کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی
که کس نمیدهد از تو به هیچ جای نشانی
به هیچ جای نشانی نداد هیچ کس از تو
نشانی از تو کسی چون دهد که برتر از آنی
عجب بماندهام از ذات و از صفات تو دایم
کز آفتاب هویداتری اگرچه نهانی
چه گوهری تو که در عرصهٔ دو کون نگنجی
همه جهان ز تو پر گشت و تو برون ز جهانی
منم که هستی من بند ره شدست درین ره
تویی که از تویی خود مرا ز من برهانی
من از خودی خود افتادهام به چاه طبیعت
مرا ز چاه به ماه ار بر آوری تو توانی
در آرزوی تو عمری به سر دویدم و اکنون
چو در سر آمدم آخر مرا به سر چه دوانی
چه باشد ار ز سر لطف جان تشنه لبان را
از آن شراب دل آشوب قطرهای بچشانی
امید ما همه آن است در ره تو که یکدم
ز بوی خویش نسیمی به جان ما برسانی
ز اشتیاق تو عطار از دو کون فنا شد
از آن او بود این و از آن خویش تو دانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عرفانی در خطاب به معشوق ازلی که در عین پنهانی از خورشید آشکارتر است و در دو جهان نمیگنجد. شاعر هستی خود را مانع راه و خود را گرفتار چاه طبیعت میداند و رهایی را تنها از لطف حق میخواهد. سپس قطرهای از شراب عشق و نسیمی از بوی او را طلب میکند. در پایان میگوید عطار از شوق او از دو جهان فانی شده و ادامهٔ کار را به خواست حق وامیگذارد.
هوش مصنوعی: ای که دل و جان منی، کجایی؟ شاید در درون همین دل و جان پنهانی، که هیچکس در هیچ جا نشانی از تو نمیدهد.
هوش مصنوعی: هیچکس در هیچ جا از تو نشانی نداده است، و چگونه کسی میتواند از تو نشانی بدهد، وقتی تو برتر از هر نشان و وصفی هستی؟
هوش مصنوعی: همیشه از ذات و صفات تو در شگفتیام، زیرا با آنکه پنهانی، از خورشید آشکارتری.
هوش مصنوعی: تو چه گوهر شگفتی هستی که در پهنهٔ دو جهان نمیگنجی؛ همهٔ جهان از تو پر شده، اما خودت بیرون از جهانی.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که وجود خودم در این راه سد و مانع راهم شده است، و تو کسی هستی که با هستی خودت میتوانی مرا از خودم رها کنی.
هوش مصنوعی: من به سبب خودبینی و خودیام در چاه طبیعت و تن گرفتار شدهام؛ اگر بخواهی مرا از این چاه به اوج ماه برسانی، تو بر آن توانایی.
هوش مصنوعی: عمری در آرزوی تو با سر، یعنی با شتاب و از جان، دویدم؛ اکنون که سرانجام از پا درآمدم و به پایان رسیدم، دیگر چرا مرا سرگردان میدوانی؟
هوش مصنوعی: چه میشود اگر از روی لطف، به جان تشنهلبان قطرهای از آن شراب شورانگیز عشق بچشانی؟
هوش مصنوعی: همهٔ امید ما در راه تو این است که لحظهای نسیمی از بوی خودت به جان ما برسانی.
هوش مصنوعی: عطار از شوق تو از هر دو جهان فانی شد؛ این کار از سوی او بود، و آنچه از سوی توست، یعنی پذیرفتن یا نپذیرفتن، به خودت واگذار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دلم ز روح سحرگه سوال کرد به لفظی
چنانکه آب خجل گشت از او به گاه روانی
که چیست در همه عالم به طبع موجب صحت
که کیست در همه گیتی سجود حاتم ثانی
جواب داد دلم را که ای بر اسب تفکر
[...]
ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی
مرا بپرس کجا برد آن طرف که ندانی
بدان رواق رسیدم که ماه و چرخ ندیدم
بدان جهان که جهان هم جدا شود ز جهانی
یکی دمیم امان ده که عقل من به من آید
[...]
ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی
جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی
به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت
که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی
مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهی
[...]
چو تازه کرد جهان نوبهار و رفت خزانی
تهیست دستم ساقی بیار باده که جانی
وگر چو دستِ من است ای پسر تهی شده مشکت
دو اسبه از پیِ می شاید ار الاغ دوانی
چه گونه فوت توان کرد خاصه موسمِ گلها
[...]
تو می روی و به نظاره تو چشم جهانی
بگو که آگهی از عاشقان دلشدگانی
بگشت حال به بالای ابروی تو کسان را
که زیر دست فتادش چنان کمند و کمانی
در ابروی تو نه یک دل هزار بیش فرو شد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.