بیچاره دلم که نرگس مستش
صد توبه به یک کرشمه بشکستش
از شوق رخش چو مست شد چشمش
از من چه عجب اگر شوم مستش
دستآویزی شگرف میبینم
هفتاد و دو فرقه را خم شستش
خورشید که دست برد در خوبی
نتواند ریخت آب بر دستش
چون ماه که رخش حسن میتازد
صد غاشیهکش به دلبری هستش
صد جان باید به هر دمم تا من
بر فرق کنم نثار پیوستش
جانا دل من که مرغ دام توست
از دام تو دست کی دهد جستش
عقلی که گرهگشای خلق آمد
سودای رخ تو رخت بربستش
عطار به تحفه گر فرستد جان
فریاد همی کند که مفرستش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار در این غزل از دلی سخن میگوید که چشم مست معشوق توبههایش را شکسته و آن را مست و شیفته کرده است. سپس زیبایی معشوق را چنان میستاید که خورشید و ماه خدمتگزار او به شمار میآیند و زلفش همهٔ فرقهها را به بند میکشد. عاشق آرزو دارد پیوسته جان نثار کند، دلش در دام معشوق اسیر است و عقلش از عشق او گریخته است. در پایان، حتی جانی که عطار هدیه میکند در نظر معشوق ارزش پذیرفتن ندارد.
هوش مصنوعی: افسوس بر دل بیچارهٔ من؛ چشم مست و خمار معشوق با یک ناز و غمزه صد توبهٔ او را شکست.
هوش مصنوعی: وقتی چشم خود معشوق از شوق روی زیبایش مست شده است، عجیب نیست اگر من هم مست و شیفتهٔ او شوم.
هوش مصنوعی: دستاویز و دامی شگفت میبینم: پیچ و خم قلّابمانند زلف او همهٔ هفتاد و دو فرقه را گرفتار و به خود وابسته کرده است.
هوش مصنوعی: خورشید که در زیبایی از همه پیشی گرفته است، آنقدر شایستگی ندارد که حتی خدمتکار او باشد و آب بر دستش بریزد.
هوش مصنوعی: معشوق مانند ماه است که اسب زیبایی را میتازاند، و در دلربایی صد خدمتگزار دارد که زینپوش اسبش را بر دوش میکشند.
هوش مصنوعی: در هر لحظه به صد جان نیاز دارم تا پیوسته آنها را بر سر او نثار کنم.
هوش مصنوعی: ای جان، دل من پرندهٔ گرفتار در دام توست؛ کی ممکن است بتواند از دام تو بگریزد؟
هوش مصنوعی: عقلی که گرهگشای کار مردم بود، از شور و عشق روی تو بار بست و رفت.
هوش مصنوعی: اگر عطار جانش را به رسم هدیه برای معشوق بفرستد، معشوق فریاد میزند که آن را نفرست؛ یعنی جان عاشق در برابر او ناچیز و ناپذیرفتنی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دستم نرسد به زلف چون شستش
در پای از آن فتادم از دستش
گر مرغ هوای او شوم شاید
صد دام معنبر است در شستش
از لب ندهد میی و میداند
[...]
جرعه یی می نخورده از دستش
بیخودم کرد نرگس مستش
هرکه از جام عشق او می خورد
توبه گر سنگ بود بشکستش
بکسی مبتلا شدم که نرست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.