گنجور

حاشیه‌ها

استاد.میراحمدی در ‫۱۲ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۴۲ در پاسخ به همایون دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۸۸:

آنچه من درین غزل میخوانم و میابم سخن از رحمت و لطف خداوندی و جهان‌داری اوست که حسنش به اتفاق ملاحت جهان گرفته است و در چنین جهانی جای غمی نمی‌ماند از منظر مولانا

بیتی هم این میان به منصور رسیده است 

مولانا و منصور و حافظ و عطار را هم نمایندگان عرفان اسلامی میدانم 

ولی منظور شما را از عرفان ایرانی نمی‌فهمم( پای این غزل)

لطفاً وقتی بگذارید و توضیح دهید که عرفان ایرانی چیست ؟

منشأ آن چیست ؟

ربطش با مولانا و همچنین منصور حلاج  چیست ؟

عرفان شاهنامه کدام است ؟

کیومرث را چه ربطی است با عرفان ؟

و ربط همه اینها با هم چیست

سخن شما پای اشعار مولانا همواره با وجد و شوق همراه بوده و این ستودنی است 

اما این میان سوالاتی مطرح است که پاسخی منطقی و مستدل و مستند میطلبد 

تشکر

همایون در ‫۱۲ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۳:۱۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۸۸:

از غزل های شاهکاری، بسیار عالی، نمونه درخشان از توانایی شعر ایرانی

غزل قصیده برای حسین منصوران حلاج

سرشار از فرهنگ ایران و رازورزی ایرانی

در شاهنامه که بنیاد فرهنگ و عرفان ایرانی است کیومرث نخستین است و جایگاهش کوه

هنگامی که سیامک او کشته میشود یکسال غمگساری میکند تا اینکه سروش سر می‌رسد و میگوید اندوه بس است. پس داستان آدمی آغاز میشود و پهلوانی بنیاد میگردد. در آغاز غزل نوید پایان غم سرداده میشود سپس برای بیان یک یگانگی و تکینگی نمونه های بسیاری می‌آورد که همه جا دیده میشود مانند کودکی که کم‌کم پیر میشود و همگان بخوبی می‌بینند مانند گلویی که فشرده میشود و مرگ‌آور است اما یک گلو هست که با ریسمان خفه نشد بلکه زنده شد و آن ریسمان عشق است که حلاج آنرا به نمایش میگذارد تا همگان ببینند.  راه عشق آدمی را به کوه و به پیری و به نخستین جایگاه میرساند. حرکتی و سفری در راهی بی آنکه دیده شود.

دکتر حافظ رهنورد در ‫۱۲ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۲:۵۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۱:

خاک راه شدن= فروتنی و تواضع

دامن افشاندن= قهر و ناز کردن

روی رنگین= چهره‌ی خوش آب‌ورنگ

در مصراع بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند زمن

شیرین ایهام دارد؛ یعنی هم صفت است برای حکایت و هم نام معشوق فرهاد.

۱-حکایت‌های شیرینی از من باقی می‌ماند.

۲-بس حکایت‌هایی که شیرین برای دیگران باز‌می‌گوید از من می‌ماند.

این غزل غزلی متوسط است از خواجه که بیشتر طرح شکوه و شکایت است.

در نهایت هم با تعبیری زیبا در بیت آخر می‌گوید که صبر کن تا خود عشق از این پایداریت در راه عشق تو را جاودانه کند.

همایون در ‫۱۲ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۵۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۸۷:

غزل سرکه‌ای، گاهی شراب می‌اندازی ولی سرکه درمی‌آید با آنکه قافیه و وزن و کلام همه درست انجام شده، شاید مطلع کار را خراب کرده که با دنبه غزل گفتن کار بسیار شگفتی است، شاید تا سبزه‌ای در کنار خرابه‌ای بروید که کار رندانه‌ای باشد! 

زهره عبدلی در ‫۱۲ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰:

به نظرم میاد انگار به حکایت شیخ صنعان عطار اشاره داره..

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به محمد لطفی بیدگلی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۸:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به فاطمه یاراحمدی دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۸:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۴۵ در پاسخ به اردشیر دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۶:

ازدقت نظرولطف ومحبت شمامتشکرم

باشماهم نظرهستم. 🙏🌹

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۶ در پاسخ به Ziba Yekta دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۵ در پاسخ به مهدی هزاران دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۵ در پاسخ به میثم دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۳۱ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۶:

ادب مرد به ز ... اوست

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۳ در پاسخ به گردآفرید کاویان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

شرح کامل غزلها دراین وبگاه: 👇

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۱ در پاسخ به گردآفرید کاویان دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

شرح کامل غزلها دراین وبگاه: 👇

https://rezasaghy.blogfa.com/

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به نیما دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۱۰ در پاسخ به یلدا دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۲:

ازلطف ومحبت شما سپاسگزارم🌹🙏

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۰۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۷
        
کرده‌ام سرمشقِ حیرت، سَروِ مُوزونِ تو را
ناله می‌خوانم، بلندیهایِ مضمونِ تو را

شام پروَردِ غمَم، با صبحِ اقبالَم چه‌کار؟ 
تیره‌بختی، سایهٔ بید است مجنونِ تو را

خاکهایِ این چمن می‌بایدَم بر سَر زدن
بس که‌ گل پوشید، نقشِ پای‌ِ گلگونِ تو را

سازِ محشر گشت آفاق، از نگاهِ حیرتَم
در نِیِ مژگان، چه فریاد است مفتونِِ تو را

شورِ استغنا، برون از پرده‌هایِ عَجز نیست
رشتهٔ ما، سخت پیچیده‌ست قانونِ تو را

فهمِ یکتایی‌ست، فرقِ اعتباراتِ دُویی
عمرها شد، خوانده‌ام بر خویش افسونِ تو را

هرچه می‌بینم، سراغی از خیالَت می‌دهد
هر دو عالم، یک‌سَرِ زانوست محزونِ تو را

ای دل‌ِ دیوانه صبری‌، کز سویدا چاره نیست
دیدهٔ آهو، فرو برده‌ست هامونِ تو را

بیدل، آزادی گر استقبالِ آغوشَت کند
آنقدَر واشُو، که نتوان بست مضمونِ تو را

سیدمحمد جهانشاهی در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶:

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۶
        
حُسنِ شرم آیینه داند، رویِ تابانِ تو را
چشم‌ِ عصمت، سرمه‌ خواند گَردِ دامانِ تو را

بس که بر خود می‌تپد، از آرزوی ناوَکَت
می‌کند در سینه دل هم‌، کارِ پیکانِ تو را

در تماشایَت همین مژگان، تحیّر ساز نیست
هر بنِ مو، چشمِ قربانی‌ست حیرانِ تو را

گلشن‌ از اوراق‌ِ گل، عمری‌ست‌ پیشِ عندلیب
می‌گشاید،  دفترِ خونِ شهیدانِ تو را

در گرفتاری بوَد آسایشِ عشّاق و بس
آشیان از حلقهٔ دام است، مرغانِ تو را

سُرمه از خاکِ شهیدان‌، گر نینگیزد غبار
کیست تا فهمد، زبانِ بینوایانِ تو را

غیر جرمِ عشق، در آزارِ ما آزردگان
حیله بسیار است، خویِ ناپشیمانِ تو را

طَیلَسانی از غبارِ خود، به‌ دوش افکندن است
تا توان بستن به دل، اِحرامِ دامانِ تو را

پیکرِ مجنون، به‌ تشریفِ دگر محتاج نیست
کَسوَتِ خارا، همان زیباست عریانِ تو را

نشئهٔ عمرِ خِضِر، جوشِ دُوبالا می‌زند
گر عصا گیرد بلندیهایِ مژگانِ تو را

می‌تواند دقتَّم، فرقِ شکست از موج‌ کرد
لیک نشناسم ز رنگِ خویش، پیمانِ تو را

ای دل‌ِگم‌کرده مطلب، هرزه نالی تا به‌ کِی؟
جوشِ ابرامَت اثر گم کرد، افغانِ تو را

تا شَوی یک چَشم رسوایِ تماشایِ بتان
چون مژه صد چاک می‌باید، گریبانِ تو را

بیدل، از رنگین خیالیهایِ فکرَت می‌سَزد
جدولِ رنگِ بهار، اوراقِ دیوانِ تو را

عباس منصوری در ‫۱۳ روز قبل، جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۴۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۳:

حقه در اصل قوطیهایی بوده که شعبده باز با آنها مردم رو سرگرم می کرده،گویا مهره هایی در این حقه ها و قوطی ها بوده که توسط شعبده باز با تردستی،گم و ناپدید میشده.به فلک هم نسبت حقه باز میده چون آسمان هم مهره هایی (ستارگان و اجرام)داره که گم و پیدا می شوند

۱
…
۱۸
۱۹
۲۰
۲۱
۲۲
…
۵۸۷۱