هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر
دم به دم نو می کنم از رویت ایمانی دگر
یا تویی یا حسن رخسار تو را دزدیده است
چون تویی گر سر برآرد، از گریبانی دگر
چاشنی کنج آن لب از مذاقم کی رود
گر بگردانم زبان را در نمکدانی دگر
نیست هم دعوی حریفی، حسن تنها هر زمان
رخش می تازد ز میدانی به میدانی دگر
چابکی با خویش طرح ترکتاز افکنده است
گوی دیگر می زند هر دم به چوگانی دگر
تا برون آرد سری از لوح پیشانی او
طفل گردد عقل هر دم در دبستانی دگر
حسن هر سو در لباس صورتی پنهان شود
عشق هر ساعت درآویزد به دامانی دگر
پیش حکمش گر دم از عذر خطای خود زند
می زند بر روی آدم خال عصیانی دگر
درد نایابی و نادانی «نظیری » مشکل است
غیر خاموشی ندیدم هیچ درمانی دگر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عرفانی دربارهٔ حسنی است که همتا ندارد و هر لحظه در صورتی تازه جلوه میکند. زلف معشوق شاعر را به کفر میکشد و رویش به ایمان، و هر زیبایی دیگری را دزدیده از حسن او میداند. عقل از فهم راز او مانند کودکی درمانده است و در برابر حکم او حتی عذرخواهی هم گناه شمرده میشود. در پایان نظیری تنها درمان درد نایافتن و ندانستن را سکوت میداند.
هوش مصنوعی: هر لحظه زلف سیاه تو مرا به کفر و گمراهی تازهای میکشد و هر لحظه با دیدن روی روشن تو ایمانی تازه پیدا میکنم. زلف نماد کفر و پوشیدگی است و روی نماد ایمان و جلوه.
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند تو از گریبانی دیگر سر برآورد، یا خود تویی یا کسی است که زیبایی چهرهٔ تو را دزدیده است؛ یعنی هر زیبایی دیگری از حسن تو گرفته شده است.
هوش مصنوعی: اگر زبانم را در نمکدان دیگری هم بچرخانم، یعنی از لب دیگری کام بگیرم، طعم گوشهٔ لب پرنمک تو هرگز از کامم بیرون نمیرود.
هوش مصنوعی: حسن هیچ رقیب و همتایی که با او ادعای برابری کند ندارد و با این حال تنها و بیحریف، هر لحظه اسبش را از میدانی به میدان دیگر میتازد و در هر جا جلوهای تازه میکند.
هوش مصنوعی: این سوار چابک با خودش بازی تاختوتاز راه انداخته است و هر لحظه با چوگانی دیگر گوی دیگری میزند؛ یعنی حسن در نبود حریف با خود بازی میکند و پیوسته به شکلی تازه نمایان میشود.
هوش مصنوعی: عقل برای آنکه از نوشتهٔ پیشانی او، یعنی راز سرنوشت یا راز چهرهٔ او، سر دربیاورد، هر لحظه چون کودکی نوآموز به مکتب دیگری میرود و باز هم چیزی نمیفهمد.
هوش مصنوعی: حسن هر سو در جامهٔ صورتی تازه پنهان میشود و عشق هر ساعت به دامان یکی از این صورتها چنگ میزند؛ یعنی یک زیبایی حقیقی در صورتهای گوناگون جلوه میکند و عشق دنبال آن میرود.
هوش مصنوعی: اگر آدم در برابر فرمان معشوق یا حکم ازلی از خطای خود عذر بخواهد، همین عذرخواهی بر چهرهاش نشان گناهی تازه میگذارد؛ یعنی در برابر حکم او حتی عذرخواهی هم گستاخی و گناه است.
هوش مصنوعی: ای نظیری، درد نایافتن معشوق و ندانستن راز او درد سختی است و من برای آن درمانی جز خاموشی و سکوت نیافتم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ز عصمت بر تو هر ساعت نگهبانی دگر
وز بر ما هر زمان فضلی و احسانی دگر
ای ترا از روی همت هم درین ایوان صدر
از ورای آفرینش صدر و ایوانی دگر
جز به تعلیم تو اندر عالم ایمان که ساخت
[...]
ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر
جز لبت ما را نمک ندهد نمکدانی دگر
من غم دل گویم و تو همچنان مشغول ناز
تو به شهری دیگر و من در بیابانی دگر
من به تو حیران، تو می گویی که پیمان تازه کن
[...]
کردهام با کافری من عهد و پیمانی دگر
بستهام عهد نوی با نامسلمانی دگر
بس که خون عاشقان در مذهبش باشد مباح
میکشد هر لحظه آن کافر مسلمانی دگر
کنده بودم دل به صد جان کندن از عشق بتان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.