گنجور

غزل شمارهٔ ۲۷۰۷

 
مولوی
مولوی » دیوان شمس » غزلیات
 

کجایید ای شهیدان خدایی

بلاجویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک روحان عاشق

پرنده‌تر ز مرغان هوایی

کجایید ای شهان آسمانی

بدانسته فلک را درگشایی

کجایید ای ز جان و جا رهیده

کسی مر عقل را گوید کجایی

کجایید ای در زندان شکسته

بداده وام داران را رهایی

کجایید ای در مخزن گشاده

کجایید ای نوای بی‌نوایی

در آن بحرید کاین عالم کف او است

زمانی بیش دارید آشنایی

کف دریاست صورت‌های عالم

ز کف بگذر اگر اهل صفایی

دلم کف کرد کاین نقش سخن شد

بهل نقش و به دل رو گر ز مایی

برآ ای شمس تبریزی ز مشرق

که اصل اصل اصل هر ضیایی

 

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

شهرام ناظری » در گلستانه » شهیدان خدایی

برای معرفی آهنگهای دیگری که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۶۱ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

مصطفی علیزاده -ف نوشته:

می گویند اهل سنت عشق حسین ندارند

این شعر مدرک عشق است

👆☹

خمش نوشته:

دوست عزیز آقای علیزاده، چگونه اشاره ی مولانا به شهیدان را شما به حسین بن علی و یارانش در کربلا مرتبط ساختید! بنده نمی خواهم بگویم هدف مولانا این چنین بوده یا نه که نمی دانم! اما اگر به سبک شما باشد بنده هم می گویم که مولانا عشق شهیدان یونانیان در جنگ اسپارتا را نیز داشته!! یا عشق شهیدان جنگ قبایل شمالی و جنوبی آفریقا را تیز داشته!!

بنده شهید را از دیدگاه مولانا و با توجه به اندیشه ی وی در سایر آثارش هما طوطی وارسته از قفسی می دانم که هستی را نابود ساخته و به اصطلاح بر این هستی که من و شما درگیر آن هستم مرده و شهید شده و حال در آسمان آزادی و نیستی به پرواز برآمده!!

مردانی چون نوری زاد چنین آدمیانی هستند که دیگر بند و قیدی قوای حصر آنان را نخواهد داشت

👆☹

ف-ش نوشته:

.
بیت اول صریحا نشان میدهد که شهیدان کربلا در نظر بوده واینقدر میتوان گفت که مثالی از همه شهدا و تمام ازبند رستگان حها نیز هست چه تنها شهدای کربلا شهید نبوده اند همه جا وهمه وقت بوده وهست ومیشود گفت نطر دهندگان عزیز هردو به حقیقتی اشاره کرده اند

👆☹

فرزانه نوشته:

در منابع کهن تر آورده شده که این شعر در اشاره به واقعه حمله مغول سروده شده ولی در واقع به حقیقتی عامتر تعلق دارد.
صرف استفاده از کربلا توصیفگری آن واقعه را نمیشناساند کما اینکه هرکجا نام لیلی و مجنون و بیستون آورده شود صرفا توصیف داستان لیلی و مجنون یا بیستون توصیفگر قصه شیرین و فرهاد نیست.
دشت کربلایی می تواند خاک ایران باشد.
سربلند باشید
روزگار خوش

👆☹

سپهر نوشته:

با سلام
سبک روحان عاشق درست است یا سبک بالان عاشق؟

👆☹

حامد نوشته:

در این شعر شهید مجاز از گواه و دلیل توحید خدا است و منظور کسانی هستند که شناسنده ی خدا به دیگر بنده های هستند و از انجا که او سنی نصبی نیست پس این شعر دلالت می کند بر امام حسین و هر کس که عقیده او را دارد.

👆☹

یک کاربر گرامی نوشته:

وقتی نظرات مختلف شما عزیزان رو مطالعه کردم به این بیت از شعر مولانا بیشتر یقین بردم:
هرکسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من
و یقین دارم تمام نظرات شما در جایگاه خود درست است. یاعلی

👆☹

حمید رضا محمدی نوشته:

رمز زیبایی و جاودانگی مولانا در آیینه بودن اوست ، مولانا صبورانه و سخاوتمندانه مثنوی و دیوان شمس را چون آیینه ای پیش روی ما گرفته است تا هر کسی به تماشای خود بنشیند.

👆☹

یه آدم عادی نوشته:

سراسر جمله عالم پر شهیدست
شهیدی چون حسین کربلا کو
اون دوست عزیز که میگن منظور مولوی امام حسین نبوده در همین سایت گنجور با نام مولوی کلمه کربلا رو جستجو کنن ببینن که جناب مولوی چند بار از کربلای امام حسین صحبت کرده.
اهل سنت وهر انسان آزاده ی دیگری با امام حسین مشکل ندارند بلکه وهابی ها از نام حسین وحشت دارند.

👆☹

بابک عبداللهی نوشته:

باسلام ودرود به پیشگاه همه ی خوانندگان و احترام به دیدگاهشان ، جای دارد از هنرمند شایسته جناب آقای کامکار سپاسگذاری ویاد گردد که این غزل را به زیبایی و ماند گاری آهنگ سازی وخوانش نمود که آماده نمودنش داستانی زیباوخاطره انگیز داردو با درود به روان پاک همه شهیدان از ابد تا ازل .

👆☹

امین کیخا نوشته:

درودبه شهیدان به مردان به خون خفته

👆☹

من او نوشته:

نشست هفتگی شهر کتاب در روز سه‌شنبه ۲۱ آبان ساعت ۱۶:۳۰ به «عاشورا و مولانا» اختصاص دارد که با سخنرانی دکتر حسن بلخاری در مرکز فرهنگی شهر کتاب واقع در خیابان شهید بهشتی، خیابان شهید احمد قصیر (بخارست)، نبش کوچه‌ی سوم برگزار می‌شود و ورود برای علاقه‌مندان آزاد است.

👆☹

ناشناس نوشته:

احتمالا منظور مولوی از کربلا حوادث و جنگهای ژاپن و چین بوده یا شایدم درگیریهای بربر ها و یا اشاره به ۱۱سپتامبر داشته!!!!! اینها دیگه چه صحبتیه. خوب مثلا توکربلا چه اتفاق مهم دیگری غیر از شهادت امام حسین و یارانش افتاده که مولوی به اون پرداخته باشه .مسلما کربلا تو عراقه حادثه هم عاشوراست و شهیدان خدایی هم امام حسین و یارانش هستند که درمقابل شقی ترین افراد (حالا هراسم و دینی که میخوان داشته باشند مسلمان ؛ مشرک؛کافر هر چی بالاخره بدتر و شقی افراد) جنگیدند و شهید شدند . مولی به این واقعه اشاره میکنه حالا می خواد اسمش سنی باشه یا شیعه یا هر اسم دیگه ای.

👆☹

شمس الحق نوشته:

آقایان تردیدی نیست که مقصود مولوی شهیدان کربلاست و لاغیر . حکایت عاشورا و شهیدانش همه عالم در نوردیده و مختص ما شیعیان نیست و اهل سنت هم چنانکه دوست ما در بالا فرمود بری از عشق اهل بیت نیستند . آنچه مولوی میگوید اینست که .. بگزارید ابیات خودش را بیاورم که از سخن من گویا تر است :
مثنوی - دفتر ششم
چشم کوران آن خسارت را بدید / گوش کرّان آن حکایت را شنید
روح سلطانی ز زندانی بجَست / جامه چه درّانیم و چون خاییم دست
چونکه ایشان خسرو دین بوده اند / وقت شادی شد چو بشکستند بند
روز ملک است و کش شاهنشهی / گر تو یک ذرّه از ایشان آگهی
..
میگوید دست از گریه بدارید و ترَقُص بیاغازید . مزخرف میگوید آقایان . وقعی نگزارید و کار خود کنید که نمی دانم باز این چه شورش است که در …

👆☹

حسین ج نوشته:

ابراز عقیده در منظر ادب خود عین ادب است مولانا خود گویای یک ادب در منظر حق تعالی بود و در نگاه او هر چیزی که مسیر الهی داشت همجون یک زندان گشوده و آزاده بود .
مولانا بصورت سمبلک عقیده اش را بیان و ابراز کرده است و اگر ما فهم درستی داشته باشیم درک این واقعیت برای ما آسان خواهد بود و از خدا این فهم را طلب کنیم.

👆☹

انصاری نوشته:

لطفلا مشخصات دقیق کتاب مولانا که ای نشعر دران است را بنویسید چوا شماره غزل که ذکرشده در کلیات شمس نبود واصولا شماره غزل ها از ۲۰۰۰کمتر بود .باتشکر فراوان

کلیات دیوان شمس تبریزی انتشارات امیر کبیر چاپ اول۱۳۳۶دوم۱۳۴۱سوم۱۳۴۵
چهارم۱۳۵۱پنجم۱۳۵۴
غزلیات و قصائد دیوان شمس ۳۳۶۵

👆☹

انتظار نوشته:

در زندگی و احوال جناب مولوی نوشته اند که هرگاه نام پیامبر ص را میشنید به احترام بلند میشد و این جمله را زمزمه میکرد :
نامت بماند تا ابد ، ای جان ما روشن به تو …
از ابیات مختلف و بسیاری که در مثنوی آمده برمیآید که ایشان بر سر سفره رسول الله ص نشسته و خود را وامدار ایشان و مولا علی ع میداند و غریب نیست که ایشان آموخته هایی از مولا حسین بن علی ع نیز داشته.
در این غزل نیز ایشان صریحا از شهیدان کربلا نام میبرد و این نشان از شوق این بزرگوار برای شهادت و دادن همه چیزش در راه خداست … همانگونه که میگوید :
خنک ان قمار بازی که بباخت آنچه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر…
این دقیقا همان فعلی است که حضرت حسین سلام الله علیه به بهترین وجه انجام داد و برزگانی چون مولوی آرزوی آن را دارند….

👆☹

شمس الحق نوشته:

جناب انصاری آن که از ۲۰۰۰ کمتر است شماره صفحات کلیات شمس است ، تعداد غزلیات و قصائد دیوان شمس ۳۳۶۵ است و غزل بالا شماره اش ۲۷۰۷ است .

👆☹

امیر نوشته:

سلام؛ فقط در جواب آقای انصاری یادآور میشوم که تعداد غزلیات در نسخه تصحیح مرحوم فروزانفر بسیار بیشتر از نسخه مصحح دکتر همایی میباشد و طبعا شماره غزلیاتی که در هر دو نسخه موجودند متفاوت است
ضمنا وقتی در شعر تصریح به کلمه دشت کربلا دارد، چرا بعضی اصرار بر تأویل به معنایی غیر شهید کربلا که معروف ذهن همه آزادگان عالم اعم از سنی و شیعه و مسلمان و اهل کتاب و حتی کافران است دارند
البته مولانا همیشه کلامش علاوه بر معنای ظاهر یک معنای باطنی عمیقتر نیز دارد که به هر صورت به معنای نفی معنای ظاهری در اشاره به شهیدان کربلا و سرورشان حضرت امام حسین علیه السلام نیست

👆☹

مجید کراماتیان نوشته:

سلام بر همه دوستان، همه ما جمله ” مثنوی قرآن فارسی ” را شنیده ایم و به مفسر قرآن بودن حضرت مولانا واقف هستیم پس بقول حضرتش : “تو ز قرآن باز خوان تفسیر بیت” و مسلم اینکه آیات دوستداری اهل بیت در قرآن کم نیست. حال کسی که قرآن را مو به مو اجرا و توصیه میکند غزلی هم مرثیه مانند برای نوهء رسول خدا حضرت حسین بن علی ساخته اند و البته که در مثنوی هم به ما گوشزد میکنند که گریه بر خود کن که آنها وارستگانند.

👆☹

ابوعمرعلوی نوشته:

شما مولانا رو ادمی مثل خود پر از حب وبغض های بی پایه ومملو از تعصبات کور محصور در تشیع وتسنن میدونید پس بر شما حرجی نیست. حسین در هر دین و ایینی یک شهید ازاده است.وما نه شباهتی به حسین داریم ونه به جلال الدین محمد

👆☹

شمس الحق نوشته:

درود بر تو ای ابوعمرعلوی !

👆☹

محمد نوشته:

با احترام به همه عزیزان فرهیخته و آرایشان
اندیشه من این است که هیچ مذهبی را نمی توان به مولانا نسبت داد
مولانا از قید و بند هر مذهبی رها و آزاد بود
مذهب مولانا خدا بود و بس

👆☹

پویا نوشته:

لطفا بفرمایید منظور از ” زمانی بیش دارید آشنایی ” در این غزل چیست

👆☹

محمد رضا نوشته:

قابل توجه همه کسایی که تا این جا حاشیه نوشتن:

اگه شما شیعه هستین یا سنی؛ تو آیین مسلمونی هستش که « انظر الاما قال و لا تنظر الا من قال » ( ببین چی میگه، نکه نگاه کنی کی میگه) حالااین بحثارو بکنین، میشه یه جور تعصب، که یه مسلمون تو بحث یادگیری به دورِ از تعصبه…
فرض کنیم مولانا شیعه یا سنی نباشه، اصن مسلمون نباشه؛ اگه حرفش منطقی بود، واسه ما مورد قبوله، اگه منطقی نبود، ماهم قبول نمی کنیم.

👆☹

مهدی امامی نوشته:

با مراجعه به داستان مشهور او در مثنوی که رسیدن مسافری را در کنار شهری و دیدن دسته عزا و پرسش از نام و نشان مردە و سپس به سخرە گرفتن کسانی که برای مردگان چندین قرن قبل می گریند،متوجه خواهید شد که اگر این شعر دستکاری هم نشدە باشد،اشارە مولانا یک اشارە کلی بودە است و او و سایربزرگان ادبیات فارسی قبل از برامد صفویه با این خرافه پرستی ها بیگانه بودە اند

👆☹

علی نوشته:

سلام بر مولوی دوستان گرامی
عزیزان اولا در زمان مولانا شکاف جدی بین شیعه و سنی با عیار کنونی مطرح نبوده دوما مولانا انسان ازاده اندیشی بوده که به قول یکی از بزرگان نهنگی هست که در حوضچه فرق و مذاهب نمی گنجد و لذا اساسا طرح قالب مذهبی برای بزرگی چون مولانا نوعی کوچک شماری محسوب می گرددو نهایتا اینکه حرکت مولا یمان امام حسین بی تردید ستوده و بزرگ است و بین اهل سنت نیز جایگاه امام حسین بسیار رفیع می باشد اگرچه بنده مولانا را با اسناد زیادی دیندار بی مذهب میدانم بعبارتی مولانا مسلمان است ولی سنی یا شیعه نیست

👆☹

سجاد نوشته:

جای شگفتی است که عزیزان شیعی مذهب در حاشیه این غزل مجادله می کنند چرا که ایشان مقام امام حسین را بسیار بالاتر از مولوی می دانند و از این روی رد و یا تایید مولوی از موضوع بحث در پیشگاه ایشان نباید ارزشی داشته باشد.

👆☹

حسام نوشته:

دوستان مولانا صوفی بوده و اهل تصوف رو نمیتوان شیعه یا سنی محسوب کرد گرچه یک صوفی ممکن است شیعه یا سنی باشد اما این به معنا نیست که اعتقادات و اعمال ایشان کاملا مطابق مذهب است بلکه ایشان صرفا در بخشی از شریعت و نه همه ی شریعت تابع مذهب هستن مثلا اهل تصوفی که امروز شیعه هستن مثل گنابادی یا خاکساریه یا ذهبیه یا مهدویه همگی دارای عقایدی مثل ولایت جزییه یا قمریه یا تناسخ یا رد عصمت اهل بیت یا قائل نبودن به تعداد ۱۲ امام درواقع تعریفشان از امام متفاوت است و خیلی مسائلی که دارند. در بحث شرعیات مطلق موسیقی را حلال و تراشیدن شارب که مستحب است را مخالفت دارند و خیلی چیزهای دیگر.که حای طرح آنها نیست! در عین حال اینان ادعای تشیع دارند بنظر حقیر بهترین جواب این است که بگوییم اینان صوفی هستن و نه شیعه و نه سنی البته اهل تصوف ارادت و علاقه وافری به اهل بیت داشته و دارند سخنان بزرگان ایشان همچون ابن عربی شاهد خوبی برای این مدعا میباشد. در پایان عرض میکنم مقام سیدشهدا آنچه که بنده فهمیده ام از عترت و قران آنچنان بالاست و غیرقابل وصف که نیازی به تایید مولوی و سایرین نیست

👆☹

Hamishe bidar نوشته:

دوست عزیزآقا حسام گرامی، جناب مولانا از این حرفها (شیعه، سنی و اهل تصوف) بالاتر است.

ملت عشق از همه دینها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست

البته مقام سیدشهدا از عترت و قران آنچنان بالاست و غیرقابل وصف که نیازی به تایید مولوی و سایرین نیست و این مولوی و سایرین هستند که مقام خود را با حب اهل بیت (ع) بالا میبرند.
با احترام!

👆☹

... نوشته:

👆☹

Hamishe bidar نوشته:

Chera Havashi darj nemishavand?

👆☹

Hamishe bidar نوشته:

دوست عزیزآقا حسام گرامی، جناب مولانا از این حرفها بالاتر است.
ملت عشق از همه دینها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست
البته مقام سیدشهدا از عترت و قران آنچنان بالاست و غیرقابل وصف که نیازی به تایید مولوی و سایرین نیست و این مولوی و سایرین هستند که مقام خود را با حب اهل بیت (ع) بالا میبرند.
با احترام!

👆☹

بابک برهانی نوشته:

در مورد شعر :خنک آن قمار بازی .. باید بگویم که این شعر نه تنها در مورد واقعه کربلاست ، بلکه به لحظه خاصی نیز اشاره ددارد . به لحظه ای که امام حسین (ع) تمام یاران و نزدیکان اش را از دست داده است و تنها مانده است . ناگهان صدای علی اصغر زا میشنود یا کسی او را به یاد علی اصغر می اندازد، و میخواهد تا قماری دیگر کند و بلکه در ازای مشتی آب این قوم از هلاکت جاودان برهند.

👆☹

حمید حسنی نوشته:

«آشنایی» در بیت هفتم یعنی شنا. بنابراین، «زمانی بیش دارید آشنایی» به زبان ساده یعنی اندکی بیشتر شنا کنید و ادامه دهید.

👆☹

محمد نوشته:

جناب مهدی عزیز ، قربون اون شکل ماهت بشم من ، حرف تبری از خلیفه اول و دوم رو زدی ، من حرف تو رو باور کنم یا حضرت علی (ع) که دخترشو به ازدواج خلیفه دوم در آورد ، چه اصراری داری که به داماد حضرت علی و شوهر خواهر امام حسین حتما باید بد و بیراه بگیم!!!!! پس چرا امام علی(ع) تبری نجُست وتازه بهشون دختر داد !!!!علی (علیه السلام) فرمودند: «دو کس در ارتباط با من به هلاکت رسند: یکى آن دوستى که تندرو است و دیگرى آن دشمنى که در دشمنى اش زیاده روى کند.»

👆☹

گمنام نوشته:

دوستان حاشیه نویس
با این همه حضرتشان در آخرین بیت بند را آب داده اند!!
این جملگی وانهید و شمس مرا نچسبید، که او اصل هر چیز است!!
آب در هاون نکوبید.

👆☹

میلادی رومی نوشته:

سلام بر جناب شمس الحق و ابو عمر بابک برهانی
بسیار از نوشته هاتون لذت بردم.!

👆☹

شمس الحق نوشته:

میلادی رومی عزیز ، جنابعالی در این صفحه و صفحات قبل و بعد ، حقیر را بسیار بیش از آنچه که لایق آنم نواخته اید و لطف خود را شامل حال این بی مقدار نموده اید . این ضعیف پیرمرد نادانی بیش نیستم و خوف آن دارم که این گونه فرمایشات شما موجب کبر و غرور بی جایم بشود و بدتر از آن رشک و حسد معدود بدخواهانم را بر انگیزد [ که انشاءالله ندارم ] و موجب ایجاد شرّ از سوی کسانی بشود که به خیرشان امید نیست . برای شما که معلوم است جوانی پاک نیت و با محبت هستید بهترین ها را آرزومندم و دعای خیر خود را بدرقه راهتان می کنم .

👆☹

علیرضا نوشته:

با سلام خدمت دوستان
شکی نیست که این غزل مولانا در مورد حادثه کربلا و شهیدان کربلاست. اما دید مولانا به این حادثه دید عاشقانس. و نگاهشم اینه که حسین (ع) خودشو از قید و بندها با اون سطح آزاد کرده . ( کجایید ای در زندان شکسته - یا پرنده تر ز مرغان هوایی ) . پس این جایگاه و عظمت و رها شدن از بندها اونم با اون سطح پاکبازی جای گریه کردن نداره و باید یاد گرفت. در نهایتم میگه که این چیزایی که میبینیم تو دنیا مثل کف روی آب دریا هستن و اصل پایین تره. اگه میخوای اصلو ببینی باید کف ها رو کنار بزنی.
یا علی

👆☹

آرش نوشته:

با سلام
دوستان آقای کریم زمانی(مولانا پژوه-نویسنده شرح و تفسیر جامع مثنوی در ٧ جلد که مهترین کتاب در مثنوی پژوهی می باشد) در سخنرانی عرض کردن که این شعر در مقام امام حسین (ع) سروده شده،شما عزیزان می توانید در سایت خود ایشان که در زیر میگذارم به این سخرانی گوش فرا دهید.

http://nayonafir.com/movies.aspx

👆☹

علی نوشته:

حشرگاه هر حسینی گر کنون
کربلایی کربلایی کربلا
مشک را بربند ای جان گر چه تو
خوش سقایی خوش سقایی خوش سقا
اون بالا یکی نوشته ، هرکسی از ظن خود شد یار من …خیلی عالی جواب داده

👆☹

محمد نوشته:

شهرام ناظری به غلط به عنوان خواننده ی تصنیف معروف شهیدان خدایی معرفی شده است… این اثر توسط هوشنگ کامکار ساخته و توسط بیژن کامکار خوانده شده است

👆☹

علیرضا فلاحت پیشه نوشته:

ابتدا این شعر (شهیدان خدایی) را بیژن کامکار در اوایل دهه ۶۰ (اواخر دهه ۵۰) در آلبوم گلستانه خوانده است. مدت زمان اجرا دقیقاً ۱۵ دقیقه است و بسیار بسیار زیبا و دلنشین است. در زمان جنگ تحمیلی روزی چند بار از صدا و سیما پخش می شد.
سپس شهرام ناظری پس از بیژن کامکار آن را اجرا کرده که مدت زمان اجرای آن از ۵ دقیقه فراتر نمی رود. هر دو خواننده زیبا اجرا کرده اند و آهنگی دلنشین و معنوی دارد اما بدون تردید اجرای بیژن کامکار منحصر به فرد است و دیگر تکرار نخواهد شد.

👆☹

محمد نوشته:

تعصب بیجا و افراطی زیادی ، خوب نیست. چنانچه شیعه با تعقل و تفکر همیشه پیروز و ظفرمند هست. ما شیعه کسی هستیم که فرمود: انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال (نگاه کن ببین چه می‌گویند و نگاه نکن که چه کسی است دارد سخن می‌گوید).

یک آدم دانا و فهمیده همیشه اینطور برخورد می‌کند و تعصب بر او حاکم نیست. فلانی چون سنی است پس حتماً حرفهایش غلط است! فلانی چون شیعه هست پس حتماً حرفهایش درست است! فلانی چون در مسلک و مذهب و دین ما نیست پس حرفش را گوش نمی‌‌کنیم و استدلال‌هایش را هم نمی‌پذیریم. اینها تعصب است و آدم عاقل و دانا، متعصب نیست.

👆☹

شهلا نوشته:

آشنایى= شناکردن

👆☹

سیرنگ نوشته:

سلام و خسته نباشید
شهیدان کربلا و حال و هوای شعر که نوعی مرثیه عارفانه آمیخته با توصیف حالات عرفانیست و ماحصل رهروان راه عشق را در خود دارد ، به واقعه ای خاص اشاره میکند . اگر زیاد مسئله را نپیچانیم بهتر است . با خواندن اشعار در ابتدا ، ذهن واقعه کربلا را تجسم میکند ، والسلام . برای رهروان وادی معرفت شاید معانی دیگری را به ارمغان داشته باشد . به هر حال اشعار مولانا هم برای عوام است هم خواص .

👆☹

محسن نوشته:

همانطور گفتم متن کتاب اصلی تحریف شده است و درستشو بالا نوشتم . حال و هوای مولانا درباره دین در شعر زیر هست میبینید:
ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
معشوق همین جاست بیایید بیایید
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوایید
گر صورت بی‌صورت معشوق ببینید
هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید

👆☹

مهدى یوسف زاده نوشته:

دوستان سلام
آقاى مولانا یک معیار سنجش دارد : حق ولا غیر، با این منظر او هیچ مشکلى با هر کسى که در راه حق و حقیقت تلاش کرده و میکند، ندارد. مشکل او با کسانى است که از حق غافلند، آگاهانه یا نا آگاهانه .
ملامتش در دفتر ششم مثنوى هم متوجه کسانى است که از واقعه کربلا فقط دچار مراسم سازى و مراسم گرایى اند واصل اصل اصل قیام امام حسین (ع) که براى احیاى راه حق است را بفراموشى سپرده اند.
پس عزا بر خود کنید، ای خفتگان!
زآن‌که بَد مرگی است این خوابِ گران
روحِ سلطانی ز زندان بجَسْت
جامه چه درانیم و چو خاییم دست؟
چون‌که ایشان خسروِ دین بوده‌اند
وقتِ شادی شد چو بشْکستند بند
سوی شادُرْوانِ دولت تاختند
کُنده و زنجیر را انداختند
روزِ مُلک است و گَش و شاهنشهی.
گر تو یک ذرّه از ایشان آگهی
ورنه‌ای آگه، بَرو ،بر خود گِری
زآن‌که در انکارِ نَقل و مَحشری
بر دل و دینِ خرابت نوحه کن!
که نمی‌بیند جز این خاکِ کهن
ور همی بیند چرا نبْود دلیر
پُشْت‌دار و جان‌سپار و چشم‌سیر
در رُخت کو از مَیِ دین فرّخی
گر بدیدی بحر کو کفِّ سخی
آن‌که جُو دید آب را نکْند دریغ
خاصّه آن کاو دید آن دریا و میغ

—————- مولانا، مثنوى دفتر ۶

👆☹

دکتر سروش نوشته:

مولوی امام حسین را خیلی دوست می داشت صرفا به خاطر اینکه پای به میدان شهادت نهاد

حسین را عاشق می دانست و این عاشقی را بر او خیلی می پسندید. منهای هر جنبه دیگری.

خوب بدیهی است که یک نفر اهل سنت، حسین را که به امامت قبول ندارد، اما به این لحاظ که فرزند پیامبر است، محترم میشمارد. ولی علاوه بر این روابط نسبی و سببی با پیامبر،

عمل او

و رفتار شهادت جویی او

و از جان گذشتگی او

و به تعبیر مولوی

سبک روحی او

عاشقی او را

تعلق نداشتن به دنیا …

این را مولوی خیلی می پسندید.

از این جهت که نگاه می کرد به امام حسین و یاران او، نه فقط در واقعه عاشورا گریه که نمیکرد، شادی هم میکرد و میگفت این روز، روز عروسی امام حسین است، روز رهایی از زندان بوده است،

برای عاشقی که از زندان رهایی پیدا کرده ما چرا کف نزنیم، چرا شادی نکنیم؟

چرا چهره روشن حادثه را نبینیم؟

چرا همیشه نیمه تاریک را ببینیم؟

قساوت آن سنگدلان را و جنایت آن قاتلان را و از دست رفتن حسین را[ببینیم] که همه اینها بوده. اما یک چهره دیگری، رویه دیگری هم دارد

این حادثه و آن رویه روشن آنست:

چون که ایشان خسرو دین بوده اند

وقت شادی شد چو بگسستند بند

زنجیرها را که پاره کردند، از زندان که رهایی پیدا کردند، نوبت شادی است. این هم شما ببینید که حسین و یارانش آن روز شادمان بودند، این را هم شما ببینید که آنها با کراهت و اکراه این مرگ را نپذیرفتند. وقتی که نوبت جان دادن شد، دیگر از اینجا به بعد شادمانه و شجاعانه پای به این میدان نهادند. چون دانستند که از این پس دیگر عاشقانه باید عمل کنند.

من عنوان سخنم، «عقلانیت و شهادت» است. تا یک جائی حسین عاقلانه آمد، همان عقلانیتی که هر سیاستمداری باید داشته باشد. محاسبه کرد. یزید را نمی پسندید از دست تروریست های یزید فرار کرد به مکه رفت. آنجا نشد به کوفه آمد، آنهم نه بی حساب و بی پایه. نامه ها رسیده بود، وعده ها داده شده بود. اما وقتی که دید به دام افتاده، محاصره شده راه برگشت ندارد، حتی پیشنهادهای صلح آمیز داد، گفت رهایم کنید بروم، وقتی این در هم بسته شد، گفت دیگر از اینجا به بعد نوبت عاشقی است. گفت:

گفتم آهن دلی کنم چندی

ندهم دل به هیچ دلبندی

سعدیا دور عاقلی بگذشت [نیک نامی رفت]

نوبت عاشقیست یک چندی

مثل اینکه واقعه امام حسین، یک دور عاقلی داشت، عاقلانه عمل کرد، حرکت او، سیاستمداری او و راه افتادن او و امنیت جستن او، و پناهگاه جستن او و قال گذاشتن یزید و غیره، اما وقتی که همه راه ها بسته شد، همه درها بسته شد، فقط دیگر نوبت تسلیم و به ذلت و به زانو درآمدن رسیده بود، اینجا ایشان دیگر مقاومت کرد. اینجا دیگر درست همان نقطه عاشقی بود.

من کلمه ذلت را که به کار بردم، عمداً به کار بردم. یکی از مفاهیم کلیدی در کار امام حسین همین مسئله عزّت و ذلت بود. نه حکومت اسلامی، نه اینها، هیچکدام. ذلت.

بارها در این سفر، این نقل قولهایی که از ایشان شده است، کلمه ذلت در آن تکرار شده است. که من:

نمی خواهم ذلیلانه بمیرم.

👆☹

شاهو نوشته:

با سلام منم کتاب رو نگاه کردم
این شعر تتغییر داده شده است و اصلش در کلیات کتاب شمس تبریزی صفحه ۱۰۶۵ جلد دوم انتشارات صدای معاصر به این صورت آمده است:
کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت آشنایی
کجایید ای سبک‌ روحان عاشق پرنده‌تر ز مرغان هوایی
کجایید ای شهان آسمانی بدانسته فلک را درگشایی
کجایید ای ز جان و جا رهیده کسی مر عقل را گوید کجایی
کجایید ای درِ زندان شکسته بداده وامداران را رهایی
کجایید ای درِ مخزن گشاده کجایید ای نوای بی‌نوایی
در آن بحرید کین عالم کف اوست زمانی بیش دارید آشنایی*
کف دریاست صورتهای عالم ز کف بگذر اگر اهل صفایی
دلم کف کرد کین نقش سخن شد بهل نقش و بدل رو گر زمایی
برآ ای شمس تبریزی ز مشرق که اصلِ اصلِ اصلِ هر ضیایی

👆☹

سید سلمان صفوی نوشته:

دکتر سید سلمان صفوی رئیس آکادمی مطالعات ایرانی لندن و مولوی شناس، به مناسبت ایام محرم در یادداشتی به شرح غزل آسمانی «کجایید ای شهیدان خدایی» پرداخته است که در ادامه از نظر شما می گذرد؛

غزل آسمانی «کجایید ای شهیدان خدایی» سروده جلال الدین مولوی عارف بزرگ ایران زمین را می ­توان بهترین غزل در وصف مقام حضرت سیدالشهدا(ع) و یاران با وفای آن حضرت شمرد. بلندترین و مشهورترین غزل مولانا در باب عظمت و علو مقام حسین و شهیدان کربلا، غزل ۲۷۰۷ «کلیات شمس» است. مطلع این غزل («شهیدان الهی» و «بلاجویان»)؛ «معاشقه کربلایی» و پایان آن ارجاعی هوشمندانه به «انسان کامل» و «خورشید موعود» است که شاهد، ناظر و «اصلِ اصلِ اصلِ» نزول انوار الهی در عالم ممکنات است. فتـأمل.

در این غزل «شهیدان»، «عاشقان» و «عقل» مترادف­ اند. شهیدان به مدد تجرد وجودی و «معرفت» که مقدمه عاشقی است و «بال های عاشقی»؛ برتر و فراتر از مرغان هوایی در ساحت حضرت دوست پرواز می کنند که «یُحِبُّهُم وَ یُحِبُّونَهُ».(سوره مائده: آیه ۵۴) و در واقع «شاهان» عالم غیب اند که به یاری عشق، باب های عوالم پنهان را گشوده اند و از جمله رموز توفیق آنها در این پرواز عاشقانه؛ رهایی از «انواع خویش» است. سیدالشهد(ع) و یارانشان در عشق فانی گشته اند. مولوی در باب «فنای عاشق در غلبات عشق» می سراید:

«هیچ کس را تا نـــــــگردد او فنـــــا نیست راه در بـــارگاه کبــــــــــــــریـــا»

«مـا بــــها و خـــون بــــها را یافتیــــم جـانب جـان باختــــــــن بشتافتیـــــــــم»

«غرق عشقی ام که غرق است اندرین عشــــق های اولیــــــــن و آخریـــــــن»

«وقت آن آمـــد که من عـــریان شـــوم جســم بـــگذارم ســراســر جان شــوم»

«دیـــن من از عشق، زنــده بودن است زنــدگــی زین جان و تن ننگ من است»

امام عاشقان با حضرت معشوق به وحدت واصل شده اند. حضرت مولانا می ­سراید:

بـر مـن از هستــی مــن جــز نـام نیست در وجودم جز تــو ای خوش کام نیست

در مقـــــام وهـــــــم باشــــد او و تـو چون نبــــاشی تــو نبـــــاشد غیــــــر او

حضرت سیدالشهدا(ع) و یارانشان با «بُراق» عشق الهی، شاه آسمان ملکوت و جبروت شده اند. مولوی می­ سراید:

عشق آن زنده گـــــزین کو باقــــی است کـــــز شراب جان فزایت ساقــــی است

عشق آن بگـــــــــــزین که جملــه انبیاء یافتنـــــد از عشـــــــــق او کار و کیــــا

با فنـا و بـقا در «عقلِ عقل» در ناکجـاآبادند. (نک: صفوی، سید سلمان، لندن، ۲۰۰۷). مولانا می­ فرماید: «کسی مر عقل را گوید کجایی»؟ این کدامین «عقل» است که مولانا، امام حسین(ع) را «عقل» خوانده، گرچه ظاهراً «عشق» و «عقل» قابل جمع نیستند؟ این «عقلی» است که اولین موجودی که خدا خلق کرد؛ همانا اوست(عقل). «أول ما خلق الله العقل قال له : أقبل فأقبل. ثم قال له: أدبر فأدبر. ثم قال: و عزتی و جلالی ما خلقت خلقا أکرم علی منک بک آخذ و بک أعطی و بک أثیب و بک أعاقب».(کلینی، اصول کافی، حدیث ۱)

«عقل حسینی» در مقابل «عقل معاویه ای» است. «عقل حسینی»؛ با عبودیت حضرت رحمان به بهشت برین واصل می شود، لیک «عقل معاویه ای» گرچه به عقل شباهت دارد، اما در واقع عقل نیست بلکه شیطنت و دوری از حق و حقیقت است. کلینی در «اصول کافی» روایت می کند: «احمد بن ادریس عن محمد بن عبدالجبار عن بعض أصحابنا رفعه إلی ابی عبدالله (علیه السلام) قال: قلت له: ما العقل؟ قال: ما عبد به الرحمن و اکتسب به الجنان قال: قلت: فالذی کان فی معاویة؟ فقال: تلک النکراء! تلک الشیطنة، و هی شبیهة بالعقل و لیست بالعقل».(کلینی، اصول کافی، حدیث۳)

عموم حکیمان الهی اعم از ابن سینا، سهروردی و ملاصدرا، مشائیون، اشراقیون و اصحاب حکمت متعالیه اتفاق نظر دارند که عالم عقلی وجود دارد و این عالم واسطه در ایجاد عالم مادون است (هر چند درباره تعداد عقول و نحوه کثرت عقول اختلاف نظر وجود دارد) و برترین موجود عقلی؛ «عقل اول» یا «صادر نخستین» است که اولاً: واحد است، ثانیاً: بالفعل است، ثالثاً: وجودش متوقف بر ماده و مدت و استعداد نیست و رابعاً: در ایجاد و تأثیر جز ذات الهی به چیز دیگری نیازمند نیست. ظاهر اول در مشهد عرفان؛ «عقل» است و «عقل اول»؛ همانا «نـور محمدی» است. امام عاشقان مصداق بارز «عقل» است. اما این عقل؛ عقل متعارف نیست بلکه «عقل ربانی» است که به نور حق منور شده است. در زندگی آن حضرت(ع) «عقل معاد» بر «عقل معاش» غلبه دارد و در واقع «عقل معاش» در خدمت «عقل معاد» است.

مولانا از بیت پنجم این غزل به بیان «رابطه شهیدان واصل با سالکان» می پردازد. رهایی شهیدان در رهایی دیگر سالکان اثر وجودی نهاده است، چرا که آنها با شکستن درِ زندان تو در توی طبیعت و نفس خویش؛ «باب مخزن اسرار الهی» را گشوده اند. در آغاز نفی و سپس اثبات. «لا اله الا الله»، «لا اله الا هو» (سوره بقره: آیه ۲۵۵). «لا اله اله انت». شهیدان؛ «واصلان به حضرت محبوب» و حسین(ع) سید وسالار آنها؛ نوای فقیران و درویشان کوی دوست اند.

مولانا در این غزل آسمانی که دارای ده بیت و دو بخش است؛ در بخش نخست (شش بیت آغازین غزل) هفت مرتبه سؤال می کند: «کجایید»؟ و در ابیات هفتم و هشتم؛ به این «کجایید»؟ پاسخ می دهد. تکرار کلمه کلیدی «کجایید»؛ بدون دلیل نیست. تکرار این کلمه علاوه بر این که در هر بیت اشاره به یک مقام دارد، بیان عظمت و فخامت مقام معنوی و الهی سیدالشهدا(ع) و اصحاب جوانمرد آن حضرت، جلب توجه مخاطب و تأکید خاص بر مقام قدسی و والای شهدای دشت خونین کربلا است. نتیجه تکرار «کجایید»؛ تلقین مقام بی نظیر شهدای کربلا در هستی به مخاطب است. هفت «کجایید» ممکن است اشاره به هفت مقام سلوک عرفانی باشد که امام حسین(ع) پیشوای عارفان خونین کفن طی کرده اند و سرانجام در روز عاشورا با وضو با خون خود به مقام الهی «ثـارالله» واصل گشته اند. چنان که حسین منصور حلاج پیرو راستین سیدالشهدا حسین(ع) در هنگامه شهادت فرمود: «در عشق دو رکعت است که وضوی آن درست نیاید؛ مگر به خون».

شهیدان حسینی مقیمان دریای وجود بیکران حضرت واجب الوجوداند که این عالم، تجلیات اسماء و صفات اوست. «هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الأسْمَاءُ الْحُسْنَی یُسَبِّحُ لَهُ مَا فِی السَّمَوَاتِ وَالأرْضِ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ». (سوره حشر: آیه ۲۴) « الله لا اله الا هو». «لا اله الا انت». که از روز الست آشنای او بودند. «اَلَستُ بِرَبِّکُم؟ قَالُوا بَلَی». (سوره اعراف: آیه ۱۷۳)

مولانا در بیت هشتم با اشاره به یکی از اصول عرفان نظری که انواع دنیاهای عالم ناسوت را هیچ اندر هیچ و تو خالی و گذرا و میرا می داند؛ انسان ها را به «عرفان عملی» فرا می خواند. آن گاه گویی پیام امام حسین(ع) را ابلاغ می کند که: «ای مدعیان؛ اگر از قبیله ما و کربلایی هستید «اهل صفا» شده، دل را به نور الهی منور گردانید و به تجلیه و تخلیه و تحلیه نفس مشغول گردید تا به فنـای فی الله رسیده، با سیر و سلوک الهی به لـقاءَ الله واصل شوید». اصطلاح «اهل صفا» ترکیب اضافی و اشاره به عارفان و صوفیان است. جنید گوید: «تصوف آن است که حق مُرده گرداند و تو را از تو وَ به خود زنده گردانَد». (ترجمه رساله قشیریه، تصحیح فروزانفر، ص ۴۶۹). مولانا پیمودن راه حسین(ع) را تنها با «دل» ممکن می داند: «به دل رو گر ز مایی». در معارف قرآنی و عرفانی «دل»؛ معدن نور الهی و محل اشراق آن و مرکز معرفت ربانی است که ساحتی برتر از معرفت علمی (دانش تجربی نظیر علوم طبیعی) و عقلی دارد. دل مؤمن عرش خداوند است. محی الدین اندلسی تعبیراتی شیوا از قلب دارد: «بیت حق، مشعر الهی، محل الهام، مکان علم و نور، شمع سراپرده شاهی، آینه نور الهی، ایمن آباد، حصن محکم و گلشن خرم است. محی الدین در «رساله تحفة السفرة الی حضرة البررة» پس از معرفی قلب به عنوان محل شناسایی امور و آگاهی از علوم به طور عموم و معرفت معارف ربانی و علوم الهی به طور اخص، نظیر سایر عرفا تأکید می‌ کند: «معرفت مطمئن، دانش راستین و وصول به مقامات؛ تنها از طریق پاک گردانیدن قلب از شوائب و آلودگی‌ها و بیرون کردن اغیار از آن حاصل می‌آید.(جهانگیری، محی­الدین چهره برجسته عرفان اسلامی، ص ۱۷۵).

در این غزل «دل»؛ اشاره به «قلب سلیم» در قرآن کریم است: «یوْمَ لا ینْفَعُ مَالٌ وَ لا بَنُونَ * إ‌ِلا مَنْ أ‌َتَی اللهَ بقَلْب‌ٍ سَلِیمٍ».(سوره شعراء: آیات ۸۸-۸۹). «سلیم» به معنای سالم و «قلب سلیم» قلبی است که از غیر خدا بـری است و تنها خدای تعالی را عاشقانه پرستش می کند. قلب مُرده ضدِّ «قلب سلیم» است و به معنای قلب فاقد حیات است. چنین قلبی خدای خویش را نمی‌ شناسد، اوامر او را بندگی نمی‌ کند و هوای نفس و شهوت پیشوای اوست. «قلب سلیم»؛ قلب مریض هم نیست، زیرا قلب مریض گرچه دارای حیات است، اما دائماً در حال شک و تردید است. بدین معنا که هم جایگاه محبت خدای حق تعالی است که موجب حیات اوست و هم محل شهوات و حرص به کسب مطامع دنیوی است که موجب هلاکتش می­گردد. بدین ترتیب «قلب سلیم»؛ قلب زنده و لطیف؛ «قلب مرده»؛ قلب خشک و «قلب مریض»؛ قلبی است که یا به سلامت نزدیک می‌شود و یا به سوی هلاکت می‌رود. (ابن ابی‌بکر، ۱۹۶۱: ۱ / ۲۲). دل آدمی در همواره در معرض لغزش و تغییر منفی و غفلت از حقیقت است، لذا همواره باید مراقب احوال خویش باشد. از جمله ارکان این مراقبـه؛ پرداختن مدام به «ذکر» خدای مهربان و مداومت بر «مراقبـه قلبی» است.«أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ القُلُوبُ» (رعد،۲۸) دلها به یاد خدا آرامش می یابد.

کجاییـــــــد ای شهیــــدان خدایــــــی بـــــــــلاجویان دشـت کربلایـــــــی

کجاییـــــــد ای سبک بـالان عـاشـــــق پرنـــده تر ز مــــــــرغان هوایـــــــی

کجاییـــــــد ای شهـــــان آسـمانــــــی بدانسته فـلــــــک را درگـشایــــــــی

کجاییـــــــد ای ز جـان و جـا رهیــــده کسـی مر عـقل را گوید کجایــــــــی

کجاییـــــــد ای در زنـدان شــــــکسته بـــــــداده وام داران را رهایـــــــــــی

کجاییــــــــد ای در مـخزن گـشـــــاده کجاییـــــد ای نوای بی نوایـــــــــــی

در آن بحرید کاین عالـــــم کف اوست زمانــــی بیش داریــد آشنایـــــــــــی

کف دریـاسـت صـورت های عالـــــــم ز کف بگذر اگــر اهل صفایــــــــــی

دلــــم کف کرد کاین نقـش سخـن شد بهـل نقش و به دل رو گر ز مایــــــــی

بـــــــرآ ای شمس تبریزی ز مشــــــرق که اصـل اصـل اصـل هـر ضیـایـــــــی

(مولوی، دیوان شمس، غزل۲۷۰۷)

منابع:

۱. قرآن کریم.

۲. ابن ابی‌بکر، ابی‌عبدالله، مشهور به ابن‌قیم الجوزی، اغاثه اللفهان من مصاید الشیطان، ج ۱، تحقیق محمدسید گیلانی، قاهره، مکتبة مشکاة الاسلامیة، ۱۹۶۱م.

۳. ابن‌عربی، محی‌الدین، فتوحات مکیه، تحقیق و تقدیم دکتر عثمان یحیی، تصویر و مراجعه دکتر ابراهیم مدکور، ج ۱۰، قاهره، المکتبة العربیة، المجلس الاعلی للثقافة، ۱۴۰۶هـ.ق.

۴. جهانگیری، محسن، محی‌الدین عربی، چهره برجسته عرفان اسلامی، تهران، دانشگاه تهران، ۱۳۶۷.

۵. دهخدا، علی اکبر، لغت‌نامه، تهران، مؤسسه لغت‌نامه دهخدا، ج ۳۸، ۱۳۶۵.

۶. سجادی، سیدجعفر، فرهنگ اصطلاحات و تعبیرات عرفانی، تهران، طهوری، ۱۳۷۹.

۷. صفوی، سیدسلمان، اهل بیت از دیدگاه مولوی، قم، انتشارات سلمان - آزاده، ۱۳۸۹.

۸. فروزانفر، بدیع‌الزمان، احادیث مثنوی، تهران، امیرکبیر، چاپ سوم، ۱۳۶۱.

۹. قشیری نیشابوری، ابی الحسن، ۱۴۰۰ ق، صحیح مسلم، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۰هـ.ق.

۱۰. کاشانی، عزالدین محمد، مصباح الهدایة و مفتاح الکفایة، تصحیح جلال‌الدین همایی، تهران، مؤسسه نشر هما، ۱۳۷۲.

۱۱. کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اهل ‌بیت، ۱۳۵۶.

۱۲. مولوی، جلال ‌الدین محمد، مثنوی معنوی، تهران، مولی، ۱۳۶۶.

۱۳. مولوی، جلال الدین محمد، دیوان شمس تبریزی، نسخه فروزانفر، تهران، ۱۳۸۰.

👆☹

هذیان نوشته:

امان از دست مردمانی که کم مانده است مولانا را کافر بداند تا فقط او را مال خویش کنند و بگویند مولانا هم نظر با ما بوده . امان از دست آن هایی که حتی طاقت اعتراف این را ندارند که در چندین هزار بیت مولانا یک بیت هم در مقام حسین سروده باشد . امان از مردمانی که میخواهند همه چیز را مال خود کنند .

👆☹

فرخ نوشته:

بسیاری از حاشیه های نوشته شده درباره این شعر به واژه کربلا و اینکه آیا مولانا شیعه بوده یا خیر بر میگردد. تا اوایل دوره صفوی (که شاه اسمعیل و سلطان سلیم برای مقاصد سیاسی هر یک خود را امیرالمومنین خواندند ویکی امیرالمومنین شیعه شد و دیگری امیرالمومنین سنی) دوری بین سنی و شیعه بسیار ناچیز بود. از سویی، در بسیاری از فرقه های اهل سنت احترام زیادی برای امام حسن و حسین و امام صادق قائل هستند. برای امام حسن و امام حسین پسوند “رضی الله” می آورند. مثلا در مسجد ایاصوفیه استانبول، دقیقا نام حسن و حسین را در کنار نام خلفای راشدین می توان دید.

👆☹

رضا زمانی نوشته:

با سلام.متن نوشتن بر این شعر مانند اوردن چراغ برای پیدا کردن خورشید است.السلام علیک یا ابا عبدالله.

👆☹

علی نوشته:

با سلام و درود خدمت همه عزیزان
حضرت مولانا غزل شماره (٩٧٢) با مطلع:
عاشقانی که با خبر میرند پیش معشوق چون شکر میرند
را در وصف شهدای کربلا سروده اند.العاقل و اشاره

👆☹

مسعود نوشته:

شان و شخصیت امام حسین بسیار بالاتر از آن است که بخواهیم اصرار کنیم مولانا این شعر را در مدح ایشان سروده است یا نه.
در واقع دوستانی که با ذوق و شوق فراوان نوشته اند که این شعر را مولانا در وصف امام حسین سروده، به گمانم مرتبه امام معصوم را پایین آورده اند و تمجید یک شااعر از امام حسین را امتیاز برای امام محسوب می کنند که ببینید، حتی مولانا هم در وصف او سروده اما واقعیت این است که امام حسین و واقعه کربلا نیازی به مدح و ستایش شعرا ندارد و هرکه مدح سروده است برای بالا بردن امتیاز معنوی شعر خود سروده. که صد البته اگر اینچنین باشد، مرتبه مولانا بالا رفته است.

👆☹

امین رضا نوشته:

دوستان عزیز
اولا زندگی کردن مولانا در دورانی که اکثریت منطقه سنی بودن دلیل بر سنی یا شیعه بودنش نمیشه کمااینکه توی مثنوی میگه :
ملت عشق از همه دین ها جداست
عاشقان را ملت و مذهب خداست

حالا منظور مولانا کربلا بوده یا نبوده ، این دلیل این نمیشه شما با هم جنگ کنید و همون عشقی رو که مولانا ازش دم میزنه زیر پا بذارین واسه دفاع از خودش . نه اونایی کربلا رو دوست دارن با صحت یا عدم صحت این شعر اعتقادشون زیر سوال میره و نه اونی کربلا رو دوست نداره بالعکس .

با هم دوست باشین … مهم ترین الویت یک انسان انسانیتشه

👆☹

نونیم نوشته:

با احترام به همه دوستان فاضل و تحلیل گرو مفسر نابغه….به نظر من که حتما نظر درستی هم میباشد مقصود شاعر از کربلا همان جمل است و منظور از شهیدان خدایی همان خوارج عذیذند!!!شاعر در وصف خوارج گرانقدر جنگ جمل چنین شعری آسمانی سروده که طبق الهاماتی که دوست بنده شده نیمی از مقصود شاعر باراک حسین اوباماست که چون شاعر پیشگو ورمال ه بوده از آینده خبر داشته.پس قطعا واژه کربلا وشهیدان خدایی هیچ ارتباط و سنخیتی با کربلا و واقعه کم اهمیت تاشورا و عاسوعا ندارد.این نوشته حکم ختم الکلام دارد پس دیگر حاشیه ننگاریدوآسوده بخوابید.روح خوارج و همه کفار و…شادد.

👆☹

امین نوشته:

بی شک مولانا جلال الدین از یزرگترین شعرای فارسی زبان بوده و گنچینه سخن و فرهنگ ایرانی مدیون اوست ولی بحث راجع به این شعر که نام زیبای امام بزرگمان را ذکر کرده باشد یا خیر بحثی بی ارزش بوده که اگر به واقعا به کار رفته باشد طاوس خرامان عشق الهی به قالب غزل نشسته که به قول مولانا اصل اصل اصل هر ضیایی است
روح این شعر به نقش زیبایی دریای زلال و بی کف کربلا مزین گشته و ماندگارترش کرده

👆☹

ستار نوشته:

گمان میکنم بخش بزرگی از جهانبینی مولانا در این غزل ترسیم شده و چون ستیز دوستان در خصوص ابیات نخست بی پایان مینماید، کمتر به ابیات بسیار مهم انتهایی توجه گشته. نکات زیر فهم بنده است در این زمان و ممکنست الزاما درست و دقیق نباشد:

استیون هاوکینگ فیزیکدان نامی معاصر در توجیه پیدایش هستی (گیتی) میگوید این جهان یکی از جهانهای محتمل است و چون حبابیست بر روی رودخانه (پیوستار) فضا زمان که هنوز نترکیده.

این نظریه را مقاسیه کنید با:
“در آن بحرید کاین عالم کف اوست….” و یا
” کف دریاست صورتهای عالم….” در این شعر. و همچنین “چشم دریا دیگرست و کف دگر….” و “جنبش کفها ز دربا روز و شب، کف همی بینی و دریا نه عجب” از دفتر سوم مثنوی.

گمان نمیکنم استیون هاوکینگ از این تشبیه مولانا آگاهی داشته ولی تعبیر مولانا در خصوص این گیتی بسیار دقیق مینماید.

👆☹

کانال رسمی گنجور در تلگرام