر زد و بهطوری که خود نیز مورد آسیب قرار گرفت.
هوش مصنوعی: ساقی و دوست، هر دو در حالتی هستند که هنوز شراب نخوردهاند اما از شادی و سرمستی به سر میبرند.
هوش مصنوعی: صبحی با امید و خوشبینی به بیداری آمده که مانند شکوفههای بهاری شگفتانگیز و زیباست.
هوش مصنوعی: دزد وقتی به گنج دست پیدا کرده، دیگر نگران نگهبان و صاحب گنج نیست و با خیال راحت در خزانه میماند.
هوش مصنوعی: وقتی انسان از طلب و خواهشهایش زیاد میشود، بدون شک دچار سردرگمی و گیجی میشود و نمیتواند راه درست را پیدا کند.
هوش مصنوعی: فقر و تنگدستی هنگامی که ناگهان به ثروتی بزرگ دست یابد، به دلیل حرص و ولع زیاد، نمیتواند راه درست را پیدا کند و دچار سردرگمی میشود.
هوش مصنوعی: پس از مرگ، جستوجوی آب برای سیراب شدن فایده ندارد، هرچند آب برای شستن بدن پس از مرگ ممکن است کارساز باشد، اما در واقع نمیتواند گرهی از زندگی را بگشاید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.