دکتر صحافیان در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸:

آنکه آشنا و آگاه رازهای دل شد در حرم نورانی دل باقی ماند و آنکه آشنایی ندانست و نتوانست به انکار پرداخت( انکار عارفان و صوفیان، حال خوش و ... واج آرایی حروف ر، د و ح- جناس این کار و انکار)
۲-اگر در پی عشق دل‌خرابی می‌کنم،خرده نگیر خوشحالم که در پرده خودی و اوهام نیستم( خانلری: دل ما: ابیات متحرک بین من و ما و سرایت حال خوش به همگان- تعریض به مدعیان و منکران مقامات)
۳- صوفیان خرقه‌ها را از گرو میخانه درآوردند، ولی لباس ما همچنان در گرو است.
۴- محتسب فقیه شهر شد و کارهای زشتش را فراموش کرد، ولی داستان شورانگیز ما هنوز بر سر زبان‌هاست( بیت در خانلری نیست و بیت دیگری است:
خرقه‌پوشان دگر مست گذشتند و گذشت
قصه ماست که در هر سر بازار بماند)
۵- هر شراب سرخ که از دستان بلورینش گرفتیم، امروز تبدیل به آب حسرت در چشمان اشک‌ریز شده است(خانلری: ستدم- ایهام: چشمان ما در فراق- چشمان مدعیان در حسرت)
۶- جز دل عاشقم که جاودانه و از ازل تا ابد(در بی‌زمانی همه زمان‌ها حاصل است)در راه عشق رفته، کسی دیگر سراغ نداریم که پای کار عشق بایستد.
۷- گل نرگس بیمار شد تا شبیه چشمانت شود( تشبیه معکوس)، چون تو نشد و در بیماری بماند( خانلری: شیوه او)
۸- یادگاری خوشایندتر از پژواک عشق ندیدم که در این جهان گردنده پابرجا باشد.
۹- لباسم عیبهای نهانم را می‌پوشاند، در گرو شراب گذاشتم، فقط زنارم( کمربند مسیحیان) باقی مانده.
۱۰- بر زیبایی‌ بی مثالت، نقاشی‌های چین حیران مانده و‌اکنون این سرگشتگی بر در و دیوار بجا مانده است( این بیت نیز در خانلری نیست)
۱۱-از آن روز که دل حافظ به تماشای زلف دلکشش رفته است بازنگشته و پیوسته گرفتار آن است( و چه چیزی بهتر ازین که از همه تعلقات رهایت می‌کند)
دکتر مهدی صحافیان
آرامش و پرواز روح

پیوند به وبگاه بیرونی

مسافر در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۳۳:

سلام

این غزل توسط آقای پرویز شهبازی در برنامه 972 گنج حضور به زبان ساده شرح داده شده است

می توانید ویدیو و صوت شرح  غزل را در آدرسهای  زیر پیدا کنید:

parvizshahbazi

aparat

محمود علیصوفیان در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۱۶ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۶۵۰:

هنگام سپیده خروس سحری ....

این بیت  در شعر خیام بیشتر تلنگری برای هر آدمی هست که بیخبر از گذر عمر خود نباشد ، یعنی دلیلی بر اینکه هر روز که پده دم می زند یک روز از عمر ما کاسته مود وباید غافل از این نباشیم که این دنیا محل گذر هست وعمر آنسان هر روز کوتاهتر وبه مرگ نزدیک میشویم ،مرگی که از وقت وهنگامه آمدنش بی خبر هستیم ...

ای انسان که در رهگذر عمر هستی بدان که روزها یکی از پس دگری خواهند آمد ومی روند  وخواندن خروس سحری گواه بر این مدعاست 

حسن رضائیان در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۶:۵۲ دربارهٔ صامت بروجردی » کتاب المواد و التاریخ » شمارهٔ ۱۲:

سلام و درود وتشکر فراوان اگز سبکی هم برای نوحه ها بزارید ممنوتم

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸۵:

خون دویی...: تفرقه و دوگانگی را از میان بردن

موش: مویش

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸۵:

چالیکی: بازی الک دولک

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸۵:

ترکی کند: سخت گیری کردن

 

تاجیکی کند: سستی و نرمی کردن

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸۵:

طب تشکیکی:ظاهراً طبیبی که می تواند همه امراض را درمان کند

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۸۵:

سیکی: باده ای که از جوشیدن، دو سومش بخار شود، شراب مثلث

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

ترجمه عربی:صفا آمد اندوه از میان رفت،سپاس بر بخشنده احسان‌ها...

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۳۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

شراب آن است که خود پروردم، و خوشی آن است که در چنگ گرفتم...

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

ترجمه عربی:

 

نفسم را از تنبلی برآوردم,روحم را از سستی پاک ساختم،مرگ جز به اجل نیست

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۲۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

ترجمه عربی: خانه از آن کسی است که خانه ندارد،مال به کسی تعلق دارد که مالی ندارد...

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۲۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

تتق: چادر یا پرده بزرگ

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

ترجمه عربی:پایه های ما را استوار کردند، برهان ما را آشکار ساختند، سپاس بر سلطان ما.

بشارتی در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۵:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۶:

ترجمه عربی:

 

سپاس من از لذتهای آن و بردباریم از زیانهای آن است، ای ساقی من برخیز،و بیاور تا...

جهن یزداد در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۳:۰۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد بزه‌گر » بخش ۱۰:

چو میلاد و چون  پارسَی مرزبان
چو پیروز اسپ افکن از گرزبان
دگر هر که بودند از ایران مهان
 بزرگان  کنداوران جهان
کجا خوارشان داشتی یزدگرد
همه امدند اندران شهر گرد
که این تخت شاهی سزاوار کیست
ببینند تا از در کار کیست
چنین گفت گویا گشسپ دبیر
 که ای نامداران برنا و پیر
.....
 الان شاه و چون پارس پهلو سپاه
 چو بیورد و شگنان زرین کلاه
همی هر یکی گفت شاهی مراست
در گاو تا پشت ماهی مراست

 

امیرالملک در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۵۶ دربارهٔ انوری » دیوان اشعار » مقطعات » شمارهٔ ۴ - فی‌الحکمة:

برو جان پدر تن در مشیت ده که دیر افتد

ز یاجوج تمنی رخنه در سد ولوشینا

یاجوج و ماجوج کوشیدند تا به بازوی زور و آرزو سد سکندر را فرو بشکنند اما عاجز ماندند. یاجوج تمنی اضافه تشبیهی است که بدین واقعه اشارت می کند و سد وَ لَو شِینا نیز اضافه تشبیهی است که مشیت حق تعالی را به سدی تشبیه کرده، ناشکستنی.

مجتبی رضایی بزرگمهر در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۰:۲۸ دربارهٔ خواجه عبدالله انصاری » صد میدان » بِسْمِ اللّه الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ:

اضافه میکنم قبل هر توبه، شکری نیز باید افزود.

مجتبی رضایی بزرگمهر در ‫۳ سال قبل، شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۲، ساعت ۰۰:۲۶ دربارهٔ خواجه عبدالله انصاری » صد میدان » بِسْمِ اللّه الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ:

با توجه به پاراگراف شماره ۱۰، در هر حالتی توبه اصل اول در شروع هر منزل و در آخر هر منزل است، من فکر میکنم توبه اول هر منزل بهر قصور است و توبه آخر هر منزل بهر عجب و خودپسندی.