آیینه در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۱۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۳:
اشتباه تایپی در مصرع دوم
توانی بزیست ، بتوانی زیست باید باشد
زینب در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
منظور از خر بنده علاوه بر منظور تحت الفظی که کسی هست که خر را کرایه می دهد، خر نماد علایق است که به سمت علف و حب دنیوی ست کشیده می شود و اگر عنانش را بدست نگیری بنده علف و جلوه های دنیا می شود
محسن حیدرزاده جزی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۱۷ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » غزلیات » شمارهٔ ۲۴:
جناب فقیه درست فرموده اند، وزن غزل رمل مخبون است .
بابک چندم در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۵۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
@ آتنا،
همان "آینه" که خود را در آن نظر کنیم...
محسن حیدرزاده جزی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۱۰ دربارهٔ سعدی » مواعظ » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۹:
می گوید بوی بد زیر بغلت از شیراز تا جزیرۀ کیش می رود، همسایه و اقوام و بیگانگان از بدی بوی آن به تنگ آمده اند ،امّا بوی زیر بفل استادت از تو هم بدتر است تا حدّی که بوی زیر بغل تو برای او مثل بوی مشک و زعفران است.
سیروس در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۶:۰۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۵۱:
سلام . چرا غزل زیر از مولانا رو نذاشتین توی غزلیات ؟؟؟؟
ما در ره عشق تو اسیران بلاییم
کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم
بر ما نظری کن که در این شهر غریبیم
بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم
زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم
وجدی نه که در گرد خرابات برآییم
نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه که گوییم کجاییم
حلاج وشانیم که از دار نترسیم
مجنون صفتانیم که در عشق خداییم
ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم
ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با کس نگشاییم
ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم
دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوختهی داغ خدایی
سیدعلی (رضا) ساقی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۷:
مـا شبـی دسـت بر آریم ودعایی بکنیم
غـم هجران تو را چـاره ز جایـی بکنیم
"دعـا" : آرزو و خواستن ِ چیزی از درگاهِ خداوند،
دعااشکال مختلف دارد: اگردعا به گریه و زاری ودرخواست چیزی مثل پول وخانه وسلامتی و.... آلوده گرددچیزی جز گدایی ودریوزگی نیست، التماس شکوه وجلال زندگی به هم می ریزدوارزش آدمی رابه پایین ترین سطح تنزل می دهد. ضمن آنکه این سبک دعاکردن نوعی اهانت به درگاه خداوندیست یعنی خدایا درست کارنمی کنی! اینگونه که من می گویم کارکن! درحالی که خداوند هرآنچه که لازم بوده به همگان داده وچیزی تغییرنخواهدکرد مگرآنکه شخص خودش اقدام نماید. کائنات ازگدایان بیزاراست باید بیاموزیم که بخشی اززندگانی جبریست ومااختیاری برای ایجادتغییرات درآن بخش را نداریم باید رضا به داده بدهیم و هرآنچه که نصیب ماشده همانهارادوست داشته باشیم ودرتغییرات آن بخش اززندگانی که اختیارداریم حداکثرتلاشمان رابکارگیریم وگرنه درصورت طلبِ روزی ننهاده چیزی که نصیب ماخواهد شدخون دلست وحسرت واندوه.
شکل دیگردعابه نیایش مزیّن هست وبه درخواست چیزی آلوده نیست دعاکننده التماس نمی کند وفقط برای داشته هاونداشته ها سپاسگزاری می کند. سپاسگزاری دراینگونه دعا لزوما تکرارذکر وجملات ازپیش آماده شده نیست ومی تواندبا شادمانی وشادکردن دل دیگران، رقص وآوازخواندن ویاتنهاخندیدن باشد چراکه خنده صدای خداست وهرکس که باعث شادمانی وسروردردیگران گردد گویی که درحال عبادت ونیایش ودعاست.
شکل سوم دعا نیایشی هست که انجام دادنی نیست گفتن ذکروجملات آماده شده ازقبل نیست. این نوع دعا اتفاق ورویدادی درونی هست که درشرایط مشخص ودرصورت صاف وزلال بودن درون آدمی،ناگهانی وخودبخود روی می دهد. همانگونه که برای حضرت حافظ درغزل معروف: درنمازم خم ابروی توأم یادآمد افتاد وچگونگی آن درشرح غزل مذکور مفصلاتوضیح داده شده است.
"دعا" درنظرگاه حافظ، دراین بیت به معنای واگذاری وسپردن امورات به آن یکتای کارساز بنده نوازهست تاهرانچه که مصلحت اوست رقم بخورد.
توباخدای خوداندازکارخود دل خوش دار
که رحم اگرنکندمدّعی خدابکند
"هـجـران" : دوری
مـعـنـی بـیـت : "دردشاعر" همان دردِ همیشگی ِ هجران وفراقست. خطاب به معشوق ِ زمینی می فرماید:
سرانجام شبی ازروی اشتیاق وصمیم دل وجان، خالصانه دست به درگاهِ خـداونـد بـلـنـد خواهیم کرد وبرای این درد و غم هجرانِ توچاره ای خواهیم اندیشید.
حافظ به معشوق این نکته را می خواهدبرساند که آه وناله ی ماعاشقان تاثیرگذاراست. آگاه باش وبدان که اگرتوخودپیشاپیش به اندوه وغم ما توجّه و عنایت کنی وهوای عاشقان خودراداشته باشی بهترازاین خواهدبود که ما به درگاهِ خدامتوسّل شویم وچاره جویی کنم. خداوند آخرین پناهگاه،دردمندان و عاشقان وناامیدان هست. حافظ به معشوق خود این پیام رامی رساندکه کارد به استخوان رسیده وکاری ازدست مابرنمی آید وماناگزیریم که کار رابه ان کاردان کارساز بسپاریم تاهرانچه صلاح می داند همان رقم بخورد. اما بازهم حافظ گله وشکایت نمی کند ودرحق یاردعامی کند.
یارب توآن جوان ِ دلاورنگاهدار
کزآه تیرگوشه نشینان حذرنکرد.
🌿━━━━━━━━━━🌿
دلِ بـیـمـار شد ازدست،رفیقان مَددی
تـاطبیب اش به سرآریم ودوایی بکنیم
دل ِ بیمار: دل ِعاشق،مجنون وشیدا
"شـُـدازدست" : ازبین رفـت،درحال ِ مرگ و ِنابودیست شتاب کنید.
"دوایی بکنیم" : مداوا کنیم
معنی بـیت : ای دوستان دل ِ عاشقِ من که دچار بیماری شیدائیست درحال ِ مرگ و نابودیست. شتاب کنید تاطبیبش راپیدا کنید (معشوق را)وگرنه به همین زودی می میرد. تنها دوای کارساز واثربخش، دیداریاراست طبیبش رابه بالینش بیارید تامداواشود.
خواهم که پیش میرمت ای بی وفاطبیب
بیماربازپرس که درانتظارمت
🌿━━━━━━━━━━🌿
آن که بیجرم برنجیدوبه تیغمم زدورفت
بــازش آرید خدا را کـه صـفایی بکنیم
"جـُرم" :گـنــاه
منظوراز"تـیـغ" دراینجا تیغ ِ جفاست. جفای یارهم همان غمزه وعشوه ی یاراست که عاشق رادگرگون وزیروزبر می سازد،آزارمی دهد ولی عاشق بیشتروبیشترازقبل شیداتروشیفته تر می گردد. در اینجا همان اتّفاق افتاده است.
"بـازش آرید" : بـرگـردانـید
"خـدا را" : محض رضای خـدا
مـعـنـی بـیـت : معشوقِ مرا که بی هیچ جرم و گناهی،با شمشیر جوروجفا مجروحم ساخت، محض رضای خدا پیداکنید وبه نزدِ من بیاورید تـا صلح وصفایی کنیم. البته صفای عاشق به همین جور وجفای معشوق است .حافظ ازدوستان می خواهد یار راپیداکنند بیاورند که دوباره تیغ بزند ودوباره براوجفا کند چراکه عیش وعشرتِ حقیقی عاشق جوروجفاکشیدن از معشوق است.
من ِ شکسته ی بَدحال زندگی یابم
درآنزمان که شوم من به تیغ تومقتول
🌿━━━━━━━━━━🌿
خشک شدبیخ طَرب راه خرابات کجاست؟
تـا در آن آب و هـوا نشـو و نمایی بکنیم
"بـیـخ" : بُن ، ریـشـه
"طَـرب" : شـادی و خـرّمـی
"بـیـخ طـرب" : شـادمـانی به درخـتـی تشبیه شده که ازبی آبی خشکیده است.
"بـیـخ طـَرب خشک شد" :امکان ِ شادمانی وجودندارد، درِمیکده هارا بسته اند.
یکی ازویژگیهای خاص حافظ این است که به مدد نبوغ خویش، قادراست مفاهیم ولطایف عرفانی واندیشه های ناب خودرا درلابلای صحبتهای روزمرّه ی زندگی،مطرح نموده ومیان آنهاپیوندی عمیق بزندتاتوانسته باشد مردم عامی رانیزازلذّات ومحظوظات عرفانی بهره مند سازد. حافظ باهمین سبک،موفق شده عرفان راازانحصارعدّه ای خاص خارج نموده وبه میان مردم عوام آورد تاهرکس به فراخور درک ودانش خویش ازلذات آن برخوردارگردند.
دراین غزل نیزشاهدهستیم که به رغم آنکه موضوع غزل، پیرامون شرح حال دوری ازمعشوق زمینیست لیکن نکات ولطایف عرفانی باهنرمندی بی نظیر درمیان سخن گنجانده شده تاهمه ی مخاطبان شعر،ازفیوضات معنوی_ عرفانی نیزبی بهره نمانند وحال وهوای غزل کسالت بارنگردد.
دراین بیت به یک نکته بسیارزیبایی اشاره دارد "ریشه شادمانی خشک شده" و حافظ چاره ی آن را درمراجعه به "خرابات" می داند.
"خرابات" به دومعنی بکارمی رود اول به معنی ظاهری وسطحی: مکانی درحاشیه وحومه ی شهرها که افراد بی خانمان وقماربازان وباده نوشان درآنجاجمع شده وبه دورازچشم ماموران حکومتی به فسق وفجورپردازند.
دوم به معنی باطنی وعرفانی: مکان معنوی ومعبدروحانی فارغ ازهردین ومذهب، که وارستگان ورهاشدگان ازتعلّقات دینی ودنیوی،عاشقان وجویندگان حقیقت درآنجاجمع شده وباراهنمایی پیری خردمندوفرزانه، اقدام به تخریب وویران کردن هرآنچه(شامل باورهاواعتقادات، نامها،مقامها وموقعیتهای اجتماعی،فرهنگی، دینی، قومی،نژادی و.....) که درتعیین نوع شخصیت آدمی اثرگذار هستند می کنند وازهرنوع علایقی که وابستگی ایجادمی نمایدخلاص می گردند وبنای شخصیت خودراپس ازفروریختن، دوباره بازسازی ،نوسازی وبهسازی نموده وازنو متولدمی گردند.
حافظ معمولاً هردومعنی رامدنظرقرارمی دادتا خوانندگان ومخاطبانش هرکدام به فراخور فهم ودانش وطبع ومذاق خویش برداشتهای متفاوتی داشته باشند وازبرداشت معنی مأیوس و دست خالی برنگردند.
بیخ طرب وشادمانی دروجودحضرت حافظ خشک شده وملالت وکسالت ببارآورده اینک قصد دارد بارجوع به خرابات، به عیش وعشرت بپردازد وغم ازدل بزداید وخودراازنوبسازد.
دربرداشت عارفانه اوقصد دارد با خراب کردن باورهاواعتقادات کهنه وپوسیده ی تحمیل شده ازجامعه، فضایی باز برای افزایش آگاهی وبیداری ایجادکرده وبارشدونموّمعنوی،ملالت وکسالت راباطراوت وتازگی ازبین ببرد. باورها،ایمان واعتقادات محکم، باعث توقفِ رهرو شده وهیچ فضایی برای رشدونمو باقی نمی گذارند باید آنهاتخریب وویران شوند بایدموانع اصلی رشدونموّ ازمیان برداشته شود تاهوای تازه بتواند ورود پیداکرده و شکوفایی رارقم بزند. میوه ی شکوفاییِ هوشمندی، همانا شادی وشادکامیست که حافظ دراین بیت خواستارآن است.
"نَـشـوونَما" : رشدونمو،آباد شدن! بـالـندگی و شکفتن
مـعـنـی بـیـت : نهـال شـادمانی وشادخواری ازبُن وریشه خشکـیـده و امکان ِشـادکامی وعیش وعشرت درچنین شرایط غمبار وجودندارد. راهِ خرابات و میـخـانـه را به مـن نـشـان دهـیـد تـا در فضای میکده ودر آب و هـوای خرابات، صفایی بکنیم به بالندگی وشکوفندگی برسیم. ازبی آبی(شراب) پژمرده شده ایم. شایدبتوانیم دوبـاره خـرّمی وطراوت و شـادمانیمان را باز یابیم .
مَخمورجام عشقم ساقی بده شرابی
پُرکن قدح که بی می مجلس نداردآبی
🌿━━━━━━━━━━🌿
مَدد از خاطر رندان طلب ای دل وَرنـه
کـارصَـعب ست مبادا که خطایی بکنیم
"مَـدد طلبیدن" : کـمـک ویـاری خواستن ، هـمـّت خواستـن
"خـاطـر": دل، یـاد وهرآنـچـه که بـه قلب نازل می گردد. یعنی اینکه رندان به سببِ صداقت وسادگی، صفای قلب پیداکرده اند وعنایت توجّه ودعای آنها اثربخش ومعجزه آساست.
حـافـظ زمانی که ازبندِ تعلّقات دنیوی ودینی، خودرارهاکرد وبه آزادفکری رسید. "رند" لااُبالی وبی قید وبند ظاهری را ازخرابات برگزیده،به سرووضعش سامان بخشیده و درکارگاهِ خیال، به شیوه واُسلوبِ مَسلکِ خویش (عشقبازی) بازسازی وبهسازی نموده وبازآفرینی کرد. اوازرند یک انسان ِ کامل، وارسته وفرزانه آفرید.
رندِحافظ ازدروغ وریا،خودبینی وبدبینی، حسادت وجهالت، کینه توزی ونفرت بیزار است وفقط به عشق وانسانیّت می اندیشد ودرجاده ی راستی ودرستی گام برمی دارد بی آنکه به مکتبی یامَسلکی جزعشقورزی وابستگی داشته باشد، وبه بهشت طمعی به وَرزد یااز دوزخ دلهره ای به دل راه دهد.
شاید ایـن انـسان کامل و شگفتانـگـیـز، آفـریـدهی ذهنِ اسطوره سازِ حضرتِ حافظ بوده واصلاً وجودِ خارجی نداشته باشد! امّاهرچه باشد برای رسیدن به رستگاری ونجات دراین دنیای وانفسا ودراین ازدحام ِ تفکّرات گوناگون ومکاتب ِمختلف ،یک الگوی ِ بی نقص بامحوریّتِ آزاداندیشی ووارستگی ازهمه ی تعلّقاتِ ایدئولوژیک وفکریست.
حافظ باآفرینش ِشخصیت "رند" ثابت کرد که بدون ایدئولوژی دینی نیزمی توان انسان پاک باطن بود، باشرابخواری نیز می توان درجاده ی راستی ودرستی گام برداشت وبه رشدونموّ معنوی رسید. اوثابت کرد که انسانیّت وداشتن اخلاق نیک ومرام ومعرفت هیچ ارتباطی با زهد وعبادت وانجام مناسک مذهبی ودینی ندارد.
"صَـعـب" : سخت و دشـوار
مـعـنـی بـیـت : ای دل که طریق عشقورزی راانتخاب کرده ومی خواهی به سرمنزل مقصود برسی، دراین راه دشوار وسخت وخطرناک،از همّت رنـدان کـمـک بـگـیـرتادعای اثربخش خودرا صادقانه بدرقه ی راهت کنند. طیِّ مسیـر عـشـق سخت وخطرناک است و در این راه ممکن است دچـار اشتباه و گناه شوی ولغزش پیداکنی.
بگذربه کوی میکده تازُمره ی حضور
اوقاتِ خود،زبهرتو صرفِ دعاکنند.
🌿━━━━━━━━━━🌿
سـایـهی طـایـرکم حـوصـله کاری نکند
طلـب از سـایهی میمون هـمایی بکنیم
"سـایـه" :عنایت، توجّه و هـمّت است
"طـایـر" : پـرنـده ، مـرغ
"حـوصـلـه" :چـیـنـهدان پـرندگانی که دانـهخوار هستنـد.
"طایرِکـم حـوصلـه" : کم ظرفیت، ناشـکیبا، استعاره ازپیر وراهنما ی ناتوان و ضعیف درمقابل پیرمغان که داناوفرهیخته ای توانمنداست وبه فرزانگی رسیده است.
کاری نمی کند: سود واثری ندارد.
"طـلـب کردن" : خواستـن
"مـیـمـون" : خجستـه و مـبـارک
"هـُـمـا" : پرندهای با جُثه ی درشت از تیره ی لاشخورها و شبیه شاهین است. قدما میپنداشتند خوراکش استخوان است و سایهاش بر سر هرکس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید و در میمنت و سعادت به او مثل میزدند. دراینجا به سبب خوش یُمن وپربرکت بودن استعاره ازپیرمغان هست.
مـعـنـی بـیـت : درطریق عشق که بسیارپُرپیچ وخم وخطرناک است، نباید ازراهنما وپیر ضعیف تبعیّت کنی،پیروی ازاینگونه اشخاص که دارای ظرفیّتِ کمتری هستند هیچ سودی برای تو ندارد، بـایـد هـمّـت را ازکسی طلب کنی که خودش دراین مسیربه پاک اندیشی، پـاک باطنی وپاک رفتاری رسیده است.
اگرچه رندان نیز همانند سایر مسلکهای درویشی وپرهیزگاری، مرشدوراهنما دارندامامرشد رندان، متمایز ازکشیش وروحانی واستاد هست وباهمه ی آنها تفاوتهای اساسی دارد. مرشدفقط به مریدان خود وعده وعید بعدازمرگ نمی دهد بلکه مرید راراهنمایی می کندتا باتلاش فردی به نور ومعرفت درونی دسترسی پیداکند وبه خدایگونگی برسد.
راهنمای رندان،برخلاف سایر رهبران، هیچ دانشی بررهروان ومریدان تحمیل نمی کند بلکه برعکس تلاش می کند تمام دانش هایی که ازطرف جامعه،مکتب ومدرسه به فرد تحمیل شده را،بکلی پاک نماید وفرد رابه معصومیت کودکی برگرداند بااینکار شخص موردنظر دوباره متولدشده وزندگی را باحضوری خالصانه شروع می کند وبینش فردی
خود راآگاهانه پیدامی کند. هرکس توانسته باشد ماهیت ونگرش فردی خودراپیداکند پیشاپیش اوبه سرمنزل مقصودرسیده ورستگارشده است.
رندانگی حرکت درمسیری متفاوت ازادیان ومذاهب بسوی الوهیت وپاکباطنی وپیداکردن دیدگاه شخصیت هست.
«خدایگونگی» دراین مسلک مطابق، راهنمائیهای مرشد فرهیخته،انجام مراسمات مشخص مذهبی وتکرارکلمات معیّن نیست بلکه آوارگی درکوی معرفت وپرسه زدن درفرازوفرود جاده ی آگاهیست. «رند» دوره گردی درعرصه ی جستجو رابرسکونت درمعابد واعتکاف درمساجدترجیح داده وبی وقفه حتی درسکوت وخلوتگاه خویش درحال حرکت ونیایش است. کسی که برصف رندان زده وتبعات هرچه بادابادرامی پذیرد به تفکرات ونظرات دیگران هیچ اهمیتی قائل نمی شود چون می داندکه اگربه توجهات مردم واکنش نشان دهد حرکت بسوی خدایگونگی سخت وپیچیده خواهدشد.
رندنه تنها نگران نظریات دیگران نیست بلکه سعی براین داردکه درصحنه ی نمایش نباشد اوبیشتر درسکوت ودرخلوتگاه خویش حضوردارد ساکت زندگی می کندوهرگزتوجه وتایید کسی راگدایی نمی کند.
دولتِ پیرمُغان باد که باقی سهل است
دیگری گوبرو ونام من ازیاد ببر!
🌿━━━━━━━━━━🌿
دلم ازپرده بشدحافظ خوش لهجه کجاست؟
تـا بـه قـول و غـزلش سـاز و نوایی بکنیم
"پــَرده" معانی مختلفی دارد: مثل ِ آبرو،حجاب ،فاصله ی بین نُت ها،پرده ی سینما، نقّاشی و......
دراینجا به معنی بی حوصلگی ،خراب افتادن وخارج شدن ازکوک است.
"خـوش لهجه " : خـوش گفتار وشیرین سخن
"قـول" :گفتار وسخن و آواز
"غــزل": شـعـرو آواز
مـعـنـی بـیـت : دلـم از شـور و اشتیاق افـتـاده، حـافــظ شیرین سخن و خوش آوازکجاست تـا بـا آواز و شعر او صفایی کرده وساز دل بی حوصله را کوک بـسازیم.
گویند که حافظ ازنعمتِ آوازخوانی نیزبهرمند بوده وصدایی خوش وگیرا داشته ودرمحافل ومجالس ادبی گهگاه آواز می خوانده است.
غزلسرایی ِ ناهیدصَرفه ای نَبَرد
درآن مقام که حافظ برآورد آواز
آتنا در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۱۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
سلام . ممنون که باعث می شید کم سوادهایی مثل ما چند کلمه ای ازتون یاد بگیرن.
میخواستم بدونم منظور از اینه در بیت اول چیه؟
بابک چندم در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۴۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:
امپرور جان،
اگر اینگونه است که آوردی، آنگاه خدا به دادمان رسد و دادتان...
ولی به گمان من که ظن قریب به یقین است، جان در اینجا همان روح و روان است؛ نه بیش و نه کم...
ضمن اینکه پرسشی دارم بابت نام شما:
آیا اِمپِرور است؟ که همان اِمپِراطور خودمان باشد و آمده از اِمپِرادُر رومیان؟
یا آمپروَر؟ یعنی آنکه ورای آمپر است و گه گاهی خدای ناکرده آمپرش می پرد؟
آصف خراسانی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۲۹ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۲۴ - مطلع دوم:
قافیه بیت 56 سقایی صحیح است که همان سقا است اما به ضرورت وزن شعر مشدد خوانده نمیشود. مضمون بیت از شاهنامه گرفته شده و داستانی که از بهرام گور و لنبک سقا درآنجا آمده است.
آصف خراسانی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۰۶ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۶۶ - در مدح خواجه محمدبن خواجه عمر:
با سلام
شکل صحیح مصرع نخست بیت چهارم اینست: گوی از انگله بگشاده و از غایت لطف... گوی به معنی دکمه و انگله (با فتحه) به معنی حلقه که گوی در آن قرارمیگیرد وگوی انگله دکمه وحلقه ای راگویند که برگریبان پیراهن وقبا میدوزند وخاقانی این واژه رابه معنای حلقه به کاربرده است.مصرع مذکور را درنسخ چاپی هم غلط نوشته اند.
شمس شیرازی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۰۹ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۰:
به گمانم در بیت نخستین هست و نیست جابجا شده اند؛
گر تو پنداری که جز تو غمگسارم هست، نیست
چنان که در باقی غزل.
nabavar در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۲:۰۰ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۲۵ - در تغزل:
رباعی اشتباه وزنی دارد ، چنین خواندم
دور از درت ای شکر لب سیمین بر
از رنج تن و درد دل و خون جگر
حالی است که گر عوض کنم با مرگش
چیز دگرم نهاد باید بر سر
شمس شیرازی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۳۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۵:
به چشمه ای که دراوآب زندگانی بود
سبو ببردم و دیدم که چشمه پر خون است
امپرور در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۰۲ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:
سلام (صرفاً جهت اطلاع)
بیت 8 مصراع 2:
لیک کس را دید جان دستور نیست
اگه می خواید معنی این مصراع رو بدونید باید بگم که فکر کنم اینجا منظور از جان همون جن باشه آخه داخل عربی به جن، جان هم گفته میشه حالا دیگه معنی این مصراع مشخص شد البته این نظر منه ممکنه یکی دیگه معنی بهتری برای این مصراع داشته باشه
بشیر رحیمی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۱۶ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۳۹ - در مدیحه گوید:
قافیهی مصراع اول احتمالا «بیدادی» باشد
از دست زمانه بسته از بیدادی
بشیر رحیمی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۱۴ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۳۲ - در تغزل:
در مصراع دوم، کلمهی چای را با «پای» تصحیح فرمایید.
مالید به زیر پای محنت چو گلم
بشیر رحیمی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۱۲ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۳۰ - در تغزل:
مصراع اول:
برداشتم با «برداشتهام» تصحیح شود.
بشیر رحیمی در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۱۰ دربارهٔ وطواط » رباعیات » شمارهٔ ۲۸ - در مدح ملک اتسز:
ویرگل از مصراع اول برداشته شود.
امیر در ۹ سال و ۲ ماه قبل، یکشنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۰۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱: