تا در این گلزار چون شبنم گذر داریم ما
بادهای در جام عیش از چشم تر داریم ما
سهل نبود در محیط دهر پاس اعتبار
آبرویی چون گهر همراه سر داریم ما
چون صدا هرچند در دام قفس واماندهایم
از شکست خاطر خود، بالوپر داریم ما
کی به سیل گفتگو بنیاد ما گیرد خلل؟
کوه تمکین، خانهای از گوش کر داریم ما
کس به تیغ سرکشی با ما نمیگردد طرف
از زمینگیری چو نقش پا سپر داریم ما
شعلهٔ ما فال خاکستر زد و آسوده شد
ای هوس! بگذر، سری در زیر پر داریم ما
رنگ ما از خاکساری برنمیدارد شکست
چون علَم، گردی ز میدان ظفر داریم ما
از دل گرمی توان در کائنات آتش زدن
ساز چندین گلخنیم و یک شرر داریم ما
ناله را ای دل به باد غم مده، این رشتهایست
کز پی شیرازهٔ لخت جگر داریم ما
فتنهها از دستگاه زندگی گلکردنیست
از نفس، صبح قیامت در نظر داریم ما
میرسیم آخر همان تا نقش پای خود چو شمع
گر سِراع رنگهای رفته برداریم ما
بیدل اندر جلوهگاه چین ابروی کسی
کشتیِ نظّاره در موج خطر داریم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با زبان سبک هندی، فروتنی و درد عاشق را مایهٔ شادی و پایداری و پیروزی او نشان میدهد. شاعر اشک را شراب، دل شکسته را بال، خاکساری را سپر و ناله را شیرازهٔ جگر میداند و از هوس روی میگرداند. در پایان، بیدل میگوید تماشای ابروی معشوق کشتی نگاهش را به دریای خطر انداخته است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که مانند شبنم از این باغ دنیا میگذریم، تنها شرابی که در جام شادی داریم اشک چشم خودمان است. شادی ما همان گریستن است.
هوش مصنوعی: نگه داشتن آبرو در دریای روزگار آسان نیست. ما مانند مروارید که آب و درخشش را با خود دارد، آبرویی داریم که آن را به بهای جان و سر نگه میداریم.
هوش مصنوعی: هرچند مانند صدا در قفس گرفتار ماندهایم، از شکستگی دل خود بال و پر پرواز داریم. صدا با شکستن از قفس بیرون میرود و دل شکسته نیز وسیلهٔ رهایی ماست.
هوش مصنوعی: سیل گفتوگو و سخن مردم بنیاد ما را سست نمیکند. ما مانند کوهِ وقار و آرامش هستیم و گوشی ناشنوا داریم که سخن کسی در آن اثر نمیکند.
هوش مصنوعی: هیچکس با شمشیر گردنکشی به جنگ ما نمیآید. فروتنی و بر خاک افتادگیِ ما مانند جای پا سپری است که آسیبی به آن نمیرسد.
هوش مصنوعی: شعلهٔ وجود ما به خاکستر شدن تن داد و آرام گرفت. ای هوس، از ما بگذر، که ما مانند پرنده سر در زیر بال کشیدهایم و از دنیا کناره گرفتهایم.
هوش مصنوعی: رنگ و آبروی ما از خاکساری آسیب نمیبیند. مانند پرچم، گردی که بر ما نشسته گرد میدان پیروزی است و نشان سرافرازی ماست.
هوش مصنوعی: با دلی گرم میتوان همهٔ جهان را آتش زد. ما تنها یک شرر داریم، اما آن شرر به اندازهٔ چندین آتشدانِ گرمابه آتش دارد.
هوش مصنوعی: ای دل، ناله را به باد غم نسپار و هدر نده. ناله رشتهای است که ما آن را برای شیرازه بستن و به هم دوختن پارههای جگر خود نگه داشتهایم.
هوش مصنوعی: آشوبها از کارگاه زندگی سر برمیآورند. ما در هر نفسی که میکشیم صبح قیامت را پیش چشم داریم.
هوش مصنوعی: اگر مانند شمع در پی رنگهای از دست رفتهٔ خود برویم، سرانجام تنها به جای پای خود میرسیم. جستوجوی گذشته جز بازگشت به خود و فنا حاصلی ندارد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، در برابر جلوهٔ چین ابروی معشوق، کشتیِ نگاه ما در موج خطر گرفتار است. تماشای ابروی او مانند سفر بر دریایی طوفانی پرخطر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟
چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
بسکه از ساز ضعیفیها خبر داریم ما
چنگ میگردیم اگر یک ناله برداریم ما
عاشقان را صندل آسودگی دردسرست
تا به سر، دردی نباشد، دردسر داریم ما
ازکمال ما ممیپرسیکه چون آه حباب
[...]
از هجوم اشک بر دریا گذر داریم ما
ریشه نخل امید از چشم تر داریم ما
بس که باشد جنس ما را گرمی بازار غم
گوییا دکانی از سنگ شرر داریم ما!
رهروان عشق را زاد دگر در کار نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.