nabavar در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۲:۲۳ دربارهٔ جویای تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۳۲:

غزلی در عزای دل کارگر

از عباس نیای نوری

کارگر

عمری گذشت ، لیک به خون جگر گذشت
دنیا به  رنج  و  کار  من ِ کارگر گذشت
هر جا نشانه ایست  به  تاریخ   از هنر 
هرگز گمان مبر  به بر ِ سیمبر  گذشت
دست  من  و  نشانه ی   والای   همتم
بر جای جای آن  اثر چون گهر  گذشت
اهرام مصر را چو بنا کرده ام به زجر
پشتم خمیده گشت  و به درد کمر گذشت
در ساختار مزرعه و جنگل و حصار
روزم به همنشینی داس و تبر گذشت
من جان نهادم و دگری بهره اش ببرد
بنگر چه رنج من به هبا و هدر گذشت
در منتهای فقر و  فلاکت  گذشت عمر
آبم چو زهرگشت و به جان نیشتر گذشت
آنرا که کشت کردم و حاصل شد از زمین
ارباب برد و خورد و زما بی خبر گذشت
از بس نکوهش از در و دیوار آمده
روزم سیاه گشت و شبم بی قمر گذشت
بر من مگیر خرده : چرا فعلگی کنی؟
نان حلال بود و چنین   مختصر گذشت
دیگر مگو ” نیا “ ز غم و رنج  کارگر
خوش آنکه بی طمع زسر سیم و زر گذشت

پور آریا در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۲:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۲۵:

به نظرم قافیه اینجا آیَش باشه. مثلا بیت آخر پایَش (ی + فتحه) درسته و به هیچ وجه نمی توان پایِش (ی + کسره) خواند.

پس بیت اول هم "... همه لطفست و بخشایَش / ... همه عیش است و آسایَش". اگر با تامل بخونیم معنی ظریفی خواهد داشت. به معنی بخشش و آسایشی که از جانب اوست. یَش ضمیر سوم شخص می باشد.

البته نمی شه منکر شد که قافیه می تونه فقط حرف ش به تنهایی باشه. بنظر هر دو می تونه درست باشه.

برای مثال بیت دوم "... و باقی جمله آرایش" هر دو فتحه ی (و مابقی جمله آرا ی آن) و کسره ی (و باقی همه آرایِش و فرعیات) صحیح هست. گرچه "جمله آرایَش" معنی کاملتری داره.

Kako Kalahan در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۱۴ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۰:۵۲ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۲۹:

شاید «گر خار براندازی» بوده یا «بر خار گر اندیشی»

استاذان چه گویند؟

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۰۱ دربارهٔ بابافغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۵:

چنین افسانهء خوش را ، که دل گفت از دهانِ او،

Kako Kalahan در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۴۷ دربارهٔ عمعق بخاری » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۳ - در مدح شمس الملک:

بیت نهم باید این باشد :چو ما هرشب سر مژگان به در دیده آراید؟ 

یعنی نوک مژگان را به گوهر اشک پیرایه بستن 

سکوت در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۷:

سلام حضرت مولانا فرمودند 

عاشقم من بر فن دیوانگی 

سیرم از فرهنگی و فرزانگی !

 

و ادب حقیقی را فقط در حضور بودن می دانند و بس 

آیا در حضور هستید ؟ اگر خیر .بی ادبید ولو در زبان مبادی آداب باشید !

پویا سلیمانی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۵۰ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » ابیات پراکندهٔ نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » تکه ۲۹:

دروود اصلاح بفرمایید و اطلاعات اشتباه ندید شعر از رابعه بلخی است

احمدرضا نظری چروده در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۴:۵۷ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » قصاید » شمارهٔ ۲۳۹ - چگونه‌ای؟!:

من اتقاقی این قصیده را دیدم .اما نمیدانم خطاب بهار به کدام شخص است. درمحورعمودی قصیده ازیک شخص که مثل اینکه مغضوب شاه واقع شده  است، حکایت می کندوازاین بابت بهاراظهارخوشحالی می کند.خود بهار به جهت نوشیدن الکل دمدمی مزاج بود وخیلی نمیشود به گفته هایش اعتماد کرد و آن رافکت قرارداد.اصولا چرا باید گفته یک شاعرحجت ودلیل قطعی تلقی شود.اما میتواند روایتی ازتاریخ عصرش تلقی گردد.

حمید در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۱۳ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۱۹ در پاسخ به جمشید پیمان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۷:

شعر بسیار عالی و پر معنایی است . هم تراز شعر حافظ پر نغز و زیبا

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۴۴ دربارهٔ فضولی » دیوان اشعار فارسی » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۵:

گُلَش بویِ تغیّر ، سوسنَش رنگِ عدم دارد

بهروز بهروز در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۲۷ دربارهٔ غروی اصفهانی » دیوان کمپانی » غزلیات » شمارهٔ ۷۲:

بند پایانی و چند بند دیگر به بررسی نیاز دارند

کرامت در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۲۶ در پاسخ به نیوتن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۰:

با درود دوست عزیز  فرزند از کدام روش نیکوی پدر منحرف شده ، مگر نه اینکه پدر بهشت خدا را به گندمی فروخته. اگر میفرمودید

 برای ادامه راه و روش (فراغ از نیک و بد روش) بهتر بود .ضمناً شاعر فریاد میزند بدنبال خداجوی و رحمت اوست نه دنیا.   عذر خواهم

سید محمد رضا مصطفائی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۹:۴۲ در پاسخ به مريم دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸۶:

احتمال زیاد منظورش از چار ارکان عناصر اربعه یعنی خاک، باد، آب و آتش باشد

عباس سلیمیان ریزی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۳۶ در پاسخ به رضا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۳:

زنده باشی دکتر جان. 

 

مهرداد در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۳۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۶ - معجزهٔ هود علیه‌السلام در تخلص مؤمنان امت به وقت نزول باد:

دکتر سروش اینطور خوانده

گر شود بیشه قلم دریا مدید

میر نور الدین علوی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۷:۵۴ در پاسخ به زهرا گلشن دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۱۸ - مراعات کردن زن شوهر را و استغفار کردن از گفتهٔ خویش:

و در مقابل «کلمینی یا حمیرا» که حکایت از جنبه اتصال به این عالم زیرین است، قولِ «أرِحنا یا بلال» بود که حکایت از انقطاع از این عالم و اتصال به عالم بالاستی

به اسانید و طرق مختلفه نقل شده است که یکی از انهاست که امیر المؤمنین علی علیه السلام بفرمود: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه وآله وسلم یَقُولُ: «قُمْ یَا بِلَالُ، فَأَرِحْنَا بِالصَّلَاةِ».

 

سفید در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۷:۲۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲۵:

 

هر که یک دل را نوازش کرد، عالم را نواخت...

 

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۶:۲۹ دربارهٔ نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۵:

لختِ دل بر جَیب و جَیبَم بر کنار افتاده است،

دست و دل گم گشت ، تا بازم چه کار افتاده است

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۶:۲۱ دربارهٔ نظیری نیشابوری » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۸۵:

از کدورت بَر نیابم ، گر صفا دستم کِشد،
تیره روز ام ، بختِ من ناسازگار افتاده است

سید محمد رضا مصطفائی در ‫۱ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۱۲ اسفند ۱۴۰۲، ساعت ۱۵:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۴۲:

سلام و ارادت

مولانا خود ترش رو نبود بلکه معدن شیرینی و شکر بود اما به قول دوست عزیزمان که در بالا فرمودند او نزد ترش ها ترشی می کرد و صفا و شیرینی و خنده خود را پنهان می کرد. ولی شخصیت حقیقی خودش همان است که می فرماید:

طوطی قند و شکرم غیر شکر می نخورم         

هر چه به عالم ترشی، دورم و بیزارم از او