علی میراحمدی در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۱۹ دربارهٔ ناصرخسرو » سفرنامه » بخش ۱۸ - سروج، فرات، منبج، حلب:
سفرنامه ناصرخسرو در کنار سفرنامه ابن بطوطه تصویری از روزگار شهرها و کشورهای آباد در تمدن بزرگ اسلامی ارائه میدهد .
با خواندن این آثار درمیابیم که چقدر کشورها و شهر ها در این تمدن بزرگ آباد بوده اند ،همین کشورها و شهرهایی که امروزه شاید ویرانه ای بیش نیستند.
متاسفانه تمدن غربی با ناجوانمردی عجیبی تمدن اسلامی را نادیده میگیرد گویی که اصلا چنین چیزی وجود نداشته است در حالی که بسیار از دانش مسلمین بهره بردند.
متاسفانه جوانان و نوجوانان ما هم چیزی از آن روزگار نمیدانند و تصور میکنند جهان تا بوده است لندن و پاریس و نیویورک بوده است و قبل از آن یونان و مصر و ایران.
تمدنی که یک طرفش خراسان بزرگ است با آن همه نوابغ و یک طرف دیگرش آندلس را نادیده گرفتند و در ذهن ما کردند که مسلمین کتابها و کتابخانه ها سوزاندند و داستانهایی هم برای این دروغ بزرگ ساختند !!
ما اگر امروز فردوسی میخوانیم و حافظ و مولانا و سعدی و خیام،باید این را هم بدانیم که این بزرگان در چه بستر علمی و فرهنگی عظیمی رشد کرده اند و بدانیم که چه بستری به تربیت این بزرگان پرداخته است.
هیچ درخت باروری در شورستان نمیروید.
«ز تندباد حوادث نمیتوان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سَمنی»
حافظ
سید رضوی در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۰۲ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶:
عراقی غزلی دارد که تقریبا همین ابیات است اما با ردیف ای پسر.
سر به سر از لطف جانی ای پسر!
خوشتر از جان چیست؟ آنی ای پسر!
MissSari در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۰۸ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - از زبان اهل خراسان به خاقان سمرقند رکنالدین قلج طمغاج خان پسرخواندهٔ سلطان سنجر:
امان که تاریخ تکرار میشود...
Fateme Zandi در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۲:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۲۹:
تَنگ شکر یعنی بار و خروار شکر نمونههای فراوانی در لغتنامهٔ دهخدا و ادبیات دارد و همین است که استعاره از دهان معشوق میشود.
تُنگ قبل از برهان قاطع که در قرن یازدهم نوشته شده کاربرد نداشته است و در ادبیات دیده نمیشود.
سعید در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۱:۴۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۱:
یکی از زیباترین بیتهای بیدل در سرتاسرِ دیوانش در لابهلای این غزل نشسته است:
«ما مَردِ تُرکتازیِ آن جلوه نیستیم
بهرِ شکستِ لشکرِ ما یک اَدا بس است !»
علی میراحمدی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۲۰:۰۸ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد » بخش ۱۷:
«من پروایی ندارم که بی هیچ درنگ و دودلی بگویم شاهنامه برترین نامه پهلوانی در ادب جهانی است. هیچ یک از رزمنامه هایی که آوازه ای بلند یافته اند با شاهنامه همتراز و هم پایه نیستند بسنده است آن سه گانه پهلوانی را که مایه نازش اروپاییان است با شاهنامه بسنجید« ایلیاد و ادیسه را که بازخوانده به هومر سخن سرای نابینای یونانی است یا« انه اید» را که سروده «ویرژیل» حماسه سرای رومی در واپسین سده بغانی پیش از زادن مسیح است هیچ کدام از این سه شاهکار پهلوانی نه در چندی و نه در چونی با شاهنامه سنجیدنی نمیتوانند بود.»
بخشی از کتاب«از کاف تا نون»
گفتگو با استاد کزازی
آیدین فرنگی
طاقچه
علی میراحمدی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۵۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » آغاز کتاب » بخش ۷ - گفتار اندر ستایش پیغمبر:
«فردوسی یکی از نخستین سخنوران شیعی است. یکی از پرشورترین دوستداران خاندان، چگونه فردوسی میتواند بود با اسلام بر سر ستیز باشد؛ او که مولا علی را چنان گرم و باورمندانه در دیباچه شاهنامه ستوده است؟ ایرانیان شورنده بر تازیان دوستداری خاندان را درفش این شورش و رویارویی خویش گردانیده بودند. چون خلیفگان بغداد خاندان پیامبر را می آزردند ایرانیان دوستداری خاندان را برترین و برجسته ترین نشانه بیزاری خویش از تازیان نژاد پرست بیدادگر شمرده اند»
بخشی از کتاب «از کاف تا نون»
گفتگو با استاد میرجلال الدین کزازی
آیدین فرنگی
طاقچه
پوریا محمدزاده در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۷:۴۴ در پاسخ به زهرا غلامی اصل دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱:
سلام و درود خدمت شما خانم زهرا غلامی.در رابطه با اینکه فرمودید کسی را که به عنوان پیر و مرشد خود انتخاب کردیم باید بی چون و چرا از فرمایشات او اطاعت کنیم.جواب بنده این است پیر و مرشد ما انبیا و عرفا نیستند.تنها انتخاب ما برای مرشد چهارده معصوم و قرآن هست.چون خداوند حجت خود را با قران و چهارده معصوم تمام و کمال در اختیار ما گذاشت.عرفا و اولیای الهی صرفا جنبه راهنمایی دارند.یعنی نقش انها مرجعیت مطلق و اطاعت بی قید و شرط نیست
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۳۴ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۴:
نفسِ جادوم ، کوه کند بسی
توبهٔ جادو ام نمیباید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۴:
کوه کندن لغتنامه دهخدا کوه کندن .[ ک َ دَ ] (مص مرکب ) شکافتن و تراشیدن کوه ، گشادن وساختن راهی یا برآوردن صورت و نقشی را :
مرا زین کوه کندن حاصل این بود
نشد کارم میسر مشکل این بود.
به گرد عالم از فرهاد رنجور
حدیث کوه کندن گشت مشهور.
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۰۰ در پاسخ به امین کیخا دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۸ - بیداری ما:
صحیح است
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۰۰ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۸ - بیداری ما:
شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۸ - بیداری ما
نیست او را ، سَرِ موئی ، سَرِ سُودائی ما،
کار شد سخت ، مگر بخت کند ، یاریِ ماتا به آهویِ ختن ، نسبتِ چشم ات دادند،
شهره گردید به هر شهر ، خطا کاریِ ماگر بدادیم بهایِ دهن ات ، نقدِ روان،
سود بردیم ، که شد هیچ ، خریداریِ ماهمه شب تا به سحر ، از غمِ روی ات شاد ام،
به امیدی ، که بیائی تو ، به غمخواریِ ماچند آزارِ دل ما دهی ، ای راحتِ جان،
راحتِ جان ، مگر ات هست ، دل آزاریِ ما؟تو که چون سَرو ، ز آسیبِ خزان آزادی،
چه غمی باشد ات ، از حالِ گرفتاریِ ما؟چشمِ فتّانِ تو را ، دوش بدیدم در خواب،
ای بسا فتنه ، که برخاست ، ز بیداریِ ما
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۵۸ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۷۰ - گره مار به مار:
شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۷۰ - گره مار به مار
به اختیار زدم ، دل به زلفِ یار گرِه،
به کارِ خویش ، فکندم به اختیار گرِهشمارهٔ گرهِ زلفِ خُود ، به سُبحه مکن،
که صد گرِه ، چه کند در برِ هزار گرِهگرِه مزن ، سرِ زلفِ دُوتا به یکدیگر،
که هیچکَس نزند ، مار را به مار گرِهز ابرویِ عرَق آلودهات ، گرِه بگشا،
که خُورده بر دَمِ شمشیرِ آبدار گرهبه سایهٔ مژه ام پا منِه ، که میترسم،
خدا نکرده ، خُورَد برگِ گل به خار گرِهگرِه زدی سرِ زلف و دلم ز ناله فتاد،
فتد ز نغمه ، چُو افتد به سیمِ تار گرِهبسی دهانِ تو تنگ است ، در سخن گوئی،
که در لبانِ تو ، مو میخُوَرد هزار گرِهبسی به کارِ "صبوحی" ، گرِه زده زلفَ ات،
چُو مفلسی ، زده بر سیمِ خُوش عیار گرِه
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۵۶ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۶۰ - گوهر:
شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۶۰ - گوهر
وقتِ آن است ، که از خانه به بازار شویم،
خرقه و سُبحه فروشیم و به خَمّار شویمقدحی باده بنوشیم ، چه هشیار ، چه مست،
همچنان از دَرِ خَمّار ، به گلزار شویمصبحگاهان ، بنشانیم ز سَر ، رنجِ خُمار،
به عیادت ، به سرِ نرگسِ بیمار شویمبا پریرویِ پریزاد ، به گلگشتِ بهار،
ناپدید از نظرِ خلق ، به یک بار شویمبلبل آشفته و مستانه ، سُراید غزلی،
مست و آشفتهٔ آن بادهٔ گلنار شویمواعظِ شهر ، اگر منکرِ مِی خُوردنِ ما ست،
ما هم از گفتهٔ او ، بر سرِ انکار شویممحتسب گر نکند حلم و صفا ، با رندان،
با دف و چنگ و نِیاَش ، در صفِ پیکار شویمسودی از گفته ندیدیم ، مگر تا قدری،
لب ز گفتار ببندیم و به کردار شویمگُوهر بحرِ عطاییم ، چُو خُود نشناسیم،
گُوهرِ خویش ، ز بیگانه خریدار شویمای "صبوحی" ، طلبِ عشق ز بیگانه مکن،
میتوانیم ، که اندر طلبِ یار شویم
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۵۳ در پاسخ به علی میراحمدی دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۴:
سلام و اجترام
کوه کردن ، در ادبیات فارسی ، مستعمل نبوده است و ظاهرا فاقد معنای مشخص می باشد
جنابعالی اگر شاهدی بر استعمال کوه کردن دارید بفرمایید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۴۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۵:
عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۵
گر رخِ او ، ذرّهای جمال نماید
طلعتِ خورشید را ، زوال نمایدور ز رخ اش ، لحظهای نقاب برافتد
هر دو جهان ، بازیِ خیال نمایدذرّهٔ سرگشته ، در برابرِ خورشید
نیست عجب ، گر ضعیف حال نمایدمردِ مسلمان ، اگر ز زلفِ سیاه اش
کفر نیارد ، مرا محال نمایدهر که به عشق اش فروخت ، عقل به نقصان
جمله ی نقصانِ او ، کمال نمایددوش ، غم اش خونِ من بریخت و مرا گفت
خونِ تو ام ، چشمه ی زلال نمایدعشق حرام ات بوَد ، اگر تو ندانی
کین همه خونها ، مرا حلال نمایددر دهنِ مارِ نفس ، در بنِ چاه است
هر که در این راه ، جاه و مال نمایدگر تو در این راه ، خاکِ راه نگردی
خاک ، تو را ، زود گوشمال نمایدچند چو طاووس ، در مقابلِ خورشید
مرغِ وجودِ تو ، پرّ و بال نماید؟درنگر ای خودنمای ، تا سرِ مویی
هر دو جهان ، پیشِ آن جمال نمایدهر که در این دِیرخانه ، دُردکش افتاد
کور شود از دو کُون و لال نمایددِیر ، که دولت سرایِ عالمِ عشق است
دُردکشی ، در هزار سال نمایدمثل و مثال ام ، طلب مکن ، تو در این دِیر
کآینه ، عطّار را مثال نماید
سیدمحمد جهانشاهی در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۴۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۶:
عطّار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۶۶
رخ ات را ، ماه ، نایب مینماید
خط ات را ، مُشک ، کاتب مینمایدرخ ات ، سلطانِ حسنِ یک سوار است
که دُو ابرو ش ، حاجب مینمایدرخ ات را ، صبحِ صادق ، کَس ندیده است
اگرچه صد عجایب مینمایدچو در عشقِ تو ، صادق نیست یک تن
همیشه صبحِ کاذب مینمایدندانم ، تا چو روی ات آفتابی
مشارق یا مغارب مینمایدچو زلف ات نیز ، زنّاری به صد سال
نه رهبان و نه راهب مینمایدچه شیوه دارد ، آخر غمزهٔ تو
که خونریزی ش ، واجب مینمایدز دیوانِ جهان، هر روز صد خون ش
چنین دانم ، که راتب مینمایدعجب بُرجی است ، دُرجِ دلسِتان ات
که دُو رسته ، کواکب مینمایدز عشق ات ، چون کنم توبه ، که از عشق
نخستین مست ، تایب مینمایدبسی با عشقِ تو ، عقل ام چخیده است
ولی عشقِ تو ، غالب مینمایددلم بُردیّ و گفتی ؛ دل نگهدار
که دل در عشق ، راغب مینمایدچگونه دل نگه دارم ، ز عشق ات
که گر دل هست ، غایب مینمایدغمِ عشق ات ، به جان بخرید عطّار
که چون شادی ، مناسب مینماید
برمک در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۲۸ دربارهٔ سرایندهٔ فرامرزنامه » فرامرزنامه » بخش ۴۶ - این سخن چند،مصنف در باب خود و نیرنگ روزگار گوید:
اکبر نحوی را درین باره پژوهه ای است ان پژوهه را توان از این پیوند خواند.
پیوند به وبگاه بیرونی
برمک در ۱۵ روز قبل، جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۱۴:۱۷ دربارهٔ سرایندهٔ فرامرزنامه » فرامرزنامه » بخش ۴۶ - این سخن چند،مصنف در باب خود و نیرنگ روزگار گوید:
سراینده فرامرزنامه(۵۵۵) رفیع الدین مرزبان دبیر جوری فیروزابادی فارسی از اردشیرخوره استان فارس همزمان با آلب ارسلان غز سلجوقی است عوفی و قزوینی از او یاد کرده اند او نیز خود را مردی از شهرجور فیروزآباد فارس میخواند با این آگاهی او نخستین سخنور استان فارس به فارسی دری است
در این جور واین کوره اردشیر
زجور زمانه دلم گشت سیر
چنان دان که در بوم پیروزاباد(پیروز َباد)
که بردوستان جمله فیروز باد
چه کهتر چه مهتر هر آن کس که هست
همه شاد و خرم هم از باده مست
جهان را به شادی همی بسپرند
همه با می و رود و رامشگرند
منم بی می و بانگ رود و سرود
نه یار و نه همدم نه آوای رود
یکی روستا بچه فرسیم
غلامی دل پاک فردوسیم
نبینم همی لطف نیک اختری
شده مونسم دایما دفتری
کجا آفتابی که تف بخشدم
مگر چهره خسته بدرخشدم
کجا کیقبادی که یادم کند
به چربی همی بخت شادم کند
گرم روغنی بودی اندر چراغ
وزین نیک و بد نیز چندی فراغ
دهانم همی گوهران ریختن
زبرجد به لؤلؤ درآمیختن
سپاس از یکی شاه پروردگار
که گرچه حسابی درین روزگار
چو نرگس همه جام و لیکن تهی
به خانه خداوند آنگه رهی
جهان را نماند به کس پایدار
کشد یک به یک نیک و بد روزگار
مرا گر نه باغست و کاخ بلند
نه میوه که خیزد به شاخ بلند
براین زشتی از وی نباید برید
چو باید چنان پرده دی درید
کنون بازگردم به گفتار سرو
چراغ مهان سرو ماهان مرو
.
غلامی دل پاک فردوسی ام غلامی پرسینیزه غلام است
عوفی از او قصیده آورده پساوندش بنفشه که پایانش اینست
شاه جهان ارسلان که کرد ز خلقش
بوی خوش خویش مستعار بنفشه
علی میراحمدی در ۱۴ روز قبل، شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴، ساعت ۰۸:۳۳ دربارهٔ ناصرخسرو » سفرنامه » بخش ۱۷ - قرول و مرد عرب شصت ساله: