تا چه خیال بستهای ای بت بدگمان من
تا چو خیال گشتهام ای قمر چو جان من
از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو
زود روان روان شود در پی تو روان من
بندهام آن جمال را تا چه کنم کمال را
بس بودم کمال تو آن تو است آن من
جانب خویش نگذرم در رخ خویش ننگرم
زانک به عیب ننگرد دیده غیب دان من
چشم مرا نگارگر ساخت به سوی آن قمر
تا جز ماه ننگرد زهره آسمان من
چون نگرم به غیر تو ای به دو دیده سیر تو
خاصه که در دو دیده شد نور تو پاسبان من
من چو که بینشان شدم چون قمر جهان شدم
دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من
شاد شده زمانها از عجب زمانهای
صاف شده مکانها زان مه بیمکان من
از تبریز شمس دین تا که فشاند آستین
خشک نشد ز اشک و خون یک نفس آستان من



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل از فنای خود در معشوق سخن میگوید: از عشق به خیالی بدل شده و حتی پس از مرگ نیز جانش در پی معشوق میرود. او کمال را تنها در جمال معشوق میبیند، چشمش جز به آن ماه نمینگرد و نشان او را فقط در چهرهٔ معشوق میتوان یافت. در پایان، معشوق را شمس تبریزی معرفی میکند و از گریهٔ خونینِ پیوستهٔ خود در دوری از او مینالد.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ بدگمانِ من، چه خیال و پنداری در ذهن داری؟ ای ماهی که چون جان منی، من از عشق تو چنان لاغر و ناپیدا شدهام که به خیالی بدل گشتهام.
هوش مصنوعی: اگر پس از مرگم خیال و تصویر تو پدیدار شود، جانم شتابان به دنبال تو روان خواهد شد.
هوش مصنوعی: من بندهٔ آن زیبایی توام و به کمالِ خودم نیازی ندارم؛ کمالِ تو مرا بس است، زیرا آنچه از آنِ توست از آنِ من نیز هست.
هوش مصنوعی: به خودم توجه نمیکنم و در چهرهٔ خود نمینگرم، زیرا چشمِ غیببینِ من به عیبها نگاه نمیکند.
هوش مصنوعی: آن نقاشِ ازلی چشم مرا چنان ساخت که رو به آن ماه داشته باشد، تا زهرهٔ آسمانِ من، یعنی چشم یا دلم، جز به ماه ننگرد.
هوش مصنوعی: ای کسی که با هر دو چشم تو را سیر تماشا میکنم، چگونه به جز تو بنگرم؟ بهویژه که نورِ تو در دو چشم من نگهبانِ من شده است.
هوش مصنوعی: چون بینام و نشان و فانی شدم، مانند ماه جهان را فراگرفتم. آیا کسی نشانِ مرا جز در چهرهٔ تو دیده است؟ یعنی هستیِ من در تو محو شده است.
هوش مصنوعی: روزگاران از روزگارِ شگفتی شاد شدهاند و مکانها از آن ماهِ بیمکانِ من پاک و روشن گشتهاند.
هوش مصنوعی: از هنگامی که شمسالدینِ تبریزی آستین افشاند و رفت، آستانِ من حتی یک دم از اشک و خون خشک نشده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من
همچو چراغ می جهد نور دل از دهان من
ذره به ذره چون گهر از تف آفتاب تو
دل شده است سر به سر آب و گل گران من
پیشتر آ دمی بنه آن بر و سینه بر برم
[...]
گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من
سوی تو می کشد هنوز این دل ناتوان من
خواب نماند خلق را در همه شهر از غمت
دور شنیده می شود در دل شب فغان من
هیچ غبارت از درون می نپذیر دم سکون
[...]
هجر رخت زد آتشی در نی استخوان من
روی فلک سیاه شد از اثر دخان من
سوزم و همچنان بود شوق تو در روان من
میرم و همچنان رود نام تو برزبان من
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.