ای لبت ختم کرده دلبندی
بنده بودن تو را خداوندی
آفتاب سپهر رویت را
بر گرفته ز ره به فرزندی
دیدهام آب زندگانی تو
من بمیرم ز آرزومندی
در غم آب زندگانی تو
گر بمیرم به درد نپسندی
تا به زلفت دراز کردم دست
همچو زلفت به پای افکندی
چون به زلف تو دست بگشادیم
چون به موییم در فروبندی
قلعهٔ آسمان به یک سر موی
بگشایی به حکم دلبندی
عاشقان چون سپر بیفکندند
زره زلف چند پیوندی
چون کرشمه کنی به نرگس مست
گم شود عقل را خردمندی
تا به آزادی آمدی در کار
سرو را بن ز بیخ بر کندی
بوسهای بی جگر بده آخر
چند عطار را جگر بندی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف معشوقی است که لب، رخ، زلف، چشم و قامتش بر همه چیز چیره است. شاعر چهرهاش را فرزند خورشید، لبش را آب حیات، زلفش را زره و کمند و قامتش را برتر از سرو میداند. در پایان، عطار که در دام زلف گرفتار و از شوق در حال مرگ است، از معشوق میخواهد که بوسهای ببخشد و از آزار او دست بردارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که لبت دلربایی را به کمال رسانده و به پایان برده است، بندهٔ تو بودن برابر با سروری و پادشاهی است.
هوش مصنوعی: خورشید آسمان چهرهٔ تو را از سر راه برداشته و به فرزندی پذیرفته است. یعنی رویت چنان درخشان است که گویی فرزند خورشید است.
هوش مصنوعی: آب زندگانی تو، یعنی لب جانبخشت، را دیدهام و از شدت آرزو و اشتیاق به آن میمیرم.
هوش مصنوعی: اگر در غم رسیدن به آب زندگانی تو بمیرم، آیا راضی میشوی که با چنین درد و رنجی جان بدهم؟
هوش مصنوعی: همین که دست به سوی زلفت دراز کردم، مرا مانند زلفت که تا پایت آویخته است، به خاک پایت انداختی.
هوش مصنوعی: وقتی دست به سوی زلف تو گشودیم، ما را با تار مویی در بند میکشی و گرفتار میکنی.
هوش مصنوعی: تو با فرمان دلرباییات، قلعهٔ آسمان را تنها با یک سر مو فتح میکنی.
هوش مصنوعی: عاشقان سپر انداخته و تسلیم شدهاند؛ پس تا کی حلقههای زلفت را مانند زره به هم میپیوندی و آمادهٔ جنگ میمانی؟
هوش مصنوعی: وقتی با چشم مست و نرگسمانندت ناز و کرشمه میکنی، عقل هم خردمندیاش را از دست میدهد.
هوش مصنوعی: از وقتی با قامت آزاد و رعنایت به میدان آمدی، سرو را که نماد آزادگی است از ریشه کندی. یعنی قامتت سرو را از اعتبار انداخت.
هوش مصنوعی: آخر یک بوسه بدون آنکه دل و جگر عطار را بسوزانی به او ببخش؛ تا کی جگر او را در بند و رنج نگه میداری؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بوالفرج شرم نامدت که بجهد
به چنین حبس و بندم افکندی
تا من اکنون ز غم همی گریم
تو به شادی ز دور می خندی
شد فراموش کز برای تو باز
[...]
با رفیقان بد چه پیوندی؟
زین حریفان چه طرف بربندی
من نگویم: به ابر مانندی
که نکو ناید از خردمندی
او همیبخشد و همیگرید
تو همیبخشی و همیخندی
کز نسیم خوش رضا بندی
شور و آشوب در من افکندی
سربلندی ده از خداوندی
همّتش را به تاج خرسندی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.